Saturday, January 31, 2015

"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"


တစ္ညလံုး အိပ္မရခဲ့ဘူး။
ဗိုက္ႀကီးခြဲမယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္တာကိုးးး
အရင္က ဗိုက္ထဲမွာ အၿငိမ္မေနတ့ဲေဘဘီေလးဟာ ထူးထူးျခားျခား ရင္ေခါင္းမွာ တက္ကပ္ၿပီး ၿငိမ္ေနပါတယ္။
ကေလးရဲ႕ႏွလံုးခုန္သံကို စမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ႏွလံုးခုန္ေနေတာ့ မိခင္ရဲ႕ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ကေလးပါေၾကာက္ၿပီး ၿငိမ္ေနတယ္လို႔ ထင္ထားမိတာ။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ မနက္ ၆နာရီ၅၀မိနစ္မွာ ခြဲခန္းထဲ ဝင္ခ့ဲရသည္။

ခြဲခန္းထဲက ဆရာမေတြ ၆ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။
စကားသံေလးေတြက ခ်ိဳျမေနတာပဲ။
လူနာေၾကာက္ေနမွန္းသိလို႔ ေခ်ာ့ေနၾကတာ။
ကိုယ္ကလည္း ပြဲမဝင္ခင္ စီနီယာဗိုက္ေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားသူမို႔ မီးဆေလာင္းေအာက္က ကုတင္ေပၚကိုေရာက္ကတည္းက ပါးစပ္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေတာ့တာေပါ့။
"ဆရာမ… က်မ အရမ္းေၾကာက္တတ္တယ္ေနာ္ …
ထံုေဆးေၾကာင့္ မနာမွန္းသိေပမယ့္ နားက အသံေတြၾကားေနရင္ ေရွာ့ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္… အိပ္ေဆးလိုမ်ိဳး ေဆးတစ္ခုခုထိုးေပးပါ "
"ထိုးေပးမယ္ ထိုးေပးမယ္ ဘာမွမပူနဲ႔ ထံုေဆးေလးထိုးရေအာင္ ေဘးေလးေစာင္းေပးေနာ္ ဒူးေလးတတ္နိုင္သေလာက္ေကြးထား ေခါင္းေလးကို ေအာက္ငံု႔ၾကည့္တ့ဲပံုမ်ိဳး ငံု႔ထားေပး"
"ဆရာမ… က်မက တင္အရိုးကြင္း ဟထားတာ အရမ္းေကြးလို႔ မရဘူး နာတယ္"
"ရတယ္ ရတယ္ ရသေလာက္ပဲေကြး"
"ရၿပီ ခါးရိုးကို ေဆးထိုးေတာ့မယ္ေနာ္ မေၾကာက္နဲ႔ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ထား မလႈပ္လိုက္နဲ႔ေနာ္"
အဲဒီလိုေျပာျပီး ေဆးထိုးပါတယ္။ ထင္ထားသေလာက္ မနာပါဘူး။
ရိုးရိုးေဆးထိုးသေလာက္ပါပဲ။
ထိုးၿပီးတာနဲ႔ ခါးေအာက္ပိုင္း က်င္လာပါတယ္။
     
" ဆရာမ ေဆးက မထံုဘူး က်င္ပဲက်င္ေသးတယ္ ေျခေထာက္လႈပ္ၾကည့္တာရတယ္"
အဲဒီလိုေျပာျပီး ေျခေထာက္ကို လႈပ္ျပလိုက္ပါေသးတယ္။
(အခု ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ထံုတာနဲ႔က်င္တာ  သိပ္မကြာဘူးမဟုတ္လား)
ခြဲမယ့္ဆရာဝန္ႀကီး အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း
"ဆရာ သမီးေၾကာက္တယ္ အိပ္ေဆးထိုးေပးပါ"
"ေနပါအံုးေအ ညည္းနဲ႔ေျပာစရာေတြ ရာေတြရွိေသးတယ္။
"မေျပာဘူး ေၾကာက္တယ္ ခြဲၿပီးမွေျပာမယ္ အိပ္ေအာင္လုပ္ေပးပါဆရာ "
ေၾကာက္စိတ္နဲ႔က်မ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ၿပီး   ေျပာေနခ့ဲသည္။
ကုတင္ေဘးက ဆရာမေတြက က်မကို ဝိုင္းေမးပါတယ္။
"သားေလးလား သမီးေလးလား"
"သားေလး"
"သားဦးေပါ့"
"ဟုတ္…"
"ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ယူအံုးေပါ့"
" မယူေတာ့ဘူး "
မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ၿပီး ေမးသမွ်ေတြကို ျပန္ေျဖေနမိတယ္။
"တြန္း… တြန္း… "
ရင္ေခါင္းကေန ေအာက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔တြန္းထုတ္ေနတ့ဲ အသိကို က်မသိေနခ့ဲတယ္။
မနာေပမယ့္ ကိုယ္ခံႏၶာတစ္ခုလံုး လႈပ္ေနတ့ဲအရွိန္ေၾကာင့္ က်မ အသံထြက္ၿပီး ညည္းမိသည္။
"ဖင္တစ္ေနတယ္ တြန္း… တြန္း"
"ထြက္ၿပီ ထြက္ၿပီ"
"အႀကီးႀကီးပဲ"
"မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ပါအံုး သားေလးကခ်စ္စရာေလး "
"မၾကည့္ရဲဘူး ေၾကာက္တယ္ အျပင္ေရာက္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္"
(က်မအထင္ ဗိုက္ထဲက ထြက္ကာစ ေသြးရဲရဲသံရဲရဲထင္တာကိုး)  
"ေျခလက္ေလးေတြ စံုရဲ႕လားဟင္"
"စံုတယ္ စံုတယ္"
က်မ စိတ္ေအးရၿပီ
မ်က္လံုးကေတာ့ မွိတ္ထားဆဲ။
 
