Sunday, June 16, 2019

ရင္ဘတ္ထဲကလူ- (အက္ေဆး၂)

ေတြးေတြးၿပီး ျပံဳးေနမိတာကိုက အခ်စ္ရ႕ဲအရသာ...

သူ႔ကိုစေတြ႕စဥ္အခါက

သူ႔အလုပ္
သူ႔ေနရာ
သူ႔သိကၡာအရ
မျပံဳး မရယ္(ရီ)
အိေျႏၵႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ ..

သူရီေအာင္ က်မလုပ္ေတာ့ ထိန္းထားတ့ဲၾကားက လွစ္ကနဲ႔ ျပံဳးသြားတ့ဲ သူ႔အျပံဳးကို က်မေတြ႕လိုက္ရေပမယ့္
ေဘးလူေတြကေတာ့ မသိလိုက္ပါဘူး

က်မကို
'လုပ္ထားေနာ္ ၿပီးက်မွေတြ႕မယ္' ဆိုတ့ဲ သေဘာ.. သူမ်က္လံုးန႔ဲျပတယ္

စိတ္ရႇပ္စရာ သူ႔အလုပ္ေတြၾကား တဒကၤ သူအေမာေျပရင္ပဲ က်မက ၾကည္ႏူးေနရသူပါ ေမာင္

သူ႕ကို"ေမာင္" လို႕ေခၚကတည္းက
"ပိုင္ဆိုင္ၿခင္း၊
ၿမတ္ႏိုးၿခင္း၊
လႊမ္းမိုးၿခင္း၊
ရင္႔က်က္တည္ၿငိမ္ၿခင္း"ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ ပါဝင္ေနၿပီေလ..

နမ္းမဝ
(ရင္ဘတ္ထဲကလူ_ အက္ေဆး ၂)

Saturday, June 15, 2019

ရင္ဘတ္ထဲကလူ(အက္ေဆး-၁)

အခ်စ္..
လူတစ္ေယာက္န႔ဲတစ္ေယာက္
စ ခ်စ္ၾကရာမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စိတ္ဝင္စားမႈ အေၾကာင္းတရားေတြန႔ဲ ဖြ႕ဲဆိုတတ္ၾကတယ္..

က်မအခ်စ္ကေတာ့..
သူ႔ရ႕ဲ..
အမည္နာမ ေလးကေန စခ့ဲရတ့ဲ က်မရ႕ဲ ... သူ


Monday, June 10, 2019

အပ်ိဳစင္အသည္းတစ္ျခမ္းအခ်စ္



















ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ
ဆံႏြယ္ခက္ေတြ ေဝ့ဝဲ
ပန္းခင္းတခ်ိဴ႔
လြမ္းျခင္းတခ်ိဳ႕
ဇာပုဝါျဖဴျဖဴေလးန႔ဲ
ၾကယ္ကေလးေတြ စီစုရီ

ဝိုင္တစ္ခြက္ထဲ
သံစဥ္ေတြစီးေမ်ာ
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ တို႔ကင္းေဝးရာ
လိႈင္းတို႔သယ္ေဆာင္ရာ ေကာင္းကင္ထက္


အိန္ဂ်ယ္ေပးတ့ဲ
အပ်ိဳစင္အသည္းတစ္ျခမ္းန႔ဲ
တစ္ခါမွမခုန္ဖူးေသးတ့ဲ
ညာဖက္ရင္အံုသန္႔သန္႔ေလးမွာ
အျဖဴေရာင္ စတစ္ေကာ္လာေလးအေၾကာင္း
အိပ္မက္ေတြ မက္ေနဆဲေပါ့ 

Friday, June 7, 2019

ေက်ာင္းရာသီ




ေက်ာင္းရာသီမို႔..
သားကို မႏွစ္က Pre School ေက်ာင္းစထားျဖစ္ခ့ဲတဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးျပမယ္ေနာ္..
အေမကို အရမ္းကပ္တ့ဲသားေလးဟာ တစိမ္းေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ မ်က္လႊာခ်ၿပီး မလႈပ္မယွက္ေနတတ္ပါတယ္။
သားက
လူေၾကာက္တယ္ေျပာရမယ္။
အိမ္မွာသာ လူတြင္က်ယ္လုပ္တာ
တစိမ္းေရွ႕ေရာက္ရင္ ၿငိမ္ကုတ္ေနေရာပဲ

သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲ အေနမ်ားတ့ဲသားဟာ ပါတ္ဝန္းက်င္န႔ဲထိေတြ႕မႈ သိပ္မရွိတ့ဲအခါ အမ်ိဳးနည္းတ့ဲအခါ ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္တာ မဆန္းပါဘူး။
မူႀကိဳ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့
ဆရာမေတြက သားကိုေခ်ာ့ၿပီး ဖက္ေတာ့ သားက ရုန္းတယ္။
မ်က္ႏွာစိမ္းတာရယ္ ေၾကာက္တာရယ္ေၾကာင့္ အေမ့လက္ကို မလႊတ္တန္း အတင္းဆြဲထားတာေပါ့။
က်မစိတ္ထဲမွာလည္း ထားခ့ဲလို႔ျဖစ္ပါ့မလားေပါ့
ဆရာမက
"' အစ္မ ျပန္လိုက္ပါ သားအတြက္စိတ္ခ်ပါ အစ္မရ႕ဲခံစားခ်က္ကို နားလည္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အစ္မ မျပန္ရင္ ကေလးကို ထိန္းဖို႔ ပိုခက္ပါလိမ့္မယ္'" လို႔ ေျပာေတာ့ ဝဲလာတ့ဲ မ်က္ရည္ကို မက်မိေအာင္ထိန္းရင္း အသံက မထြက္ ေခါင္းေလးညႇိတ္ျပၿပီး လွည့္အထြက္..
""(((((( ေမေမ..............))))))).""
ဆိုတ့ဲ အသံနက္ႀကီးန႔ဲေအာ္လိုက္တ့ဲ သားရ႕ဲအသံဟာ က်မႏွလံုးသားကို သံဆူးခြ်န္နဲ႔ထိုးလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။
သားကို ဆရာမက အတင္းဖက္ထား..
သားက စိတ္ေတြခတ္ထန္ၿပီး အတင္းရုန္း ဆရာမရ႕ဲလက္ကိုကိုက္..
က်မတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတ့ဲ သားရ႕ဲအျပဳအမူေၾကာင့္ အ့ံဩမိပါတယ္
အဲဒီေန႔ဟာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကမၻာပ်က္တ့ဲေန႔ပါပဲ။
ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတ့ဲ ေန႔ေပါ့။
သားရ႕ဲ " ေမေမ......." ဆိုတ့ဲ အသံနက္ႀကီးန႔ဲ အကူအညီေတာင္းသံက ေမေမ့ႏွလံုးသားကို နာက်င္ေစတယ္။
သားဒုကၡေရာက္တိုင္း
သားအခက္ၾကံဳတိုင္း
သားအကူအညီေတာင္းတိုင္း
စကၠန္႔မျခား သားကို ကာကြယ္ဖို႔ သားေရွ႕ကို ေရာက္ေနက် က်မဟာ
ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ လက္သီးကိုဆုပ္ အံကိုႀကိတ္ၿပီး သားကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ရတယ္။
သားရ႕ဲစိတ္ထဲမွာလည္း အေတာ္ေၾကကြဲမွာပဲ..
" ငါ ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ေမေမဘာျဖသ္လို႔ မကယ္ပါလိမ့္ " ဆိုၿပီး ဝမ္းနည္းမွာပဲ။
မ်က္ရည္ေတြဟာ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရ..
အသိစိတ္က " ကိုယ့္အလွည့္တုန္းကလည္း ဒီလိုပါပဲ " ဆိုတာ ရွိေပမယ့္ မခံစားႏိုင္ခ့ဲဘူး။
ရင္ထဲမွာ ေနဆယ္စင္း ျဖတ္သလို ပူေလာင္လြန္းလွတယ္။ ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ေမေမေတြပဲ ခံစားဖူးတာပါ။
ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ေနာက္တစ္ခါ မရွိပါေစန႔ဲလို႔ ဆုေတာင္းမိတာ အခါခါပါပဲ။
အဲဒီလိုန႔ဲ ေက်ာင္းႀကိဳခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သားဘာလုပ္ေနလဲသိခ်င္လို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္မိတယ္။
ဆရာမတစ္ေယာက္က စကၠဴေလးေတြန႔ဲ အရုပ္ေလးေတြလုပ္ျပေနတာကို သူတစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။
တျခားကေလးေတြကေတာ့ ကစားေနၾကတယ္။
သားကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာေလး ညႇိုးလို႔.. ။ ရင္ထဲမေကာင္းဘူး။
သားေရ.. ေမေမလာႀကိဳၿပီဆိုေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ေမေမ့ကိုေျပးဖက္ေတာ့..သားအမိႏွစ္ေယာက္ မ်က္ရည္က်ရျပန္ေရာ..
သားေလးဟာ တစ္လေလာက္အထိ တျခားကေလးေတြလို မေဆာ့ဘူး
တျခားကေလးေတြေဆာ့တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနတာမ်ိဳးပဲ လုပ္ေလ့ရွိတယ္
ကစားကြင္းထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စန႔ဲအတူ ေဆာ့တာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာတယ္
အဲဒီလိုန႔ဲ ဆက္ဆံေရးတျဖည္းျဖည္း တိုုးတက္လာတ့ဲသားေလးဟာ ၃/၄လၾကာတ့ဲအခါမွာ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြနည္းတူ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ႂကြတ့ဲ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခ့ဲပါတယ္။
ဝမ္းသာစရာတစ္ခုက ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးလို႔ တစ္ခါမွ မေျပာဖူးတာပါပဲ။
ဒီႏွစ္မွာေတာ့ သားေလးအသက္ ၅ႏွစ္ျပည့္ၿပီမို႔ ေက်ာင္းႀကီး KGတန္းကို တက္ပါေတာ့မယ္။
က်မနည္းတူ ေမေမေတြလည္း Fighting.. ပါလို႔
"" သားေရ.. ဟိုတစ္ခါတုန္းကလို မငိုန႔ဲေတာ့ေနာ္"" ဆိုေတာ့..
သားက ဘာေျပာတယ္ထင္လဲ?????

