မူပိုင္ရွင္....

ငယ္စဥ္ကပါလာတဲ႔ “အက်င္႔” (သို႕မဟုတ္) “ဗီဇ” ဆိုတာ လူတိုင္းမွာရွိႀကပါတယ္..။
က်မနားလည္သလို ေၿပာရမည္ဆိုလွ်င္ “အက်င္႔” ဆိုတာ လူတေယာက္ရဲ႕အၿမဲတေစ လုပ္ေလ႔လုပ္ထရွိတဲ႔ အၿပဳအမူ မ်ိဳးကိုဆိုလိုပါတယ္။
“ဗီဇ” ဆိုတာကေတာ႔ ေမြးရာပါ စိတ္ဓာတ္နဲ႕ အေလ႔အက်င္႔ လို႕ က်မအနက္အဓိပၸါယ္ဖြင္႔ဆိုပါရေစ။

လူမွန္းသိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက စိတ္ေကာက္တတ္တဲ႔ က်မရဲ႕အက်င္႔ေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႕မရခဲ႔ပါဘူး။
က်မလိုပဲ က်မရဲ႕ေမေမဟာလည္း စိတ္ေကာက္လြယ္သူတေယာက္ၿဖစ္ပါတယ္။
အေမတူသမီးမို႕ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ႔အက်င္႔ကေလးတခုဟာ က်မအတြက္ မ်ိဳးရိုးလိုက္တဲ႔ ဗီဇလို႕ေခၚမလားပဲ..။

က်မမွတ္မိသေလာက္ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ က်မ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘဝက စ လို႕ အခုခ်ိန္ထိ ပါလာခဲ႔တဲ႔ အက်င္႔ေလးတခုကိုေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္

။
မူလတန္းအခ်ိန္က အေႀကာင္းေတြကို ေသၿခာ မမွတ္မိေတာ႔ေပမယ္႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝက အက်င္႔ေလးေတြကိုေတာ႔ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။
စာလံုးေလးေတြကို ဝိုင္းေအာင္ေရးေလ႔ရွိတဲ႔ က်မဟာ ခဲတံနဲ႔ ေဘာပင္လွလွေလးေတြကို က်မရဲ႕
ကြန္ပါဘူးထဲမွာ အၿမဲေဆာင္ထားေလ႔ရွိပါတယ္။
စာေရးရာမွာလည္း အေရာင္စိုေသာမွင္၊ လက္ေရးလွေစရန္ ပိြဳင္႔ ဟုေခၚေသာ ေဘာပင္၏ ထိပ္မွ
ေဘာစိ သည္လည္း အေရးပါတာမို႕ ေရးလို႕ေကာင္းေသာ ေဘာပင္ေလးမ်ားကိုသာ ေရြးဝယ္ေလ႔ရွိပါတယ္။

က်မမွာ အက်င္႔တခုရွိတယ္။ ေဘာပင္တေခ်ာင္း ေရးလို႕ေကာင္းၿပီဆိုလွ်င္ အဲဒီေဘာပင္ကို
မွင္ကုန္သည္အထိ စြဲၿပီး ေရးေလ႔ရွိတယ္။
အဲဒီေဘာပင္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ငွါးေရးရင္လည္း က်မ မေပးဘူး။
အပိုဝယ္ထားတဲ႔ ကြန္ပါဘူးထဲက ေဘာပင္ ၃/၄ ေခ်ာင္းကိုသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငွါးေလ႔ရွိတယ္။

အဲဒီေခတ္က အတန္းထဲမွာ ဆရာမက ေရွ႕ကေန ေခၚေပးတဲ႔စာကို က်မတို႕က လိုက္ေရးရတာေလ။ လက္ေရးလွဖို႕ အသားေပးၿပီးေရးတတ္တဲ႔ က်မဟာ စာေရးရာမွာ ေႏွးေကြးတဲ႔အတြက္ ဆရာမေခၚေပးတဲ႔စာကို
မနည္းလိုက္ေရးခဲ႔ရတာေပါ႔ရွင္။
ဒီႀကားထဲ အေရးႀကီးတဲ႔စာေႀကာင္းေတြကို မွင္နီတားရတဲ႔ေနရာ၊ စာလံုးအေရးမွားလို႕ Correction Pan နဲ႔ဖ်က္ရမယ္႔ အခါမ်ိဳးေတြမွာ က်မဟာ တၿခားေက်ာင္းသူေတြထက္ ပိုၿပီးႀကာတတ္ပါတယ္။
အေႀကာင္းရင္းကေတာ႔ က်မရဲ႕ မင္နီေဘာပင္၊Correction Pan နဲ႔ ေပတံ ေတြဟာ က်မအသံုးလိုတဲ႔အခ်ိန္မွာ
က်မရဲ႕ေရွ႔မွာ အဆင္သင္႔ရွိမေနပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕လက္ထဲကို ေရာက္ေနတတ္လို႕ပါပဲ။