နားထဲမွာ ၾကားေနရသည့္ အသံတစ္ခု။
ေနာက္မွသိရသည္က သားအိမ္ထဲမွ အညစ္အေၾကးမ်ားကို       စက္ႏွင့္စုတ္ထုတ္ေနသည့္ အသံျဖစ္ေၾကာင္း  ေနာက္မွသိရသည္။
အားလံုးၿပီးစီး၍ က်မအား ခြဲခန္းမွတဆင့္ ေစာင့္ၾကည့္ခန္းတြင္ နာရီဝက္ခန္႔ေနေစၿပီး ေသြးေပါင္ခ်ိန္အတက္အက်ကို ၆ခါ/၇ခါခန္႔ အခ်ိန္ျခားခ်ိန္ေစၿပီးမွ အခန္းသို႔ ျပန္ပို႔ေပးသည္။
ခြဲခန္းတြင္းၾကာခ်ိန္မွာ မိနစ္၂၀ခန္႔သာျဖစ္သည္။ ထိုမိနစ္၂၀အတြင္း မည္သို႔ဗိုက္ခြဲ၍မည္သို႔ဗိုက္ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္သည္ကို က်မ မသိလိုက္သည္မွာအမွန္။
နာက်င္မႈလံုးဝမရွိပဲ သားေလးကို ေအာင္ျမင္စြာေမြးဖြားခ့ဲသည္။ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခ်က္မွာ ခြဲစိတ္ရက္ မတိုင္ခင္ တစ္ရက္အလိုက က်မ၏ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ဗိုက္ထဲမွသေႏၶသားမွာ ရင္ေခါင္းထက္တြင္ ၿငိမ္၍တက္ကပ္ေနျခင္းမဟုတ္။
ယခင္ရက္မ်ားက ကေလးအလႈပ္မ်ားၿပီး လည္ပင္းတြင္ ခ်က္ႀကိဳးရစ္ပတ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကေလးမွာ လႈပ္မရ၍ ၿငိမ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
အကယ္၍ ခြဲစိတ္ရက္ ေနာက္က်ခ့ဲပါလွ်င္ သားေလး၏အသက္ကို စိုးရိမ္ရေပလိမ့္မည္။
ခြဲခန္းထဲကထြက္ျပန္ေတာ့ ထံုေဆးအရွိန္ရယ္ ကေလးေမြးၿပီးမွ မိခင္ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာအနားယူႏိုင္ရန္ အိပ္ေဆးထိုးေပးထားသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္  ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ခ့ဲပါသည္။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တာလည္းပါမည္။
ညေန၃နာရီခန္႔တြင္ ထံုေဆးအရွိန္စပ်ယ္ၿပီး ဗိုက္ခြဲထားေသာေနရာမွ အနည္းငယ္ စနာလာၿပီဟု ခံစားရသျဖင့္ တာဝန္က်ဆရာမအား အနာသက္သာေဆး ထိုးခိုင္းလိုက္ပါသည္။
ည ၉နာရီ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ ေနာက္ထပ္ အနာသက္သာေဆးတစ္လံုးႏွင့္ အိပ္ေဆးတစ္လံုး ထပ္ထိုးေပးသျဖင့္ နာက်င္မႈလံုးဝ မရွိသေလာက္နည္းပါးပါေၾကာင္း ဗိုက္ခြဲေမြးမည့္ မိခင္ေလာင္းမ်ားအတြက္    က်မက့ဲသို႔ စိုးရိမ္မႈမရွိေစရန္ႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္ေလွ်ာ့နည္းေစရန္ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳကို မွ်ေဝလိုက္ရပါသည္။
(သားဖြားႏွင့္ မီးယပ္အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး OGဦးတင္ေမာင္ေအးႏွင့္ ကေလးအထူးကုဆရာဝန္ႀကီး PROF ဦးေက်ာ္ဇင္ေဝႏွင့္တကြ     SSCေဆးရံုမွ  ဆရာမ မညိဳၾကည္၊  ဆရာ/ဆရာမမ်ားအားလံုးႏွင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း)

Thursday, September 18, 2014

ဝိုင္(Wine)အစ “ဂရိ”က

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း(၇၀၀၀)ေက်ာ္ခန္႔က ဂရိႏိုင္ငံတြင္ စပ်စ္သီးမွထြက္ရွိလာေသာ စပ်စ္ရည္မ်ား သဘာဝအေလ်ာက္ အခ်ဥ္ေပါက္ဓာတ္ျပဳရာမွ ရရွိလာေသာအရည္မ်ားကို ေသာက္သံုးမိၾကၿပီး မူးယစ္ေစေသာ အာနိသင္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။
ထိုစပ်စ္ရည္မ်ားကို ဂရိလူမ်ိဳးမ်ားက ေသရည္ အရက္အျဖစ္ ပြဲလန္းသဘင္မ်ားတြင္ အထြတ္အျမတ္ထား ေသာက္သံုးၾကရင္း ကမၻာတစ္ဝွမ္းလံုးတြင္ စပ်စ္ဝိုင္ေသာက္သံုးမႈပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေခတ္အခါက ဂရိလူမ်ိဳး ဘုရင္မ်ားနတ္ရြာစံသည့္အခါ အဝတ္တန္ဆာမ်ား၊ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ စပ်စ္ရည္အိုးမ်ားကို နတ္ရြာစံေသာဘုရင္မ်ား တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ႏိုးထလာသည့္အခါ ၎တို႔အတြက္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား အဆင္သင့္အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ၎တို႔၏ ရုပ္ကလပ္ႏွင့္အတူ ထည့္သြင္းျမွဳတ္ႏွံေပးေလ့ရွိသည္။

စပ်စ္ဝိုင္ကို ဂရိႏိုင္ငံႏွင့္ ေဂ်ာ္ဂ်ီရာႏိုင္ငံတို႔မွ စတင္သံုးစြဲခဲ့ၾကၿပီး “God of the wine”ဟု သတ္မွတ္ရင္း “Juice of the God”ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။

စပ်စ္သီးအဆင့္မွ စပ်စ္ရည္ျဖစ္လာရန္ ရက္(၂၀)ခန္႔ အခ်ဥ္ေဖာက္ရသည္၊ ဝိုင္ကို စပ်စ္သီးမွ (၉၈)%ထုတ္လုပ္ၿပီး စေတာ္ဗယ္ရီ၊ ပိခ်္၊ ဘလူးဗယ္ရီ၊ ပန္းသီးတို႔မွလည္း ထုတ္လုပ္သည္။

