လူတေယာက္...အေႀကာင္း

လူတေယာက္မွာ “ေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္း” ဆိုတာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔အခါ (သို႕မဟုတ္)
ပစၥဳပၸန္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔အခါ (သို႕မဟုတ္)
သူ ၿမတ္ႏိုးစြဲလန္းရတဲ႔ သက္ရွိ / သက္မဲ႔ တခုခုကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ
အနာဂတ္မဲ႔သြားတတ္ႀကပါတယ္..။

တခ်ိဳ႕က စီးပြားရံႈးတယ္...
တခ်ိဳ႕က ပညာရံႈးတယ္...
တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ေရးရံႈးႀကရင္း...
စိတ္ဓာတ္ က်ၿပီး ဘဝပါ ဆံုးႀကရၿပန္ေရာ..။

“လူ” ရယ္လို႕ ၿဖစ္လာကတည္းက ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း၊ ႀကည္ႏူးၿခင္း၊ ဝမ္းနည္းၿခင္း၊ ဆံုးရႈံးၿခင္း..ဆိုတဲ႔
ဒုကၡ ၊ သုခ ေတြရဲ႕ႀကားမွာ က်င္လည္ေနႀကရတဲ႔ လူသားေတြထဲက က်မေတြ႕ခဲ႔ဖူးတဲ႔
“လူ”တေယာက္ကေတာ႔...
“ DAVE ”အမည္ရွိ အသက္(၅၈)ႏွစ္အရြယ္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတေယာက္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။

သူ႕နာမည္က “ DAVE ”
အရမ္းခ်မ္းသာၿပီး ဆိုက္ပရပ္ႏိုင္ငံနဲ႔ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွာ အိမ္တလံုးစီဝယ္ထားၿပီး
တလွည္႔စီေနထိုင္ကာ အၿငိမ္းစားေနသူ။
ေငြေတြကို ထားစရာမရွိေအာင္ ခ်မ္းသာတဲ႔ DAVE ဟာ ေမတၱာ နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ကံဆိုးသူတေယာက္ၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္။
DAVE ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႕ရဲ႕မိဘႏွစ္ပါးလံုး ဆံုးပါးခဲ႔ၿပီး မိဘမ်ား က်န္ရွိခဲ႔တဲ႔ ပစၥည္း၊ဥစၥာမ်ားကို ဥာဏ္ရွိသလို အသံုးခ်ရင္း အလြန္ခ်မ္းသာႀကြယ္ဝေသာ သူေဌးႀကီးဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔သူၿဖစ္တယ္။
အသက္(၃၃)ႏွစ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သားတေယာက္ထြန္းကားၿပီး (၅)ႏွစ္ခန္႕အႀကာမွာ
DAVE ရဲ႕ဇနီးသည္ဟာ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ဆံုးပါးသြားခဲ႔ရတယ္..။
အသက္ငယ္ေသးတဲ႔ DAVE ဟာ “ဂ်ံဳး”ဆိုသူႏွင္႔ ဒုတိယအိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ႔ၿပီး မိသားစု(၃)ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနဆဲမွာပဲ ပထမ အိမ္ေထာင္နဲ႔ ရတဲ႔ သားၿဖစ္သူဟာ အသက္(၁၉)ႏွစ္အရြယ္မွာ
ကားေမွာက္ၿပီး ဆံုးပါးသြားခဲ႔ၿပန္တယ္..။

“လူ႕ဘဝ” ဆိုတာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ဆန္းက်ယ္တာပဲေနာ္..
အဘက္ဘက္က ေငြေႀကးၿပည္႕စံုၿပီး ေမတၱာနဲ႕ မိသားစုဘဝကိုသာ မက္ေမာခဲ႔တဲ႔ DAVE ကို
ကံႀကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ႔ဘူး။
အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ သားသမီးမရွိေတာ႔တဲ႔ DAVE တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ က်မအလုပ္ လုပ္တဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ကို
မႀကာခနလာေရာက္ၿပီး ညစာစားေလ႔ရွိတယ္။
က်မတို႕ဆိုင္က ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင္႔လည္း အလြန္ရင္းႏွီးေနၿပီၿဖစ္တဲ႔ DAVE တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ
က်မတို႕ဆိုင္ရဲ႕ မိသားစုဝင္လိုၿဖစ္ေနပါၿပီ။
DAVE ရဲ႕ေၿပာၿပခ်က္အရ “မင္းတို႕ဆိုင္မွာ ငါတို႕လင္မယား ညစာလာစားရၿခင္းဟာ အစားအေသာက္ထက္
မင္းတို႕ဆီက ေႏြးေထြးတဲ႔ အႀကင္နာ ေမတၱာေတြကို လိုခ်င္လို႕”ဆိုတဲ႔ စကားေႀကာင္႔ သားသမီးငတ္ေနရွာတဲ႔
DAVE တို႕ဇနီးေမာင္ႏွံကို က်မတို႕ဝန္ထမ္းမ်ားက ပိုၿပီး ဂရုနာ သက္မိပါတယ္။