Thursday, June 6, 2019

"ဒ႑ာရီထဲက ဆိုက္ပရပ္စ္ "



♧ ျမဴခိုးတိမ္ ကန္႔လန္႔ကာအဖြင့္ 
အတိတ္ႏွင္းစက္တို႔ ပက္ဖ်န္း ပန္ေျပာင္း သတိရမိတာက 

တို႔...အာဒံနဲ႔ဧဝထက္ ပိုခ်စ္ခ့ဲၾကတယ္၊

♧ ဘယ္သြားသြား ဘယ္လာလာ 
မခြဲအတူတူ အျမဲမျငဴစူ 
ဆိုက္ပရပ္စ္ကေျခရာေတြက 
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရ႕ဲဘဝအစ ၊

♧ တို႔... ေတြ႕ခ့ဲၾကတာက
ဒ႑ါရီထဲက အခ်စ္နတ္သမီးဖြားျမင္ရာေဒသ ၊

♧ ဖန္ဆင္းရွင္အဖိုးက 
ပင္လယ္ျပင္ကိုလက္နဲ႔ရိုက္ 
ေရျမႇဳပ္ထဲက အက္ဖရိုဒိုက္နတ္သမီးကို ဖန္ဆင္းခ့ဲတယ္၊


♧ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းထဲက
ဗင္ဂိုးတမ္းခ်င္းန႔ဲ အာလူးစားတ့ဲတိုင္းျပည္ 
အက္ဖရိုဒိုက္ေက်ာက္တံုးန႔ဲ ထရိုဒိုႏွင္းေတာင္တန္း 
ကမၻာေက်ာ္တ့ဲ မယ္ဒီေတးရီးယန္းပင္လယ္ျပာ 
ရိုမန္႔တစ္ကဗ်ာေတြ လႊမ္းမိုးထားတဲ့ဒီေျမေဒသ၊


♧ သူ႔ကို အေျဖေပးခ့ဲတာက ထရိုဒိုႏွင္းေတာထဲမွာ.. 
ခ်စ္သူရဲ႕ရင္ခြင္လႊာၾကား 
ကိုယ္အသက္ရႉၾကပ္တယ္၊