ဝိုင္၏အရသာမွာ စပ်စ္သီး၏အရသာကိုလိုက္၍ ကြဲျပားမႈရွိသည္။
ယခင္က စပ်စ္သီးတစ္မ်ိဳးစီကို ဝိုင္ျပဳလုပ္ၾကေသာ္လည္း ယခုအခါ မ်ိဳးမတူေသာစပ်စ္သီးႏွစ္မ်ိဳးကိုေရာစပ္ၿပီး အရသာကြဲျပားေသာ ဝိုင္မ်ားအျဖစ္ ထုတ္လုပ္လာၾကၿပီျဖစ္သည္။
ထို႔အတူ ယခင္က စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းကိုသဘာဝအတိုင္းရွင္သန္ေစၿပီး ယခုအခါ လိုအပ္ေသာ အပူ/အေအး ၊ ေျမႀကီးစိုစြတ္မႈရရွိရန္ စိုက္ခင္းကို ေရဖ်န္း၍စိုက္ပ်ိဳးလာၾကၿပီျဖစ္သည္။
အရည္အေသြးမွီေသာဝိုင္ရရွိရန္ စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းတည္ရွိရာေနရာမွ ေပ၁၀၀အကြာအေဝးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ မည့္သည့္အပင္မွ စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမရွိေအာင္ ရွင္းလင္းထားရမည္။
ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္ မီတာ၆၀၀အျမင့္ရွိေသာေျမတြင္ စိုက္ပ်ိဳးရမည္။
အမ်ိဳးအစားေကာင္းမြန္ေသာ စပ်စ္ပင္ျဖစ္ရမည္။
၁ဧကတြင္ စပ်စ္ပင္ေပါင္း၂၂၀၀ထက္ မေက်ာ္ေစရ။
ဝိုင္ရည္မ်ားကို သိုေလွာင္ခန္းတြင္ ၅ႏွစ္ၾကာ သိုေလွာင္ထားရွိရမည္။
စပ်စ္ပင္တစ္ပင္၏ အသီးသီးႏႈန္းမွာ ၁ႏွစ္လွ်င္ ၁ႀကိမ္ျဖစ္ၿပီး အပင္တစ္ပင္၏သက္တမ္းမွာ ၆ႏွစ္ျဖစ္သည္။
စပ်စ္ခိုင္မ်ားကိုခူးရာတြင္ စပ်စ္ခိုင္တစ္ခိုင္စီကို ကတ္ေက်းျဖင့္ညွပ္ၿပီး ခူးယူရသည္။
ထိုမွတဆင့္ ကဒ္ထူပံုးမ်ား ျခင္းမ်ားထဲသို႔ထည့္ၿပီး အေအးခန္းပါရွိေသာကားမ်ားျဖင့္ ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာ စက္ရံုသို႔ သယ္ေဆာင္ရသည္။
သတိျပဳရန္မွာ စပ်စ္သီးမ်ားကို အပင္မွခူးၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ၈နာရီမွ၁၀နာရီအတြင္း ဝိုင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရမည္ျဖစ္သည္။
စပ်စ္သီးမ်ားကို အဆင့္ဆင့္ေဆးေက်ာသန္႔စင္ အေစ့ထုတ္ၿပီး အခြံႏွင့္အသားမ်ားကို ႀကိတ္စည္ထဲတြင္ ႀကိတ္၍ဓာတ္ျပဳကာ စပ်စ္ရည္မ်ားကို အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္ထားရသည္။ 
ဝိုင္အရည္မ်ားကို သစ္စည္(သို႔)သတၳဳစည္မ်ားျဖင့္ အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္သိမ္းဆည္းထားရသည္။
ဝိုင္အခ်ိဳ႕ကို အရသာခံ ေသာက္သံုးၾကည့္ပါက သစ္သားနံ႔ရရွိသည္ကို ေတြ႔ရမည္။
ယခုအခါ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္နွင့္ နွင္းဆီရိုးမ်ားကို အနံ႔အေနျဖင့္ ထည့္သြင္းအသံုးျပဳလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာတြင္ Red wine အတြက္ အပူခ်ိန္ 26 ံC မွ 28 ံC ၊
White wine အတြက္ 20 ံC မွ 25 ံC အတြင္း ထားရွိၿပီး ထုတ္လုပ္ရန္လိုအပ္သည္။
စပ်စ္သီးဘဝမွ ဝိုင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲၿပီး ၁၀လမွ ၁ႏွစ္ၾကာ ထားရွိၿပီးမွ ေစ်းကြက္တြင္းသို႔
ျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်ရသည္။
  Red wineကို ထုတ္လုပ္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ၁၂ႏွစ္ / ၁၆နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
White wineကိုေတာ့ ၆ႏွစ္မွ၉နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
ထိုနွစ္မ်ားထက္ပိုမိုထားရွိပါက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဝိုင္အရသာပ်က္တတ္သည္။
ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေရးသားလိုသည္မွာ ဆိုက္ပရပ္စ္(Cyprus)နိုင္ငံတြင္ စိုက္ပ်ိဳးေသာ Maratheftiko နွင့္ Bambakada စပ်စ္မ်ိဳးႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။
၎စပ်စ္ပင္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ အဖိုနွင့္အမ ယွဥ္တြဲစိုက္ပ်ိဳးရေသာေၾကာင့္ Romantic Wineဟု တင္စားေခၚေဝၚၾကသည္။
၎ဝိုင္၏ အရသာမွာ ခ်ယ္ရီ/စေတာ္ဗယ္ရီအရသာနွင့္ဆင္
တူၿပီး ၁၀နွစ္ၾကာ ထားရွိအသံုးျပဳႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း …

(ညီမေလး အိန္ဂ်ယ္လိႈင္အတြက္ BPP Challengeအတြက္ tag post ေလးပါေနာ္)

Wednesday, August 27, 2014

Security အားနည္းေသာ ျမန္မာနိုင္ငံႏွင့္ Ebola အႏၱရာယ္


30,Augမွာက်ေရာက္မယ့္ Blogger Day အတြက္   အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္ၾကသူ အခ်င္းခ်င္း ႏႈိးေဆာ္ရင္း ဤေဆာင္းပါးေလးကိုေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။ လြန္ခ့ဲေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႔က အင္တာနက္တစ္ခြင္တြင္ blog    page မ်ားျ ပဳလုပ္ကာ စာေရးသူမ်ား ေရပန္းစားခ့ဲဖူးသည္။
                        
ထိုထဲမွ bloggerအမ်ားစုမွာ ျပည္ပတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွအပ တစ္ကမၻာလံုးတြင္ အင္တာနက္ ဝက္ဆိုဒ္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာဖြင့္ေပးထားသျဖင့္ အလကားရေသာ blogspot.com ကိုအသံုးျပဳၿပီး စာေရးဝါသနာပါသူတို႔ bloggerျဖစ္လာခ့ဲၾကသည္။