စေနေန႔က DAVE တေယာက္ထဲ က်မတို႕ဆိုင္ကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္ ။
Augustလ ရဲ႕ ေသာႀကာႏွင္႔ စေနေန႔ေတြဟာ က်မတို႕ဆိုင္မွာ လူအက်ဆံုးလနဲ႔ အလုပ္အရႈပ္ဆံုးေန႔မ်ားၿဖစ္တဲ႔အတြက္ DAVE ကို က်မ အရင္ကလို ေကာင္းေကာင္းဧည္႕ခံဖို႕ အခ်ိန္မရခဲ႔ပါဘူး။
အထူးသၿဖင္႔ စေနေန႔လို ေန႔မ်ိဳးမွာ လူ(၃၀၀)ခန္႔ကို ေနရာခ်ေပးေနရတဲ႔ က်မနဲ႔ စားပြဲထိုးေနရတဲ႔
ဝန္ထမ္းမ်ားဟာ အလုပ္ရႈပ္ေနႀကတဲ႔အတြက္ DAVE ကို ပစ္ထားသလိုၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္။
ပိုဆိုးတာက အဲဒီေန႔က DAVE ရဲ႕ဇနီးမပါပဲ..DAVE တေယာက္ထဲ ကိုသာ ေတြ႔ရတာေႀကာင္႔
ဇနီးသည္ “ဂ်ံဳး”တေယာက္ အဂၤလန္ကို ခနၿပန္သြားသည္ဟု က်မတို႕နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ႔ႀကပါတယ္။
(မႀကာခန ဆိုသလို အဲဒီလိုပဲ သြားေနက်ပါ)။

ည(၁၀)နာရီခြဲခန္႔တြင္ေတာ႔ က်မလည္း အလုပ္ပါးၿပီမို႕ DAVE ရွိရာစားပြဲသို႕သြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္...။
(မိဘမရွိေတာ႔တဲ႔ က်မက သားသမီးမရွိေတာ႔တဲ႔ သူတို႕လင္မယားကို က်မက “ဒယ္ဒီနဲ႕မာမီ”လို႕ ေခၚေနက်မို႕...)
“ Sorry ပါ..ဒယ္ဒီ.၊ သမီးအလုပ္မ်ားသြားလို႕ ဒယ္ဒီ႔ကို ဧည္႕ဝတ္မေက်သလိုၿဖစ္သြားတယ္..၊ ဒါနဲ႕ မာမီ မပါဘူးလား”..
ေႀကကြဲေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင္႔ က်မကို သူေမာ႔ႀကည္႕ရင္း
“မင္းရဲ႕ မာမီ ဆံုးသြားၿပီ”...
“ရွင္...”
အံ႔ႀသၿခင္းမ်ားစြာၿဖင္႔ ဘာဆက္ေၿပာရမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ က်မ ဆြံ႕အသြားခဲ႔ရတယ္..။
“သမီးစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ ဒယ္ဒီရယ္..၊ ဒါဆို သမီးၿမန္မာၿပည္ကို အလည္ၿပန္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ဆံုးတာေပါ႔ေနာ္..”..
DAVE မွ ေခါင္းညွိတ္ၿပရင္း..“ဒီေန႕ဟာ မင္းရဲ႕ မာမီဆံုးတာ (၂)လၿပည္႔တဲ႔ေန႔ပဲ”
“ၿပီးေတာ႔ မင္းရဲ႕မာမီ ဆံုးၿပီးကတည္းက ငါလည္း အိမ္အၿပင္မထြက္ၿဖစ္တာ..ဒီေန႔ေတာ႔ ငါ ဘယ္လိုမွ တေယာက္ထဲ မေနခ်င္ေတာ႔တာနဲ႔ မင္းတို႕ဝန္ထမ္းေတြရွိရာကို လာခဲ႔တာ”....
က်မ အရမ္းကို စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိသြားတယ္..။
ဒီလိုေန႔မ်ိဳးက်မွ က်မတို႕ဝန္ထမ္းေတြကလည္း အရမ္းကိုအလုပ္မ်ားေနႀကတာမို႕ DAVE ကို ဘယ္သူကမွ
စကားႀကာႀကာေၿပာၿပီး အေဖာ္မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ႔ႀကတဲ႔အတြက္ DAVE အတြက္ ပိုၿပီးအထီးက်န္ခဲ႔ရတယ္။
“သမီးတို႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္..ဒယ္ဒီ႔ကိုပစ္ထားသလိုၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္”..