က်မမွာ သူတို႕နဲ႔ မတူတဲ႔အခ်က္ကေတာ႔ က်မရဲ႕လြယ္အိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသံုးစာေရးကရိယာ
အစံုအလင္ကို အၿမဲေဆာင္ထားတတ္ပါတယ္။
က်မရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္ဆီမွာ ထိုင္တဲ႔ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ အဲဒီပစၥည္းေတြကို ဝယ္ဖို႕ စိတ္ကူးထဲေတာင္ရွိပံုမရပါဘူး။
က်မရဲ႕ကြန္ပါဘူးထဲက ပစၥည္းေတြဟာ သူတို႕လိုသလို ယူငင္သံုးစြဲလို႕ရေနတာကိုး။
သူတို႕စာေရးေတာ႔မယ္ဆိုလွ်င္ က်မရဲ႕ကြန္ပါဘူးကိုဖြင္႔ၿပီး သူတို႕ႀကိဳက္တဲ႔ေဘာပင္ကို ယူေရးေလ႔ရွိပါတယ္။


က်မဟာ တြန္႔တိုတတ္သူ တေယာက္မဟုတ္ေပမယ္႔ လိုအပ္လွ်င္ အဆင္သင္႔ရွိေနေစဖို႕
စာေရးကရိယာအစံုအလင္ကို ဝယ္ထားခဲ႔တာေလ...။
အခုေတာ႔ က်မလိုအပ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ စာေရးကရိယာပစၥည္းေတြဟာ က်မအတြက္မဟုတ္ပဲ
သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ၿဖစ္ေနတတ္ၿပီး က်မဆီကို ၿပန္ေရာက္လာဖို႕ ေႏွာင္႔ေႏွးရင္း
က်မအတြက္ စိတ္ရႈပ္စရာၿဖစ္လာခဲ႔ရတယ္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ က်မဟာ စာေရးကရိယာမ်ားကို က်မအတြက္ တစံုနဲ႔
သူငယ္ခ်င္းမ်ားသံုးရန္ တစံု သတ္မွတ္ၿပီး ဝယ္တဲ႔စနစ္ကိုက်င္႔သံုးရပါေတာ႔တယ္။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း သူတို႕အတြက္ ဝယ္ေပးထားေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုသာ သံုးရန္ႏွင္႔
က်မအတြက္ (လိုအပ္ခ်ိန္မွာ အဆင္သင္႔ရွိေစရန္) သီးသန္႔ဝယ္ထားေသာ စာေရးကရိယာမ်ားကို
မသံုးရန္ ေမတၱာရပ္ခံထားသည္႔အခ်ိန္မွစ၍ ဆရာမေခၚဆိုေသာ စာမ်ားကို စိတ္ေအးခ်မ္းစြာ
လိုက္၍ ေရးႏိုင္ပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီက်မရဲ႕ အက်င္႔ေလးဟာ အခုႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ထိ ကပ္ပါလာခဲ႔ၿပန္တယ္။
က်မရဲ႕ ဧည္႕ႀကိဳေကာင္တာမွ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လာလာယူတတ္ပါတယ္။
သူတို႕တခုခု အလိုရွိၿပီဆိုလွ်င္ က်မဆီမွာ လာရွာတတ္ႀကတယ္။ယူသြားၿပီးလွ်င္လည္း
က်မဆီၿပန္လာမေပးေတာ႔ပဲ ေတြ႕တဲ႔ေနရာမွာထားခဲ႔တတ္တဲ႔ သူတို႕ရဲ႕အက်င္႔ကို က်မကလည္း
လံုးဝမႀကိဳက္သူဆိုေတာ႔ ခနခနစကားမ်ားရတာေပါ႔ရွင္။
အဲဒီ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကိုလည္း ကုမၸဏီကေငြႏွင္႔ ဝယ္ရတာမို႕ ပစၥည္းတိုင္းဟာ
လူတိုင္းဆီမွာ ရွိႀကေသာ္လည္းပဲ တခုခုလိုလွ်င္ က်မရဲ႕ေကာင္တာက ပစၥည္းကိုသာ လာယူသံုးတတ္တဲ႔
သူတို႕ရဲ႕အလြယ္လိုက္မႈ အက်င္႔ဆိုးေလးေတြကိုေတာ႔ မေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ႀကပါဘူး။