ထိုသူမ်ားထဲတြင္ က်မလည္း တစ္ေယာက္အပါအဝင္။ နိုင္ငံျခားတြင္၉ႏွစ္ၾကာေနထိုင္ခ့ဲရင္း အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ ဗဟုသုတမ်ားစြာကို ေရးသားခ့ဲၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ မိသားစုအေရးႏွင့္  အင္တာ နက္လိုင္းမေကာင္းျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ စာေရးသည့္ဖက္သို႔ မလွည့္နိုင္ေတာ့သည္မွာ ယခု က်မ၏သားေလး အသက္(၄)လအရြယ္ပင္ေရာက္ရွိခ့ဲေလၿပီ။   
လြန္ခ့ဲေသာတပတ္ခန္႔က သားေလးအတြက္ လက္တြန္းလွည္းတစ္စီးဝယ္ရန္ စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔မခ်င္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ shopping centerအေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ရွာေဖြခ့ဲသည္။shopping centerမ်ား၏ အဝင္ဝတြင္ "security"လက္ပတ္မ်ားနွင့္လံုၿခံဳေရးဂိတ္ကို ျဖတ္ရသည္။   က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စားပြဲေပၚတင္ေပးၿပီး က်မက သတ္မွတ္ထားေသာ ေရာင္ျခည္ျဖတ္ရံုေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေပးရသည္။
shopping center တစ္ခုလံုး၏ လံုၿခံဳေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ စစ္ေဆးသူမ်ားမွာတာဝန္အရ ေစ်းဝယ္လာသူမ်ားအားစစ္ေဆးေနေသာ္လည္း ၾကပ္မတ္မႈမရွိ။ က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စစ္ေဆးသူတစ္ဦး၏ေရွ႕သို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။ စစ္ေဆးသူအမ်ိဳးသမီးမွ အိတ္၏ဇစ္ကိုအဖြင့္ အပိတ္ လုပ္ၿပီးက်မထံသို႔ ျပန္ေပးသည္။ အိတ္တြင္းသို႔ ေမႊေႏွာက္ရွာျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ အိတ္ကို မစစ္ေဆးသည္ကမွ ေကာင္းအံုးမည္။
 
ထိုေန႔က shopping centerသံုး ေလးခုသို႔ က်မေရာက္ရွိခ့ဲသည္။ securityဂိတ္မ်ားကို ထံုးစံ အတိုင္း  ျဖတ္ေက်ာ္ခ့ဲသည္။ က်မ၏လက္ကိုင္အိတ္ကို စစ္ေဆးရန္ လံုၿခံဳေရးစားပြဲေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္ေတာ့ လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမွာ က်မကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ေပးလိုက္ေသာ အိတ္ကို ဖြင့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ျပန္ေပးပါသည္။  

အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။ က်မ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ဤshopping centerအား ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး အႏၱရာယ္ျပဳ မည့္ပံုမ်ိဳး မေပၚ၍စိတ္ခ်သြားပံုရသည္။ လူဆိုးႏွင့္လူေကာင္း မည္သို႔ခြဲျခားထားပါသနည္း။ 
"security" ဆိုသည္မွာ ၎တာဝန္က်ရာ ေနရာေဒသ၏လံုၿခံဳေရးအတြက္  တာဝန္အရွိဆံုးလူျဖစ္သည္။
shopping centerမ်ားတြင္ ဗံုးေပါက္သည္။  hotelမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ဘူတာရံုမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ "security"ဟုေခၚေသာ လံုၿခံဳေရးမ်ားရွိပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ မလံုၿခံဳပါသနည္း။ အက်ႌအနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္ မ်က္မွန္အနက္နွင့္ ပါးသိုင္းေမႊးမ်က္ႏွာနဲ႔မွ လူဆိုးမဟုတ္။ အဖ်က္သမားမဟုတ္။ ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲလ္တစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ကေလးအေမပံုစံမ်ိဳး လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ အဖြားအိုပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္ ။ ဤအခ်က္အား လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ားမွ သတိျပဳ ၾကပ္မတ္ရန္လိုေပသည္။ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ "security"တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သူမ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ သူတို႔တြင္ အာဏာအျပည့္ရွိသည္။  ၎တို႔တာဝန္ က်ရာ ေနရာေဒသ၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္ေပးထားသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ shopping centerမ်ားမွ securityမ်ားကေတာ့ ဂိတ္ေစာင့္သာသာ၊ ၾကြက္ေခ်ာက္ငွက္ေခ်ာက္သာသာမွ် သေဘာ ထားေနၾကျခင္းကို အားမရျဖစ္ရသည္။
---------------
(၂)   
ျမန္မာျပည္မွ ျပည္ပသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္သူမ်ား ျပည္ပသို႔မထြက္ခင္ ေဆးစစ္ရသည္။ "C ပိုး" "Bပိုး" ရွိမရွိ စစ္ရသည္။ ေဆးက်ပါက ျပည္ပသို႔ထြက္ခြင့္မရွိ။ သို႔ပါေသာ္လည္း "Cပိုး" "Bပိုး"ရွိသူမ်ား ေဆးေအာင္ၿပီးနိုင္ငံျခားသို႔ ထြက္ခြင့္ရေနၾကသည္။ နည္းလမ္းရွိပါသည္။  
နိုင္ငံျခားသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္ျဖဴျဖဴဆိုေသာ  မိန္းခေလးတြင္ "Cပိုး"ရွိသည္ဆိုပါစို႔။ ေဆးခန္း တြင္ ေဆးစစ္သည့္အခါ သူမအစား  "Cပိုး"မရွိသူတစ္ေယာက္အား သူမ၏အမည္ျဖင့္ အစားထိုး ဝင္ေရာက္ေဆးစစ္ေစၿပီး ေဆးေအာင္မႈ passကို ရယူေနၾကသည္။
ဤနည္းျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမွ ဝန္ထမ္းမ်ား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူျပဳလုပ္ၿပီး  က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ securityကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနၾကပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမ်ားမွ ဤအခ်က္ကို အထူးၾကပ္မတ္ေပး ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါသည္။
  ------------
(၃) 
လြန္ခ့ဲေသာ တစ္ပတ္ခန္႔က ၾကည့္ျမင္တိုင္ညေစ်းမွ တိုက္အိုတစ္လံုး ဝရံတာပ့ဲက်၍ လူေသမႈျဖစ္ပြားခ့ဲ သည္။ ဤက့ဲသို႔ တိုက္အို တိုက္ေဆြးမ်ား မၾကာခဏၿပိဳက်မႈမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာတာဝန္ရွိသူမ်ားမွ  တိုက္၏ခိုင္ခ့ံမႈ securityကို ႀကီးၾကပ္စစ္ေဆး ထိန္းသိမ္းေပးသင့္သည္။ 
ေနာက္ဆံုးတင္ျပလိုသည္မွာ လက္ရွိေခတ္စားေနေသာ Ebola virus အေၾကာင္းကို လူတိုင္းသိၿပီးၾကၿပီ။ Ebola virusကူးစက္ခံရပါက ေျဖေဆးမေတြ႔ေသး။ ထိုEbola virus မွာ အာဖရိကနိုင္ငံဖက္မွ စတင္ျဖစ္ပြားခ့ဲရာမွ ယခုအခါ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းျပန္႔ႏွံ႔လာေလၿပီ။  က်မတို႔ျမန္မာနိုင္ငံ တြင္းသို႔ အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာနိုင္သည္။  