DAVE မွ လက္ကာၿပၿပီး..“ ငါ နားလည္တယ္..သမီး၊ မင္းတို႕အလုပ္ မင္းတို႕လုပ္ေနတာပါ..”
“မင္းတို႕မွာ ဘာအၿပစ္မွ မရွိပါဘူး...ငါ႔ ခံစားခ်က္နဲ႔ ငါပါ..”..
“ေမးခြင္႔ရွိမယ္ဆိုရင္...မာမီ ဘယ္လိုဆံုးခဲ႔တာလဲ..ဟင္”
“မင္းရဲ႕ မာမီ ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနတာ ႀကာၿပီ..၊ အဲဒါေႀကာင္႔ အဂၤလန္ကအိမ္မွာ ခန သြားနားတယ္..
တေန႔ ငါ႔ဆီကို ဖုန္းဆက္လာတယ္၊ သူေသေတာ႔မယ္တဲ႔..၊သူ႕ကိုအၿမန္လာေတြ႕ပါတဲ႔”...
က်မၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနလိုက္သည္
“ ငါ အဂၤလန္ကို ခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားခဲ႔တယ္..၊ အဲဒီညမွာပဲ ငါ႔လက္ေပၚမွာ သူဆံုးသြားခဲ႔တယ္”...
“ဒီေန႔ဟာ သူဆံုးတာ (၂)လၿပည္႔တဲ႔ေန႔ပဲ...ပိုဆိုးတာက ငါ႔ရဲ႕ ဇနီး(၂)ေယာက္လံုးဟာ
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ JUN လ (၇)ရက္ေန႔မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ႔ႀကတာ”..
က်မ စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာၿဖင္႔ DAVE ရဲ႕လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အားေပးမိသည္။
“သမီး စိတ္မေကာင္းပါဘူး ဒယ္ဒီ၊ မိဘမရွိေတာ႔တဲ႔ သမီးအဖို႕ေတာ႔ ဒယ္ဒီဟာ သမီးရဲ႕အေဖပါပဲ..”
“သမီးတင္ မကပါဘူး...ဒီဆိုင္မွာ ရွိတဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးဟာ ဒယ္ဒီ႔ရဲ႕သားသမီးေတြပဲေပါ႔”..
“ဒယ္ဒီ႔ဘဝ အထီးမက်န္ပါဘူး”...
DAVE ကို က်မ ႏွစ္သိပ္ေပးေနမိသည္။
အားတက္သြားေသာ အရိပ္တခု ကို DAVE ၏ မ်က္ႏွာတြင္ေတြ႕လိုက္သည္။
“ဟုတ္တယ္...မင္းတို႕ဟာ ငါ႔ရဲ႕သားသမီးေတြပဲ..ေမတၱာငတ္ေနတဲ႔ ငါ႔အတြက္ မင္းတို႕ဆီက
ေမတၱာေတြကို ငါ ရႏိုင္ေသးတာပဲ”...“ဒီေန႕က စၿပီး မင္းကို ငါ႔ရဲ႕သမီးအၿဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီ”..
“မင္းတို႕လည္း ဆိုင္သိမ္းေတာ႔မယ္..ငါ ၿပန္လိုက္အံုးမယ္”...

ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားေသာ DAVEကို ႀကည္႔ရင္း က်မေတြးေနမိသည္။
ၿပီးၿပည္႕စံုတဲ႔ လူဆိုတာ ေလာကမွာ မရွိခဲ႔ပါဘူး...
တခ်ိဳ႕က ဆင္းရဲတယ္..ဒါေပမယ္္႔ သူတို႕ဘဝေလးနဲ႔သူတို႕မိသားစု ေပ်ာ္ရႊင္ေနႀကတယ္...
တခ်ိဳ႕က ခ်မ္းသာတယ္...ဒါေပမယ္႔ ေမတၱာငတ္ႀကတယ္..၊ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ႔ႀကတယ္...
ေငြရွိေပမယ္႔ ေမတၱာကို ဝယ္ယူလို႕မရႀကရွာဘူး...၊ က်န္းမာေရးကို ေငြနဲ႕ လဲလွည္လို႕ မရႀကရွာဘူး...။
“ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုၿဖစ္တယ္”..တဲ႔
ေငြနဲ႔ ဝယ္ယူလို႕ ရတဲ႔ အရာေတြရွိသလို...ေငြနဲ႕ဝယ္ယူလို႕မရတဲ႔ အရာေတြလည္း ေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ..။

က်မေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ DAVE ဆိုသူကေတာ႔...
ေငြပံုေပၚမွာ ႀကီးပ်င္းလာခဲ႔ရေပမယ္႔ သူ႕ဘဝ အထီးက်န္ဆန္တယ္...
သူ႕ေဘးနားကလူေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ သူ႕ကိုခြဲခြာသြားခဲ႔ႀကတယ္...
သူ႕ေဘးနားမွာ က်မတို႕ဝန္ထမ္းေတြ ရွိေနေသးတယ္လို႕ သူစိတ္သက္သာရာရေအာင္
က်မႏွစ္သိမ္႔ေပးလိုက္ရတာ...

အမွန္တကယ္မွာေတာ႔...
ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ က်မလည္း ၿမန္မာၿပည္ကို အၿပီးၿပန္ၿပီး က်မလိုခ်င္ေတာင္းတတဲ႔ “မိသာစုေမတၱာ” ဆိုတဲ႔
အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝကို တည္ေဆာက္ေတာ႔မွာမို႕ ....
“က်မကိုလည္း ခြင္႔လႊတ္ေပးပါ..DAVE ရယ္”....