♧ မွတ္မိေနေသးတယ္ 
ယိမ္းႏြဲ႕ႏြဲ႕ျမက္ခင္းရွည္ရွည္ 
ပင္လယ္ေလေျပရ႕ဲနတ္ေဆာင္းသံ 
ၾကယ္ေပ်ာက္တ့ဲလမိုက္ညမွာ 
သူေရးတ့ဲခ်စ္ျခင္းကဗ်ာက 
က်မကိုအိပ္ေငြ႕ခ် 
ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ မက္ခ့ဲၾက၊


♧ စပ်စ္ဝိုင္စိုက္ခင္းေတြၾကား 
အခ်စ္ကိုသစၥာဆိုခ့ဲတုန္းက 
ေအာ့လစ္ပင္ေတြသက္ေသရွိတယ္၊


♧ ဆိုက္ပရပ္စ္ကမ္းေျခက
အသည္းပံုေက်ာက္တံုးေလးေတြက 
အခ်စ္နတ္သမီးဖန္ဆင္းတ့ဲ 
ခ်စ္သူေတြအတြက္ 
ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္တ့ဲ..


♧ သူမ်ားေတြေျပာတ့ဲ "၃ႏွစ္၃မိုး" 
တို႔ေတြက "၉ႏွစ္၉မိုး" 
တြဲခ့ဲတ့ဲလက္တစ္စံု 
နတ္သမီးျပဳစားတ့ဲဒီရာသီမွာ 
ကိုယ္တို႔လက္ထပ္ခ့ဲၾက၊


♧ ဘယ္ေတာ့မွေမ့မရပါ 
အျမဲအမွတ္ရေနမွာပါ 
ဒီေမွာ္ရံုကြ်န္းမွာ ျဖစ္တည္ခ့ဲတ့ဲခ်စ္ျခင္း 
အခ်စ္နတ္သမီးေပးတ့ဲ "ၾကင္ယာလက္ေဆာင္ " 
သစၥာကိုကဗ်ည္းတင္ 
ဆိုက္ပရပ္စ္က အခ်စ္နဲ႔ဒ႑ါရီ 
ႏွလံုးသားထဲ ထာဝရသိမ္းထားမည္။


*****************
*ခ်စ္သူသက္တမ္းက ၉ႏွစ္ + အိမ္ေထာင္သက္တမ္းက ၆ႏွစ္ = စုစုေပါင္းေတာ့ ၁၅ႏွစ္ *
အမွတ္တရ

Saturday, January 31, 2015

"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"


တစ္ညလံုး အိပ္မရခဲ့ဘူး။
ဗိုက္ႀကီးခြဲမယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္တာကိုးးး
အရင္က ဗိုက္ထဲမွာ အၿငိမ္မေနတ့ဲေဘဘီေလးဟာ ထူးထူးျခားျခား ရင္ေခါင္းမွာ တက္ကပ္ၿပီး ၿငိမ္ေနပါတယ္။
ကေလးရဲ႕ႏွလံုးခုန္သံကို စမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ႏွလံုးခုန္ေနေတာ့ မိခင္ရဲ႕ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ကေလးပါေၾကာက္ၿပီး ၿငိမ္ေနတယ္လို႔ ထင္ထားမိတာ။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ မနက္ ၆နာရီ၅၀မိနစ္မွာ ခြဲခန္းထဲ ဝင္ခ့ဲရသည္။