Ebola virusေရာဂါကူးစက္ခံရသူဟု သံသယရွိသူ  အသက္(၂၂)ႏွစ္ အရြယ္ ျမန္မာလူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျပည္ပမွ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လာၿပီး ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုတြင္ ေဆးကုသမႈခံယူလွ်က္ရွိသည္ ဆိုေသာ သတင္းတစ္ခု   အင္တာနက္တြင္ျပန္႔ႏွံ႔လ်က္ရွိသည္။

ေရာဂါအေျခအေနမွာ သက္သာလာၿပီဟုလည္း ၾကားသိရပါသည္။ ဤသည္ကား ဝမ္းသာစရာပင္။ ဤက့ဲသို႔ ေဆးမေတြ႔ေသးေသာ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီး ျမန္မာျပည္အတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္နိုင္ေစ ရန္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ေသာ ေလေၾကာင္း ေရေၾကာင္း ကုန္းေၾကာင္းတို႔မွ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးနွင့္တကြ သက္ဆိုင္ရာက်န္းမာေရးဌါနမွ တာဝန္ရွိ သူမ်ားက securityအျပည့္ျဖင့္ စိစစ္ေပးရန္လိုသည္။

ထိုသို႔မဟုတ္ပါက Ebola virusရွိသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွအစျပဳ၍ ဆင့္ပြားကူးစက္ကာ ကပ္ေဘးဆိုးႀကီးကို ရင္ဆိုင္ၾကရမည္ကို ေတြးရင္း "security"အလြန္ အားနည္းေသာ ျမန္မာျပည္မွ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ လြန္စြာစိုးထိတ္မိပါေၾကာင္း တင္ျပရင္းးး ဤေဆာင္းပါးေလးကို Blog Day အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးသားလိုက္ပါသည္။
(မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္က တားရပါတယ္ ေလာင္ၿပီးမွဆိုရင္ေတာ့… )

စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္တကြ စာေရးသူသူငယ္ခ်င္းခ်င္းမ်ားအားလံုး Happy Blog Day ပါေနာ္။



Monday, February 17, 2014

က်မရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္ကေလး


မၾကာမီ မိဘေနရာကို ေရာက္ရွိလာေတာ့မည့္ က်မအဖို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးနဲ႔အတူ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။

 ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္းက က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာသည့္က်မ ယခုအိမ္ေထာင္က်ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္ က်န္းမာေရးက ည့ံေနဆဲပင္။

ပိုဆိုးသည္က အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကိုယ္ဝန္(၁)လခြဲအခ်ိန္တြင္ သေႏၶသားအခ်င္းကြာသျဖင့္ အိပ္ယာေပၚတြင္ လေပါင္းမ်ားစြာ အနားယူရင္း ဗိုက္ထဲမွရင္ေသြးေလး၏အသက္ကို ကယ္ယူခ့ဲရသည္။

အဲဒီလိုႏွင့္ ကိုယ္ဝန္(၆)လအခ်ိန္တြင္ သေႏၶသားအရိုးဖြဲ႕စည္းမႈအတြက္ လိုအပ္သည့္ အရိုးဓာတ္မ်ားကို မိခင္ထံမွ မွ်ယူစဥ္အခ်ိန္တြင္ မိခင္မွာ ကယ္လ္စီယမ္အရိုးဓာတ္ခ်ိဳ႕တည့္ၿပီး တင္အရိုးကြင္းဟ ေဝဒနာကို ခံစားခ့ဲရသည္။ အရိုးဟသြားသည့္အတြက္ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းတိုင္း နာက်င္လြန္းေသာ ေဝဒနာကို ခံစားရျပန္သည္။

 ဆရာဝန္ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း အရိုးကြင္း ျပန္ဆက္ရန္ တင္ကို ပတ္တီးစည္းၿပီး ေမႊ႔ယာမပါ ကုတင္အမာေပၚတြင္ တစ္လခန္႔ ၿငိမ္သက္စြာအနားယူရျပန္ပါသည္။

ကိုယ္ဝန္ရွိစဥ္အခ်ိန္မွစ၍    ယခုကိုယ္ဝန္(၆)လအခ်ိန္ထိ က်န္းမာေရးည့ံလ်က္ရွိေသာ က်မကို က်မ၏အစ္မဝမ္းကြဲျဖစ္သူက က်မႏွင့္အတူေနၿပီး ျပဳစုေပးလ်က္ရွိရာ အသက္(၅၂)ႏွစ္ရွိျဖစ္ေသာ သူမမွာလည္း အဝတ္ေလွ်ာ္ရ မီးပူတိုက္ရ ဟင္းခ်က္ရ အလုပ္မ်ားကို တစ္ေယာက္ထဲလုပ္ရသျဖင့္ ညည္းေလၿပီ။

က်မမွာလည္း ကိုယ့္ေဝဒနာႏွင့္ကိုယ္မို႔ သူမအား ကူညီဖို႔ရာ မျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ အိမ္အကူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ငွါးခ့ဲရပါသည္။

