ေက်ာင္းရာသီ

ေက်ာင္းရာသီမို႔..
သားကို မႏွစ္က Pre School ေက်ာင္းစထားျဖစ္ခ့ဲတဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးျပမယ္ေနာ္..
အေမကို အရမ္းကပ္တ့ဲသားေလးဟာ တစိမ္းေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ မ်က္လႊာခ်ၿပီး မလႈပ္မယွက္ေနတတ္ပါတယ္။
သားက
လူေၾကာက္တယ္ေျပာရမယ္။
အိမ္မွာသာ လူတြင္က်ယ္လုပ္တာ
တစိမ္းေရွ႕ေရာက္ရင္ ၿငိမ္ကုတ္ေနေရာပဲ

သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲ အေနမ်ားတ့ဲသားဟာ ပါတ္ဝန္းက်င္န႔ဲထိေတြ႕မႈ သိပ္မရွိတ့ဲအခါ အမ်ိဳးနည္းတ့ဲအခါ ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္တာ မဆန္းပါဘူး။
မူႀကိဳ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့
ဆရာမေတြက သားကိုေခ်ာ့ၿပီး ဖက္ေတာ့ သားက ရုန္းတယ္။
မ်က္ႏွာစိမ္းတာရယ္ ေၾကာက္တာရယ္ေၾကာင့္ အေမ့လက္ကို မလႊတ္တန္း အတင္းဆြဲထားတာေပါ့။
က်မစိတ္ထဲမွာလည္း ထားခ့ဲလို႔ျဖစ္ပါ့မလားေပါ့
ဆရာမက
"' အစ္မ ျပန္လိုက္ပါ သားအတြက္စိတ္ခ်ပါ အစ္မရ႕ဲခံစားခ်က္ကို နားလည္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အစ္မ မျပန္ရင္ ကေလးကို ထိန္းဖို႔ ပိုခက္ပါလိမ့္မယ္'" လို႔ ေျပာေတာ့ ဝဲလာတ့ဲ မ်က္ရည္ကို မက်မိေအာင္ထိန္းရင္း အသံက မထြက္ ေခါင္းေလးညႇိတ္ျပၿပီး လွည့္အထြက္..
""(((((( ေမေမ..............))))))).""
ဆိုတ့ဲ အသံနက္ႀကီးန႔ဲေအာ္လိုက္တ့ဲ သားရ႕ဲအသံဟာ က်မႏွလံုးသားကို သံဆူးခြ်န္နဲ႔ထိုးလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။
သားကို ဆရာမက အတင္းဖက္ထား..
သားက စိတ္ေတြခတ္ထန္ၿပီး အတင္းရုန္း ဆရာမရ႕ဲလက္ကိုကိုက္..
က်မတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတ့ဲ သားရ႕ဲအျပဳအမူေၾကာင့္ အ့ံဩမိပါတယ္
အဲဒီေန႔ဟာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကမၻာပ်က္တ့ဲေန႔ပါပဲ။
ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတ့ဲ ေန႔ေပါ့။
သားရ႕ဲ " ေမေမ......." ဆိုတ့ဲ အသံနက္ႀကီးန႔ဲ အကူအညီေတာင္းသံက ေမေမ့ႏွလံုးသားကို နာက်င္ေစတယ္။
သားဒုကၡေရာက္တိုင္း
သားအခက္ၾကံဳတိုင္း
သားအကူအညီေတာင္းတိုင္း
စကၠန္႔မျခား သားကို ကာကြယ္ဖို႔ သားေရွ႕ကို ေရာက္ေနက် က်မဟာ
ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ လက္သီးကိုဆုပ္ အံကိုႀကိတ္ၿပီး သားကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ရတယ္။
သားရ႕ဲစိတ္ထဲမွာလည္း အေတာ္ေၾကကြဲမွာပဲ..
" ငါ ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ေမေမဘာျဖသ္လို႔ မကယ္ပါလိမ့္ " ဆိုၿပီး ဝမ္းနည္းမွာပဲ။
မ်က္ရည္ေတြဟာ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရ..
အသိစိတ္က " ကိုယ့္အလွည့္တုန္းကလည္း ဒီလိုပါပဲ " ဆိုတာ ရွိေပမယ့္ မခံစားႏိုင္ခ့ဲဘူး။
ရင္ထဲမွာ ေနဆယ္စင္း ျဖတ္သလို ပူေလာင္လြန္းလွတယ္။ ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ေမေမေတြပဲ ခံစားဖူးတာပါ။
ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ေနာက္တစ္ခါ မရွိပါေစန႔ဲလို႔ ဆုေတာင္းမိတာ အခါခါပါပဲ။
အဲဒီလိုန႔ဲ ေက်ာင္းႀကိဳခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သားဘာလုပ္ေနလဲသိခ်င္လို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္မိတယ္။
ဆရာမတစ္ေယာက္က စကၠဴေလးေတြန႔ဲ အရုပ္ေလးေတြလုပ္ျပေနတာကို သူတစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။
တျခားကေလးေတြကေတာ့ ကစားေနၾကတယ္။
သားကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာေလး ညႇိုးလို႔.. ။ ရင္ထဲမေကာင္းဘူး။
သားေရ.. ေမေမလာႀကိဳၿပီဆိုေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ေမေမ့ကိုေျပးဖက္ေတာ့..သားအမိႏွစ္ေယာက္ မ်က္ရည္က်ရျပန္ေရာ..
သားေလးဟာ တစ္လေလာက္အထိ တျခားကေလးေတြလို မေဆာ့ဘူး
တျခားကေလးေတြေဆာ့တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနတာမ်ိဳးပဲ လုပ္ေလ့ရွိတယ္
ကစားကြင္းထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စန႔ဲအတူ ေဆာ့တာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာတယ္
အဲဒီလိုန႔ဲ ဆက္ဆံေရးတျဖည္းျဖည္း တိုုးတက္လာတ့ဲသားေလးဟာ ၃/၄လၾကာတ့ဲအခါမွာ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြနည္းတူ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ႂကြတ့ဲ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခ့ဲပါတယ္။
ဝမ္းသာစရာတစ္ခုက ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးလို႔ တစ္ခါမွ မေျပာဖူးတာပါပဲ။
ဒီႏွစ္မွာေတာ့ သားေလးအသက္ ၅ႏွစ္ျပည့္ၿပီမို႔ ေက်ာင္းႀကီး KGတန္းကို တက္ပါေတာ့မယ္။
က်မနည္းတူ ေမေမေတြလည္း Fighting.. ပါလို႔
"" သားေရ.. ဟိုတစ္ခါတုန္းကလို မငိုန႔ဲေတာ့ေနာ္"" ဆိုေတာ့..
သားက ဘာေျပာတယ္ထင္လဲ?????