ခြဲခန္းထဲက ဆရာမေတြ ၆ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။
စကားသံေလးေတြက ခ်ိဳျမေနတာပဲ။
လူနာေၾကာက္ေနမွန္းသိလို႔ ေခ်ာ့ေနၾကတာ။
ကိုယ္ကလည္း ပြဲမဝင္ခင္ စီနီယာဗိုက္ေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားသူမို႔ မီးဆေလာင္းေအာက္က ကုတင္ေပၚကိုေရာက္ကတည္းက ပါးစပ္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေတာ့တာေပါ့။
"ဆရာမ… က်မ အရမ္းေၾကာက္တတ္တယ္ေနာ္ …
ထံုေဆးေၾကာင့္ မနာမွန္းသိေပမယ့္ နားက အသံေတြၾကားေနရင္ ေရွာ့ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္… အိပ္ေဆးလိုမ်ိဳး ေဆးတစ္ခုခုထိုးေပးပါ "
"ထိုးေပးမယ္ ထိုးေပးမယ္ ဘာမွမပူနဲ႔ ထံုေဆးေလးထိုးရေအာင္ ေဘးေလးေစာင္းေပးေနာ္ ဒူးေလးတတ္နိုင္သေလာက္ေကြးထား ေခါင္းေလးကို ေအာက္ငံု႔ၾကည့္တ့ဲပံုမ်ိဳး ငံု႔ထားေပး"
"ဆရာမ… က်မက တင္အရိုးကြင္း ဟထားတာ အရမ္းေကြးလို႔ မရဘူး နာတယ္"
"ရတယ္ ရတယ္ ရသေလာက္ပဲေကြး"
"ရၿပီ ခါးရိုးကို ေဆးထိုးေတာ့မယ္ေနာ္ မေၾကာက္နဲ႔ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ထား မလႈပ္လိုက္နဲ႔ေနာ္"
အဲဒီလိုေျပာျပီး ေဆးထိုးပါတယ္။ ထင္ထားသေလာက္ မနာပါဘူး။
ရိုးရိုးေဆးထိုးသေလာက္ပါပဲ။
ထိုးၿပီးတာနဲ႔ ခါးေအာက္ပိုင္း က်င္လာပါတယ္။
     
" ဆရာမ ေဆးက မထံုဘူး က်င္ပဲက်င္ေသးတယ္ ေျခေထာက္လႈပ္ၾကည့္တာရတယ္"
အဲဒီလိုေျပာျပီး ေျခေထာက္ကို လႈပ္ျပလိုက္ပါေသးတယ္။
(အခု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ထံုတာနဲ႔က်င္တာ  သိပ္မကြာဘူးမဟုတ္လား)
ခြဲမယ့္ဆရာဝန္ႀကီး အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း
"ဆရာ သမီးေၾကာက္တယ္ အိပ္ေဆးထိုးေပးပါ"
"ေနပါအံုးေအ ညည္းနဲ႔ေျပာစရာေတြ ရာေတြရွိေသးတယ္။
"မေျပာဘူး ေၾကာက္တယ္ ခြဲၿပီးမွေျပာမယ္ အိပ္ေအာင္လုပ္ေပးပါဆရာ "
ေၾကာက္စိတ္နဲ႔က်မ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ၿပီး   ေျပာေနခ့ဲသည္။
ကုတင္ေဘးက ဆရာမေတြက က်မကို ဝိုင္းေမးပါတယ္။
"သားေလးလား သမီးေလးလား"
"သားေလး"
"သားဦးေပါ့"
"ဟုတ္…"
"ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ယူအံုးေပါ့"
" မယူေတာ့ဘူး "
မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ၿပီး ေမးသမွ်ေတြကို ျပန္ေျဖေနမိတယ္။
"တြန္း… တြန္း… "
ရင္ေခါင္းကေန ေအာက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔တြန္းထုတ္ေနတ့ဲ အသိကို က်မသိေနခ့ဲတယ္။
မနာေပမယ့္ ကိုယ္ခံႏၶာတစ္ခုလံုး လႈပ္ေနတ့ဲအရွိန္ေၾကာင့္ က်မ အသံထြက္ၿပီး ညည္းမိသည္။
"ဖင္တစ္ေနတယ္ တြန္း… တြန္း"
"ထြက္ၿပီ ထြက္ၿပီ"
"အႀကီးႀကီးပဲ"
"မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ပါအံုး သားေလးကခ်စ္စရာေလး "
"မၾကည့္ရဲဘူး ေၾကာက္တယ္ အျပင္ေရာက္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္"
(က်မအထင္ ဗိုက္ထဲက ထြက္ကာစ ေသြးရဲရဲသံရဲရဲထင္တာကိုး)  
"ေျခလက္ေလးေတြ စံုရဲ႕လားဟင္"
"စံုတယ္ စံုတယ္"
က်မ စိတ္ေအးရၿပီ
မ်က္လံုးကေတာ့ မွိတ္ထားဆဲ။
 