က်မဘဝတြင္ အိမ္အကူအလုပ္သမားမ်ားကို ငွါးေလ့ငွါးထမရွိ။
ကိုယ္တိုင္လုပ္မွ စိတ္တိုင္းက်သည္မွာ က်မ၏အက်င့္။
ဟင္းခ်က္ျခင္း မီးပူတိုက္ျခင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ျခင္း အိမ္သန္႔ရွင္းျခင္း အစရွိသည့္ အလုပ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ရမွ ေက်နပ္ခ့ဲသည့္က်မ ယခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးတြင္ အိမ္အကူအလုပ္သမား မငွါးမျဖစ္မို႔ ငွါးခ့ဲရသည္။

က်မ၏အစ္မကေတာ့ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အိမ္အကူမ်ားစြာျဖင့္ ေနခ့ဲဖူးသည္။

အိမ္ကိုေရာက္ေလာေသာ အိမ္အကူအမ်ိဳးသမီးမွာ မျမင့္ဆိုေသာ
အသက္( ၄၀)ဝန္းက်င္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သည္။
သူက ေက်ာက္ျပင္ႏွင့္ေသြးလိမ္းရေသာ သနပ္ခါးကို ႏွစ္သက္သျဖင့္ ဝယ္ေပးခ့ဲေသာက်မကို က်မ၏အစ္မက သိပ္အလိုမက်ခ်င္။

"အိမ္ေဖာ္ေတြကို သိပ္အလို မလိုက္နဲ႔ ေရႊျပည္နန္းသနပ္ခါးဘူးတစ္ဘူး ဝယ္ေပးလိုက္ရင္ ရတာပဲ"ဆိုၿပီး ေျပာခ့ဲဖူးသည္။

မျမင့္အတြက္ သြားပြတ္တံတစ္ေခ်ာင္းဝယ္ေပးရန္ အစ္မအားေျပာေသာအခါ အိမ္မွာရွိေသာ ဧည့္သည္လာတုန္းက သံုးထားသည့္ သြားတိုက္သြားပြတ္တံကို ထုတ္ေပးခ့ဲျပန္သည္။
အိပ္ယာေပၚမွက်မ သက္ပ်င္းကိုသာ ခိုး၍ခ်မိပါေတာ့သည္။ တစ္ကယ္ဆိုလွ်င္ သြားတိုက္တံတစ္ေခ်ာင္း၏တန္ဖိုးမွာ ၄၀၀/၅၀၀က်ပ္မွ်ပင္ရွိပါသည္။

ထမင္းစားရာတြင္လည္း တျခားအိမ္မ်ားလို အိမ္ရွင္ႏွင့္အိမ္အလုပ္သမားဟူ၍ အိုးခြဲမစား။
က်မတို႔နွင့္တန္းတူ  က်မတို႔စားသလို မျမင့္ကို စားေစခ့ဲသည္။

မျမင့္ကလည္း အလိုက္သိသည္။ အိမ္ရွင္မစားခင္ ထမင္း ဟင္းမ်ားကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား စားသည္မ်ိဳး မရွိ။ အလိုက္သိသည္ ေနတတ္သည္။
သူ႕ေနရာ သူသိသည္။

အိပ္ယာထဲတြင္ အနားယူေနရသည့္က်မအတြက္  အကူ လူတစ္ေယာက္လိုသည္မွာအမွန္။
ယခင္က က်မ၏အစ္မလုပ္ခ့ဲေသာ အိမ္မႈကိစၥ အားလံုးကို မျမင့္အားလႊဲေျပာင္း လုပ္ကိုင္ေစခ့ဲသည္။

တစ္ေန႔ က်မ၏အစ္မမွ " shopping center သြားမလို႔ မျမင့္လိုက္ခ့ဲပါလား"
ဟု ဆိုလာသျဖင့္ က်မမွ
 "မျမင့္ရဲ႕သား အဲဒီshopping center မွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဆို သားကိုေတြ႔လို႔ရတာေပါ့"
"မေတြ႔ခ်င္ပါဘူး သားစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္"
"ဟင္ ဘာကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာလဲ"
"က်မ သူမ်ားအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေနတာ သူသိသြားရင္ အားငယ္သြားလိမ့္မယ္"

မျမင့္ရဲ႕ရင္ထဲက မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားသမီးအေပၚထားရွိတ့ဲေမတၱာကို က်မျမင္ခ့ဲရသည္။

အၿမဲတန္း ၿပံဳးရယ္ေနတတ္သည့္ မျမင့္၏ရင္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားရွိေနသည္။
အားငယ္ျခင္း သိမ္ငယ္ျခင္းမ်ားရွိေနသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း??
က်မ သိပါသည္။

အိမ္တြင္ မျမင့္ရွိသည္ျဖစ္ေစ
မျမင့္ မရွိသည္ျဖစ္ေစ
က်မ၏အစ္မေျပာေသာ
 "အိမ္ေဖာ္" ဆိုသည့္ အသံုးအႏႈံးေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

မက်န္းမာသည့္က်မကို ေဆြမ်ိဳးမ်ားက မၾကာခဏ လာၾကည့္တတ္သည့္အခါမ်ိဳး  က်မအစ္မ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္လာလည္သည့္အခါမ်ိဳးတြင္  အၿမဲတန္းၿပံဳးရႊင္ေနတတ္ေသာ မျမင့္ကို ေတြ႔သြားၾကသည့္အခါ မျမင့္လိုလူမ်ိဳးကို သေဘာက်သည္ လိုခ်င္ၾကသည္။

သူတို႔အိမ္မွ အိမ္အကူမ်ားႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္၍ ေျပာၾကသည္။
အဲဒီအခါမ်ိဳးတြင္
"ငါတို႔အိမ္က အိမ္ေဖာ္ကေတာ့… "
 "အိမ္ေဖာ္ေတြက…"
စသည့္စကားအသံုးအႏႈံးကို မျမင့္ေရွ႕မွာေသာ္လည္းေကာင္း မျမင့္ကြယ္ရာမွာေသာ္လည္းေကာင္း  လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုေလ့ရွိသည္။

ထိုသို႔ေျပာဆိုၾကရာတြင္လည္း မျမင့္အား နစ္နာေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ ေျပာျခင္းမဟုတ္သည္ကို က်မ နားလည္သေဘာေပါက္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ၾကားရသည့္ မျမင့္အဖို႔မွာမူ သိမ္ငယ္ေပလိမ့္မည္ အားငယ္ေပလိမ့္မည္
နာက်င္ေပလိမ့္မည္။