Read more »

ဝိုင္(Wine)အစ “ဂရိ”က

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း(၇၀၀၀)ေက်ာ္ခန္႔က ဂရိႏိုင္ငံတြင္ စပ်စ္သီးမွထြက္ရွိလာေသာ စပ်စ္ရည္မ်ား သဘာဝအေလ်ာက္ အခ်ဥ္ေပါက္ဓာတ္ျပဳရာမွ ရရွိလာေသာအရည္မ်ားကို ေသာက္သံုးမိၾကၿပီး မူးယစ္ေစေသာ အာနိသင္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။
ထိုစပ်စ္ရည္မ်ားကို ဂရိလူမ်ိဳးမ်ားက ေသရည္ အရက္အျဖစ္ ပြဲလန္းသဘင္မ်ားတြင္ အထြတ္အျမတ္ထား ေသာက္သံုးၾကရင္း ကမၻာတစ္ဝွမ္းလံုးတြင္ စပ်စ္ဝိုင္ေသာက္သံုးမႈပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေခတ္အခါက ဂရိလူမ်ိဳး ဘုရင္မ်ားနတ္ရြာစံသည့္အခါ အဝတ္တန္ဆာမ်ား၊ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ စပ်စ္ရည္အိုးမ်ားကို နတ္ရြာစံေသာဘုရင္မ်ား တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ႏိုးထလာသည့္အခါ ၎တို႔အတြက္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား အဆင္သင့္အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ၎တို႔၏ ရုပ္ကလပ္ႏွင့္အတူ ထည့္သြင္းျမွဳတ္ႏွံေပးေလ့ရွိသည္။

စပ်စ္ဝိုင္ကို ဂရိႏိုင္ငံႏွင့္ ေဂ်ာ္ဂ်ီရာႏိုင္ငံတို႔မွ စတင္သံုးစြဲခဲ့ၾကၿပီး “God of the wine”ဟု သတ္မွတ္ရင္း “Juice of the God”ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။