နားထဲမွာ ၾကားေနရသည့္ အသံတစ္ခု။
ေနာက္မွသိရသည္က သားအိမ္ထဲမွ အညစ္အေၾကးမ်ားကို       စက္ႏွင့္စုတ္ထုတ္ေနသည့္ အသံျဖစ္ေၾကာင္း  ေနာက္မွသိရသည္။
အားလံုးၿပီးစီး၍ က်မအား ခြဲခန္းမွတဆင့္ ေစာင့္ၾကည့္ခန္းတြင္ နာရီဝက္ခန္႔ေနေစၿပီး ေသြးေပါင္ခ်ိန္အတက္အက်ကို ၆ခါ/၇ခါခန္႔ အခ်ိန္ျခားခ်ိန္ေစၿပီးမွ အခန္းသို႔ ျပန္ပို႔ေပးသည္။
ခြဲခန္းတြင္းၾကာခ်ိန္မွာ မိနစ္၂၀ခန္႔သာျဖစ္သည္။ ထိုမိနစ္၂၀အတြင္း မည္သို႔ဗိုက္ခြဲ၍မည္သို႔ဗိုက္ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္သည္ကို က်မ မသိလိုက္သည္မွာအမွန္။
နာက်င္မႈလံုးဝမရွိပဲ သားေလးကို ေအာင္ျမင္စြာေမြးဖြားခ့ဲသည္။ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခ်က္မွာ ခြဲစိတ္ရက္ မတိုင္ခင္ တစ္ရက္အလိုက က်မ၏ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ဗိုက္ထဲမွသေႏၶသားမွာ ရင္ေခါင္းထက္တြင္ ၿငိမ္၍တက္ကပ္ေနျခင္းမဟုတ္။
ယခင္ရက္မ်ားက ကေလးအလႈပ္မ်ားၿပီး လည္ပင္းတြင္ ခ်က္ႀကိဳးရစ္ပတ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကေလးမွာ လႈပ္မရ၍ ၿငိမ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
အကယ္၍ ခြဲစိတ္ရက္ ေနာက္က်ခ့ဲပါလွ်င္ သားေလး၏အသက္ကို စိုးရိမ္ရေပလိမ့္မည္။
ခြဲခန္းထဲကထြက္ျပန္ေတာ့ ထံုေဆးအရွိန္ရယ္ ကေလးေမြးၿပီးမွ မိခင္ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာအနားယူႏိုင္ရန္ အိပ္ေဆးထိုးေပးထားသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္  ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ခ့ဲပါသည္။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တာလည္းပါမည္။
ညေန၃နာရီခန္႔တြင္ ထံုေဆးအရွိန္စပ်ယ္ၿပီး ဗိုက္ခြဲထားေသာေနရာမွ အနည္းငယ္ စနာလာၿပီဟု ခံစားရသျဖင့္ တာဝန္က်ဆရာမအား အနာသက္သာေဆး ထိုးခိုင္းလိုက္ပါသည္။
ည ၉နာရီ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ ေနာက္ထပ္ အနာသက္သာေဆးတစ္လံုးႏွင့္ အိပ္ေဆးတစ္လံုး ထပ္ထိုးေပးသျဖင့္ နာက်င္မႈလံုးဝ မရွိသေလာက္နည္းပါးပါေၾကာင္း ဗိုက္ခြဲေမြးမည့္ မိခင္ေလာင္းမ်ားအတြက္    က်မက့ဲသို႔ စိုးရိမ္မႈမရွိေစရန္ႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္ေလွ်ာ့နည္းေစရန္ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳကို မွ်ေဝလိုက္ရပါသည္။
(သားဖြားႏွင့္ မီးယပ္အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး OGဦးတင္ေမာင္ေအးႏွင့္ ကေလးအထူးကုဆရာဝန္ႀကီး PROF ဦးေက်ာ္ဇင္ေဝႏွင့္တကြ     SSCေဆးရံုမွ  ဆရာမ မညိဳၾကည္၊  ဆရာ/ဆရာမမ်ားအားလံုးႏွင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း)