ျဖစ္သင့္သည္က
 "အိမ္ေဖာ္" ဆိုသည့္ အသံုးအႏႈံးအစား
"အိမ္အကူ/ အိမ္အလုပ္သမား" ဆိုသည့္အသံုးအႏႈံးက ပို၍ နားေထာင္ေကာင္းမည္ဟု က်မထင္ပါသည္။

မိမိဖက္က နာက်င္ေစလိုေသာဆႏၵ မပါေသာ္လည္း တဖက္လူမွာ ႏွလံုးသားကို ဓားနဲ႔ထိုးခံရသလို နာက်င္သြားပါလိမ့္မည္။
သူတစ္ပါး၏အားနည္းခ်က္ကို သူတို႔၏ေရွ႕တြင္ မေျပာမိဖို႔ သတိရွိေစခ်င္ပါသည္။

လူေနမႈအသိုင္းအဝိုင္းတြင္
"စကား"သည္ အလြန္အေရးပါသည္။
"စကားအေျပာမတတ္ရင္ ဆဲသလိုပဲ"
ဟူသည့္အဓိပၸါယ္ကို ေကာင္းစြာနားလည္ခ့ဲၿပီ။

လူသားျခင္း စာနာေထာက္ထားမႈ
လူသားျခင္း ေဖးမကူညီမႈ
ဆိုသည့္ အေတြးမ်ား အသိစိတ္မ်ား လူတိုင္းတြင္ရွိေစခ်င္ပါသည္။

က်မကေတာ့    လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္သည့္က်မကို တြဲေခၚေပးေလ့ရွိေသာ မျမင့္အား  သူမ၏ ေရွ႕တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ကြယ္ရာတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း
 "က်မရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္ကေလး"
ဟုသာ ေခၚဆိုျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

Monday, February 3, 2014

"ေနလင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ ၁၀ႏွစ္ငယ္သြားမယ္"



ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္းက အရမ္းခ်ဴခ်ာခ့ဲတ့ဲက်မဟာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခ်ိန္မွာ ပိုၿပီးခ်ဴခ်ာလာခ့ဲသည္။

အထူးသျဖင့္ အဆုတ္အေအးပတ္ၿပီး ေခ်ာင္းခဏခဏဆိုးျခင္းနဲ႔
ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးတ့ဲအခါမ်ိဳးေတြမွာ မၾကာခဏ ဖ်ားတတ္သည္က က်မ၏ အဓိက ျပႆနာ။

အဲဒီလို ေနမေကာင္းျဖစ္တ့ဲအခါ ေဆးပ်င္းေတြ ေသာက္ရတ့ဲအခါ ဗိုက္ထဲက သေႏၶသားကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတာေၾကာင့္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခ်ိန္အတြင္းနဲ႔ကေလးမီးဖြားၿပီးအခ်ိန္ထိ က်မရဲ႕ဆံပင္ရွည္ေတြကို က်န္းမာေရးအရ အတိုညွပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ့ဲရင္း

က်မ၏အစ္မ ေခၚေဆာင္ရာ တာေမြၿမိဳ႕နယ္က United Living Mall shopping center မွာ ဖြင့္ထားတ့ဲ T8 ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို ေရာက္ခ့ဲသည္။

ဆိုင္ထဲတြင္ ဆံပင္ညွပ္သူမ်ား ေခါင္းေလွ်ာ္သူမ်ား ဆိုင္ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။
ကိုယ့္အလွည့္ မေရာက္ေသး၍ မဂၢဇင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရင္း ေစာင့္ေနစဥ္ ဆိုင္ဝန္ထမ္းမိန္းခေလးတစ္ေယာက္မွ
"အစ္မ ညွပ္မွာလား ခံုအားၿပီ"
"ညီမေလး … အစ္မတို႔က ေနလင္းနဲ႔ညွပ္မွာ"
"ေၾသာ္… ဆရာနဲ႔ ညွပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေစာင့္ရလိမ့္မယ္"
"ရတယ္ … ေစာင့္မယ္"

ဝန္ထမ္းမေလးႏွင့္ က်မ အစ္မ ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို နားမလည္စြာျဖင့္ နားေထာင္ေနရင္း က်မ၏အစ္မကို လွမ္းေမးလိုက္သည္။

"ဘယ္သူပဲညွပ္ညွပ္ အတူတူပဲမဟုတ္လား ဆံပင္တိုသြားရင္ ၿပီးတာပဲ "

"မတူဘူး နင္ ညွပ္ၿပီးရင္ သိလိမ့္မယ္ ေစာင့္လက္စနဲ႔ ေစာင့္လိုက္စမ္းပါဟယ္"

"ေနလင္းနဲ႔မွ ညွပ္မည္ဆိုေသာ က်မအစ္မရဲ႕စကားေၾကာင့္ ေနလင္းဆိုသူကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိသည္။

က်မက စိတ္ျမန္သည္
ေစာင့္ရသည့္အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ခ်င္သူ မဟုတ္။
ပိုဆိုးသည္က ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခ်ိန္ကာလတြင္ နားနားေနေန အိမ္မွာပဲ အနားယူခ်င္သည္။

အခုလို ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္တြင္ ၁နာရီခန္႔ထိုင္၍ ေစာင့္ေနရသည္ကို စိတ္မရွည္ခ်င္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေနလင္းဆိုသူႏွင့္ ဆံပင္ညွပ္ရန္ အလွည့္က်ၿပီ။

က်မ၏ရွည္လွ်ားေသာ ဆံပင္မ်ားကို ႏွေမ်ာေသာ္လည္း က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ ညွပ္ရမည္မို႔ ေနလင္း၏လက္ထဲသို႔ အပ္ရင္း "လွလွေလး ညွပ္ေပးေနာ္"

"ဟုတ္က့ဲ…"

"နင္ကလည္း ေနလင္းလက္နဲ႔ကိုင္လိုက္ရင္ ၁၀ႏွစ္ျပန္ငယ္သြားမယ္ မယံုရင္ၾကည့္လိုက္"
ဗုေဒၶါ…
က်မရဲ႔အစ္မကေတာ့ ေနလင္း ဆိုသူကို ညႊန္းလွသည္။

အဲဒီလိုနဲ႔
ေနလင္း လက္ႏွင့္အကိုင္ခံခ့ဲရသည့္ က်အ၏ဆံပင္မ်ားလည္း တိုခ့ဲေလၿပီ။
ဆံပင္ပံုစံအသစ္ေလးႏွင့္က်မ ႏု/မႏု ဆိုတာကေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးကိုၾကည့္ၿပီး စာဖတ္သူမ်ားက ဆံုးျဖတ္ေပးပါလိမ့္မည္။

ေနလင္းနဲ႔ဆက္သြယ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ …
09 43019079
တာေမြၿမိဳ႕နယ္က United Living Mall shopping center မွာဖြင့္လွစ္ထားတ့ဲ
"T8 " မွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါေၾကာင္း …

Thank you… Nay Lin(Hair Designer)

Friday, January 24, 2014

I miss you...