စပ်စ္သီးအဆင့္မွ စပ်စ္ရည္ျဖစ္လာရန္ ရက္(၂၀)ခန္႔ အခ်ဥ္ေဖာက္ရသည္၊ ဝိုင္ကို စပ်စ္သီးမွ (၉၈)%ထုတ္လုပ္ၿပီး စေတာ္ဗယ္ရီ၊ ပိခ်္၊ ဘလူးဗယ္ရီ၊ ပန္းသီးတို႔မွလည္း ထုတ္လုပ္သည္။

ဝိုင္၏အရသာမွာ စပ်စ္သီး၏အရသာကိုလိုက္၍ ကြဲျပားမႈရွိသည္။
ယခင္က စပ်စ္သီးတစ္မ်ိဳးစီကို ဝိုင္ျပဳလုပ္ၾကေသာ္လည္း ယခုအခါ မ်ိဳးမတူေသာစပ်စ္သီးႏွစ္မ်ိဳးကိုေရာစပ္ၿပီး အရသာကြဲျပားေသာ ဝိုင္မ်ားအျဖစ္ ထုတ္လုပ္လာၾကၿပီျဖစ္သည္။

ထို႔အတူ ယခင္က စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းကိုသဘာဝအတိုင္းရွင္သန္ေစၿပီး ယခုအခါ လိုအပ္ေသာ အပူ/အေအး ၊ ေျမႀကီးစိုစြတ္မႈရရွိရန္ စိုက္ခင္းကို ေရဖ်န္း၍စိုက္ပ်ိဳးလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

အရည္အေသြးမွီေသာဝိုင္ရရွိရန္ စပ်စ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ စပ်စ္ခင္းတည္ရွိရာေနရာမွ ေပ၁၀၀အကြာအေဝးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ မည့္သည့္အပင္မွ စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမရွိေအာင္ ရွင္းလင္းထားရမည္။
ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္ မီတာ၆၀၀အျမင့္ရွိေသာေျမတြင္ စိုက္ပ်ိဳးရမည္။
အမ်ိဳးအစားေကာင္းမြန္ေသာ စပ်စ္ပင္ျဖစ္ရမည္။
၁ဧကတြင္ စပ်စ္ပင္ေပါင္း၂၂၀၀ထက္ မေက်ာ္ေစရ။
ဝိုင္ရည္မ်ားကို သိုေလွာင္ခန္းတြင္ ၅ႏွစ္ၾကာ သိုေလွာင္ထားရွိရမည္။

စပ်စ္ပင္တစ္ပင္၏ အသီးသီးႏႈန္းမွာ ၁ႏွစ္လွ်င္ ၁ႀကိမ္ျဖစ္ၿပီး အပင္တစ္ပင္၏သက္တမ္းမွာ ၆ႏွစ္ျဖစ္သည္။

စပ်စ္ခိုင္မ်ားကိုခူးရာတြင္ စပ်စ္ခိုင္တစ္ခိုင္စီကို ကတ္ေက်းျဖင့္ညွပ္ၿပီး ခူးယူရသည္။
ထိုမွတဆင့္ ကဒ္ထူပံုးမ်ား ျခင္းမ်ားထဲသို႔ထည့္ၿပီး အေအးခန္းပါရွိေသာကားမ်ားျဖင့္ ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာ စက္ရံုသို႔ သယ္ေဆာင္ရသည္။

သတိျပဳရန္မွာ စပ်စ္သီးမ်ားကို အပင္မွခူးၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ၈နာရီမွ၁၀နာရီအတြင္း ဝိုင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရမည္ျဖစ္သည္။

စပ်စ္သီးမ်ားကို အဆင့္ဆင့္ေဆးေက်ာသန္႔စင္ အေစ့ထုတ္ၿပီး အခြံႏွင့္အသားမ်ားကို ႀကိတ္စည္ထဲတြင္ ႀကိတ္၍ဓာတ္ျပဳကာ စပ်စ္ရည္မ်ားကို အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္ထားရသည္။ 

ဝိုင္အရည္မ်ားကို သစ္စည္(သို႔)သတၳဳစည္မ်ားျဖင့္ အနယ္ထိုင္သည္အထိ သိုေလွာင္သိမ္းဆည္းထားရသည္။

ဝိုင္အခ်ိဳ႕ကို အရသာခံ ေသာက္သံုးၾကည့္ပါက သစ္သားနံ႔ရရွိသည္ကို ေတြ႔ရမည္။
ယခုအခါ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္နွင့္ နွင္းဆီရိုးမ်ားကို အနံ႔အေနျဖင့္ ထည့္သြင္းအသံုးျပဳလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