တခါတေလ...
သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး အၿပင္မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႔အခါမ်ိဳး၊ ဆိုင္မွာ လာစားေနက် ရင္းႏွီးလြန္းတဲ႔
ဧည္႔သည္ေတြရဲ႕ ဖိတ္ႀကားမႈနဲ႔ သူတို႕ရဲ႕အိမ္ေတြကို အုပ္စုလိုက္ လိုက္လည္ရတဲ႔အခါမ်ိဳးေတြမွာ
စတိုင္က်က် ၊ ဖက္ရွင္က်က် မဝတ္တတ္တဲ႔ တရုပ္မေလးေတြအတြက္ က်မကပဲ ဒီဇိုင္နာလုပ္ေပးရင္း
က်မရဲ႕ အဝတ္အစားတခ်ိဳ႕ကို ဆင္ေပးရတဲ႔အခါမ်ိဳးေတြမွာ အဲဒီအဝတ္အထည္ေတြကို
ၿပန္မယူေတာ႔ပဲ သူတို႕ကို အပိုင္ေပးေလ႔ရွိပါတယ္..
(အဲဒီလို ေပးရာမွာလည္း ကိုယ္မဝတ္ခ်င္ေတာ႔တဲ႔ အဝတ္အထည္မ်ိဳး၊ အပိုင္ေပးလိုက္ႏိုင္တဲ႔
အဝတ္အထည္ကို ေရြးၿပီးဝတ္ေစပါတယ္)။
ဆိုလိုရင္းက အက်ၤ ီတထည္ကို တေယာက္တလွည္႔ဝတ္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ က်မမွာမရွိလို႕ပါ။

အဲဒီလိုပါပဲ...
သက္ရွိၿဖစ္တဲ႔ က်မရဲ႕ခ်စ္သူ(သို႕မဟုတ္) က်မခ်စ္ရတဲ႔သူ ဆိုလွ်င္လည္း က်မရဲ႕မူပိုင္ပဲၿဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။
လူဆိုတာကလည္း မိတ္ေဆြအသိုင္းအဝိုင္း၊ သူငယ္ခ်င္းအသိုင္းအဝိုင္း ဆိုတာေတြက ရွိေသးၿပန္ေတာ႔
သေဘာေကာင္းၿပီး လူခ်စ္လူခင္မ်ားတဲ႔ က်မရဲ႕ခ်စ္သူ၊ သူတပါးကို ကူညီေလ႔ရွိတဲ႔ က်မရဲ႕ခ်စ္သူနဲ႕
သူ႕ရဲ႕အမ်ိဳးသမီး မိတ္ေဆြေတြ စကားေၿပာဆို ဆက္ဆံရာမွာလည္း သူတို႕ေၿပာဆိုေသာ
စကားလံုးတိုင္းကို အဓိပၸါယ္ေကာက္ၿပီး မႀကာခန ခ်စ္သူနဲ႕ စကားမ်ားတတ္တဲ႔ က်မရဲ႕အက်င္႔ေလးေႀကာင္႔
ခ်စ္သူခမ်ာ အေနအထိုင္၊ စကားေၿပာ အရမ္းဂရုစိုက္ရတာေပါ႔ရွင္။
အဲဒီလိုခ်စ္သူေနာက္က အရိပ္ကေလးလို တေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္ေနတာကိုက အရသာဆိုတာ
ခ်စ္သူရွိႀကသူတိုင္းသိႀကမွာပါ။
တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ Facebook လို ေနရာေတြ၊ လူငယ္စကားဝိုင္း လိုေနရာေတြ၊ ေရခဲနန္းေတာ္လိုေနရာေတြက
chatting ေတြမွာ ခ်စ္သူရွိမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေႀကာင္ေတာင္ဝင္ႏႈိက္တတ္တဲ႔ သူေတြကလည္း ရွိေနႀကၿပန္ေတာ႔...
ကိုယ္႔လူ ကိုယ္ထိန္းႏိုင္မွေတာ္ရံုက်မွာမို႕........

က်မရဲ႕ငယ္ငယ္က အက်င္႔ေလးဟာ က်မအတြက္ေသာ္၎....
က်မ၏ ခ်စ္သူအတြက္ေသာ္၎...
အမ်ားအတြက္ေသာ္၎...
ေကာင္းၿခင္း၊ ဆိုးၿခင္းေတြ ရွိေနေပမယ္႔လည္း...
က်မရဲ႕မူပိုင္ရွင္....ေမာင္ၿဖစ္သလို...
ေမာင္႔ရဲ႕မူပိုင္ရွင္....က်မသာ ၿဖစ္ပါရေစ....။

“နမ္းမဝ”..ဆိုတာ
သက္ရွိကို မဆိုထားနဲ႕...
သက္မဲ႔ပစၥည္းေလးတခုကိုေတာင္ မွ်ေဝသံုးတတ္သူမဟုတ္သူ..ဆိုတာ..
သိၿမင္တတ္ရင္ၿဖင္႔...။