Thursday, September 18, 2014

ဝိုင္(Wine)အစ “ဂရိ”က

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း(၇၀၀၀)ေက်ာ္ခန္႔က ဂရိႏိုင္ငံတြင္ စပ်စ္သီးမွထြက္ရွိလာေသာ စပ်စ္ရည္မ်ား သဘာဝအေလ်ာက္ အခ်ဥ္ေပါက္ဓာတ္ျပဳရာမွ ရရွိလာေသာအရည္မ်ားကို ေသာက္သံုးမိၾကၿပီး မူးယစ္ေစေသာ အာနိသင္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။
ထိုစပ်စ္ရည္မ်ားကို ဂရိလူမ်ိဳးမ်ားက ေသရည္ အရက္အျဖစ္ ပြဲလန္းသဘင္မ်ားတြင္ အထြတ္အျမတ္ထား ေသာက္သံုးၾကရင္း ကမၻာတစ္ဝွမ္းလံုးတြင္ စပ်စ္ဝိုင္ေသာက္သံုးမႈပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေခတ္အခါက ဂရိလူမ်ိဳး ဘုရင္မ်ားနတ္ရြာစံသည့္အခါ အဝတ္တန္ဆာမ်ား၊ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ စပ်စ္ရည္အိုးမ်ားကို နတ္ရြာစံေသာဘုရင္မ်ား တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ႏိုးထလာသည့္အခါ ၎တို႔အတြက္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား အဆင္သင့္အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ၎တို႔၏ ရုပ္ကလပ္ႏွင့္အတူ ထည့္သြင္းျမွဳတ္ႏွံေပးေလ့ရွိသည္။

စပ်စ္ဝိုင္ကို ဂရိႏိုင္ငံႏွင့္ ေဂ်ာ္ဂ်ီရာႏိုင္ငံတို႔မွ စတင္သံုးစြဲခဲ့ၾကၿပီး “God of the wine”ဟု သတ္မွတ္ရင္း “Juice of the God”ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။

စပ်စ္သီးအဆင့္မွ စပ်စ္ရည္ျဖစ္လာရန္ ရက္(၂၀)ခန္႔ အခ်ဥ္ေဖာက္ရသည္၊ ဝိုင္ကို စပ်စ္သီးမွ (၉၈)%ထုတ္လုပ္ၿပီး စေတာ္ဗယ္ရီ၊ ပိခ်္၊ ဘလူးဗယ္ရီ၊ ပန္းသီးတို႔မွလည္း ထုတ္လုပ္သည္။