ဝိုင္ထုတ္လုပ္ရာတြင္ Red wine အတြက္ အပူခ်ိန္ 26 ံC မွ 28 ံC ၊
White wine အတြက္ 20 ံC မွ 25 ံC အတြင္း ထားရွိၿပီး ထုတ္လုပ္ရန္လိုအပ္သည္။

စပ်စ္သီးဘဝမွ ဝိုင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲၿပီး ၁၀လမွ ၁ႏွစ္ၾကာ ထားရွိၿပီးမွ ေစ်းကြက္တြင္းသို႔
ျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်ရသည္။

  Red wineကို ထုတ္လုပ္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ၁၂ႏွစ္ / ၁၆နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
White wineကိုေတာ့ ၆ႏွစ္မွ၉နွစ္အတြင္း ေသာက္သံုးနိုင္သည္။
ထိုနွစ္မ်ားထက္ပိုမိုထားရွိပါက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဝိုင္အရသာပ်က္တတ္သည္။

ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေရးသားလိုသည္မွာ ဆိုက္ပရပ္စ္(Cyprus)နိုင္ငံတြင္ စိုက္ပ်ိဳးေသာ Maratheftiko နွင့္ Bambakada စပ်စ္မ်ိဳးႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။
၎စပ်စ္ပင္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးရာတြင္ အဖိုနွင့္အမ ယွဥ္တြဲစိုက္ပ်ိဳးရေသာေၾကာင့္ Romantic Wineဟု တင္စားေခၚေဝၚၾကသည္။
၎ဝိုင္၏ အရသာမွာ ခ်ယ္ရီ/စေတာ္ဗယ္ရီအရသာနွင့္ဆင္

တူၿပီး ၁၀နွစ္ၾကာ ထားရွိအသံုးျပဳႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း …

(ညီမေလး အိန္ဂ်ယ္လိႈင္အတြက္ BPP Challengeအတြက္ tag post ေလးပါေနာ္)

Read more »

Security အားနည္းေသာ ျမန္မာနိုင္ငံႏွင့္ Ebola အႏၱရာယ္

30,Augမွာက်ေရာက္မယ့္ Blogger Day အတြက္   အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္ၾကသူ အခ်င္းခ်င္း ႏႈိးေဆာ္ရင္း ဤေဆာင္းပါးေလးကိုေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။ လြန္ခ့ဲေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႔က အင္တာနက္တစ္ခြင္တြင္ blog    page မ်ားျ ပဳလုပ္ကာ စာေရးသူမ်ား ေရပန္းစားခ့ဲဖူးသည္။

                        
ထိုထဲမွ bloggerအမ်ားစုမွာ ျပည္ပတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွအပ တစ္ကမၻာလံုးတြင္ အင္တာနက္ ဝက္ဆိုဒ္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာဖြင့္ေပးထားသျဖင့္ အလကားရေသာ blogspot.com ကိုအသံုးျပဳၿပီး စာေရးဝါသနာပါသူတို႔ bloggerျဖစ္လာခ့ဲၾကသည္။

ထိုသူမ်ားထဲတြင္ က်မလည္း တစ္ေယာက္အပါအဝင္။ နိုင္ငံျခားတြင္၉ႏွစ္ၾကာေနထိုင္ခ့ဲရင္း အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ ဗဟုသုတမ်ားစြာကို ေရးသားခ့ဲၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ မိသားစုအေရးႏွင့္  အင္တာ နက္လိုင္းမေကာင္းျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ စာေရးသည့္ဖက္သို႔ မလွည့္နိုင္ေတာ့သည္မွာ ယခု က်မ၏သားေလး အသက္(၄)လအရြယ္ပင္ေရာက္ရွိခ့ဲေလၿပီ။   

လြန္ခ့ဲေသာတပတ္ခန္႔က သားေလးအတြက္ လက္တြန္းလွည္းတစ္စီးဝယ္ရန္ စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔မခ်င္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ shopping centerအေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ရွာေဖြခ့ဲသည္။shopping centerမ်ား၏ အဝင္ဝတြင္ "security"လက္ပတ္မ်ားနွင့္လံုၿခံဳေရးဂိတ္ကို ျဖတ္ရသည္။   က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စားပြဲေပၚတင္ေပးၿပီး က်မက သတ္မွတ္ထားေသာ ေရာင္ျခည္ျဖတ္ရံုေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေပးရသည္။