“I miss you..” တဲ့လားကြယ္
နင့္ရဲ႕စာလႊာေလးက
ငါ့ရင္ကို ေႏြးေစခဲ့..

“နင္က ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာ”
“ငါက နင့္ရဲ႕ဂစ္တာ”

ငါေရးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
နင့္ရင္မွာ ထာဝရရွိေစ

နင္ဆိုတဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္
ငါ့ရင္မွာ ထာဝရရွိေန..

ေဝးေနတာကို ဝမ္းမနည္းနဲ႔
သတိရေနရင္ပဲ ေက်နပ္တယ္

တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက
“I miss you..” ဆိုတဲ့
စာလႊာေလး
ထာဝရတည္တံ့ပါေစကြယ္

အမွန္ကိုဝန္ခံရရင္
နင္ေပးခဲ့တဲ့ ေမးဖ်ားက
အနမ္းဒါဏ္ရာကိုစမ္း
ငါလည္း နင့္ကိုလြမ္းတယ္..

Tuesday, January 14, 2014

“အေမ”ဆိုတဲ့စကား အခုေတာ့နားလည္ခဲ့ၿပီ



ဒီေန႔ "အေမမ်ားေန႔"တ့ဲ
အရင္ကေတာ့ အေမ့အေၾကာင္းေတြ ေရးခ့ဲဖူးတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ အေမ့ကို သတိရတ့ဲစိတ္ဟာ အရင္ကထက္ပိုတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မလည္း မၾကာေသာအခ်ိန္မွာ "အေမ"ေနရာကို ေရာက္ေတာ့မွာမို႔ပါ။
.-------------------

" ခလုပ္ထိမွ အမိတ" တာမဟုတ္ပါဘူး အေမ။
သမီးကို အေမကိုယ္ဝန္ရွိစဥ္အခါက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုကၡေရာက္ခ့ဲရသလဲဆိုတာ
သမီးကိုယ္နဲ႔ရင္းၿပီး သိခ့ဲရလို႔ပါ။

ကိုယ္ဝန္ႏုစဥ္အခါက စားသမွ် အန္ၿပီး အိပ္ယာထဲ လဲခ့ဲရတာ အေမတိုင္းပါ။

စားသမွ်မဝင္ျပန္ေတာ့ က်န္းမာေရးက ခ်ဴခ်ာ
ေရာဂါမွန္သမွ်ကို ရင္စည္းခံရင္း
ဗိုက္ထဲက ရင္ေသြးေလးအတြက္ အေမ
ေပးဆပ္ခ့ဲတယ္။

ကိုယ္ဝန္ရင့္လာျပန္ေတာ့ ထိုင္မရ ထမရ။
အိပ္လို႔မရ။ ဗိုက္ကေလးကို တစ္မမေပါ့။
ဒါေပမယ့္လည္း ဗိုက္ထဲက ရင္ေသြးေလး
တစ္ခ်က္လႈပ္တိုင္း အေမ ပီတိျဖစ္ခ့ဲရတာ
အခုေတာ့ သမီးသိၿပီ အေမ။

" ၉လလြယ္ ၁၀လေမြး" တ့ဲ။
ေျပာေတာ့အလြယ္ကေလး… ရယ္
ကိုယ္တိုင္လြယ္မွ သိခ့ဲရတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေန႔ေစ့လေစ့ ေမြးဖြားခ်ိန္ေရာက္ျပန္ေတာ့
နာက်င္မႈ ေဝဒနာက
အရိုးအေခ်ာင္း၂၀ကို တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲ
အခ်ိဳးခံရသလိုမ်ိဳး… တ့ဲ။

သမီးမ်က္ႏွာျမင္ဖို႔
ေသမင္းနဲ႔အေဖာ္မပါ စစ္ခင္း
အေမေသတြင္းကို မေၾကာက္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္ကို မၾကာခင္ သမီးေရာက္ေတာ့မယ္ အေမ။
အေမရွိခ့ဲရင္ေတာ့ ေသျခာပါတယ္ အေမေျပာမယ့္စကား
"မနာပါဘူးသမီးရယ္" "သမီးမ်က္ႏွာကို အေမ ျမင္လိုက္တ့ဲအခ်ိန္ နာက်င္မႈဆိုတာ အခိုးအေငြ႔လို ေပ်ာက္ပ်ယ္သြားတယ္"တ့ဲလား။

"အေမ"ဆိုတ့ဲ စကား…
အခုေတာ့ သမီးနားလည္ခ့ဲၿပီ။

ငယ္ရြယ္စဥ္အခါက
အေမ့ကို ေျပာမွားဆိုမွားရွိခဲ့ရင္
သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ

ဒီတစ္ခါ သမီးအလွည့္…
နာက်င္စမ္းပါေစေတာ့ …
ဗိုက္ႀကီးကို ဓားနဲ႔ခြဲမယ္ဆိုလည္း ခြဲပါေစေတာ့…

ကိုယ့္အသက္ကို စေတး
ဗိုက္ထဲက ရင္ေသြးေလး မ်က္ႏွာျမင္ရဖို႔က အဓိကမို႔ …
"အေမ"ဆိုတ့ဲ ဘြဲ႕ကို သမီးခံယူမယ္ …

အေမၿပံဳးႏိုင္ပါေစသား။

(ကမၻာေပၚရွိ အေမမ်ားအားလံုးအတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႕ပါသည္)

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by White Angel | Bloggerized by White Angel - Myanmar Blogger | Myanmar Blogger