ဝိုင္၏အရသာမွာ စပ်စ္သီး၏အရသာကိုလိုက္၍ ကြဲျပားမႈရွိသည္။
ယခင္က စပ်စ္သီးတစ္မ်ိဳးစီကို ဝိုင္ျပဳလုပ္ၾကေသာ္လည္း ယခုအခါ မ်ိဳးမတူေသာစပ်စ္သီးႏွစ္မ်ိဳးကိုေရာစပ္ၿပီး အရသာကြဲျပားေသာ ဝိုင္မ်ားအျဖစ္ ထုတ္လုပ္လာၾကၿပီျဖစ္သည္။
ထို႔အတူ ယခင္က စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းကိုသဘာဝအတိုင္းရွင္သန္ေစၿပီး ယခုအခါ လိုအပ္ေသာ အပူ/အေအး ၊ ေျမႀကီးစိုစြတ္မႈရရွိရန္ စိုက္ခင္းကို ေရဖ်န္း၍စိုက္ပ်ိဳးလာၾကၿပီျဖစ္သည္။
အရည္အေသြးမွီေသာဝိုင္ရရွိရန္ စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းတည္ရွိရာေနရာမွ ေပ၁၀၀အကြာအေဝးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ မည့္သည့္အပင္မွ စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမရွိေအာင္ ရွင္းလင္းထားရမည္။
ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္ မီတာ၆၀၀အျမင့္ရွိေသာေျမတြင္ စိုက္ပ်ိဳးရမည္။
အမ်ိဳးအစားေကာင္းမြန္ေသာ စပ်စ္ပင္ျဖစ္ရမည္။
၁ဧကတြင္ စပ်စ္ပင္ေပါင္း၂၂၀၀ထက္ မေက်ာ္ေစရ။
ဝိုင္ရည္မ်ားကို သိုေလွာင္ခန္းတြင္ ၅ႏွစ္ၾကာ သိုေလွာင္ထားရွိရမည္။
စပ်စ္ပင္တစ္ပင္၏ အသီးသီးႏႈန္းမွာ ၁ႏွစ္လွ်င္ ၁ႀကိမ္ျဖစ္ၿပီး အပင္တစ္ပင္၏သက္တမ္းမွာ ၆ႏွစ္ျဖစ္သည္။
စပ်စ္ခိုင္မ်ားကိုခူးရာတြင္ စပ်စ္ခိုင္တစ္ခိုင္စီကို ကတ္ေက်းျဖင့္ညွပ္ၿပီး ခူးယူရသည္။
ထိုမွတဆင့္ ကဒ္ထူပံုးမ်ား ျခင္းမ်ားထဲသို႔ထည့္ၿပီး အေအးခန္းပါရွိေသာကားမ်ားျဖင့္ ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာ စက္ရံုသို႔ သယ္ေဆာင္ရသည္။
သတိျပဳရန္မွာ စပ်စ္သီးမ်ားကို အပင္မွခူးၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ၈နာရီမွ၁၀နာရီအတြင္း ဝိုင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရမည္ျဖစ္သည္။
စပ်စ္သီးမ်ားကို အဆင့္ဆင့္ေဆးေက်ာသန္႔စင္ အေစ့ထုတ္ၿပီး အခြံႏွင့္အသားမ်ားကို ႀကိတ္စည္ထဲတြင္ ႀကိတ္၍ဓာတ္ျပဳကာ စပ်စ္ရည္မ်ားကို အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္ထားရသည္။ 
ဝိုင္အရည္မ်ားကို သစ္စည္(သို႔)သတၳဳစည္မ်ားျဖင့္ အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္သိမ္းဆည္းထားရသည္။
ဝိုင္အခ်ိဳ႕ကို အရသာခံ ေသာက္သံုးၾကည့္ပါက သစ္သားနံ႔ရရွိသည္ကို ေတြ႔ရမည္။
ယခုအခါ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္နွင့္ နွင္းဆီရိုးမ်ားကို အနံ႔အေနျဖင့္ ထည့္သြင္းအသံုးျပဳလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာတြင္ Red wine အတြက္ အပူခ်ိန္ 26 ံC မွ 28 ံC ၊
White wine အတြက္ 20 ံC မွ 25 ံC အတြင္း ထားရွိၿပီး ထုတ္လုပ္ရန္လိုအပ္သည္။
စပ်စ္သီးဘဝမွ ဝိုင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲၿပီး ၁၀လမွ ၁ႏွစ္ၾကာ ထားရွိၿပီးမွ ေစ်းကြက္တြင္းသို႔
ျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်ရသည္။
  Red wineကို ထုတ္လုပ္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ၁၂ႏွစ္ / ၁၆နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
White wineကိုေတာ့ ၆ႏွစ္မွ၉နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
ထိုနွစ္မ်ားထက္ပိုမိုထားရွိပါက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဝိုင္အရသာပ်က္တတ္သည္။
ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေရးသားလိုသည္မွာ ဆိုက္ပရပ္စ္(Cyprus)နိုင္ငံတြင္ စိုက္ပ်ိဳးေသာ Maratheftiko နွင့္ Bambakada စပ်စ္မ်ိဳးႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။
၎စပ်စ္ပင္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ အဖိုနွင့္အမ ယွဥ္တြဲစိုက္ပ်ိဳးရေသာေၾကာင့္ Romantic Wineဟု တင္စားေခၚေဝၚၾကသည္။
၎ဝိုင္၏ အရသာမွာ ခ်ယ္ရီ/စေတာ္ဗယ္ရီအရသာနွင့္ဆင္
တူၿပီး ၁၀နွစ္ၾကာ ထားရွိအသံုးျပဳႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း …

(ညီမေလး အိန္ဂ်ယ္လိႈင္အတြက္ BPP Challengeအတြက္ tag post ေလးပါေနာ္)

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by White Angel | Bloggerized by White Angel - Myanmar Blogger | Myanmar Blogger