shopping center တစ္ခုလံုး၏ လံုၿခံဳေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ စစ္ေဆးသူမ်ားမွာတာဝန္အရ ေစ်းဝယ္လာသူမ်ားအားစစ္ေဆးေနေသာ္လည္း ၾကပ္မတ္မႈမရွိ။ က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စစ္ေဆးသူတစ္ဦး၏ေရွ႕သို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။ စစ္ေဆးသူအမ်ိဳးသမီးမွ အိတ္၏ဇစ္ကိုအဖြင့္ အပိတ္ လုပ္ၿပီးက်မထံသို႔ ျပန္ေပးသည္။ အိတ္တြင္းသို႔ ေမႊေႏွာက္ရွာျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ အိတ္ကို မစစ္ေဆးသည္ကမွ ေကာင္းအံုးမည္။
 
ထိုေန႔က shopping centerသံုး ေလးခုသို႔ က်မေရာက္ရွိခ့ဲသည္။ securityဂိတ္မ်ားကို ထံုးစံ အတိုင္း  ျဖတ္ေက်ာ္ခ့ဲသည္။ က်မ၏လက္ကိုင္အိတ္ကို စစ္ေဆးရန္ လံုၿခံဳေရးစားပြဲေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္ေတာ့ လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမွာ က်မကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ေပးလိုက္ေသာ အိတ္ကို ဖြင့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ျပန္ေပးပါသည္။  

အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။ က်မ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ဤshopping centerအား ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး အႏၱရာယ္ျပဳ မည့္ပံုမ်ိဳး မေပၚ၍စိတ္ခ်သြားပံုရသည္။ လူဆိုးႏွင့္လူေကာင္း မည္သို႔ခြဲျခားထားပါသနည္း။ 

"security" ဆိုသည္မွာ ၎တာဝန္က်ရာ ေနရာေဒသ၏လံုၿခံဳေရးအတြက္  တာဝန္အရွိဆံုးလူျဖစ္သည္။

shopping centerမ်ားတြင္ ဗံုးေပါက္သည္။  hotelမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ဘူတာရံုမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ "security"ဟုေခၚေသာ လံုၿခံဳေရးမ်ားရွိပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ မလံုၿခံဳပါသနည္း။ အက်ႌအနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္ မ်က္မွန္အနက္နွင့္ ပါးသိုင္းေမႊးမ်က္ႏွာနဲ႔မွ လူဆိုးမဟုတ္။ အဖ်က္သမားမဟုတ္။ ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲလ္တစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ကေလးအေမပံုစံမ်ိဳး လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ အဖြားအိုပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္ ။ ဤအခ်က္အား လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ားမွ သတိျပဳ ၾကပ္မတ္ရန္လိုေပသည္။ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ "security"တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သူမ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ သူတို႔တြင္ အာဏာအျပည့္ရွိသည္။  ၎တို႔တာဝန္ က်ရာ ေနရာေဒသ၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္ေပးထားသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ shopping centerမ်ားမွ securityမ်ားကေတာ့ ဂိတ္ေစာင့္သာသာ၊ ၾကြက္ေခ်ာက္ငွက္ေခ်ာက္သာသာမွ် သေဘာ ထားေနၾကျခင္းကို အားမရျဖစ္ရသည္။

---------------

(၂)   

ျမန္မာျပည္မွ ျပည္ပသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္သူမ်ား ျပည္ပသို႔မထြက္ခင္ ေဆးစစ္ရသည္။ "C ပိုး" "Bပိုး" ရွိမရွိ စစ္ရသည္။ ေဆးက်ပါက ျပည္ပသို႔ထြက္ခြင့္မရွိ။ သို႔ပါေသာ္လည္း "Cပိုး" "Bပိုး"ရွိသူမ်ား ေဆးေအာင္ၿပီးနိုင္ငံျခားသို႔ ထြက္ခြင့္ရေနၾကသည္။ နည္းလမ္းရွိပါသည္။  

နိုင္ငံျခားသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္ျဖဴျဖဴဆိုေသာ  မိန္းခေလးတြင္ "Cပိုး"ရွိသည္ဆိုပါစို႔။ ေဆးခန္း တြင္ ေဆးစစ္သည့္အခါ သူမအစား  "Cပိုး"မရွိသူတစ္ေယာက္အား သူမ၏အမည္ျဖင့္ အစားထိုး ဝင္ေရာက္ေဆးစစ္ေစၿပီး ေဆးေအာင္မႈ passကို ရယူေနၾကသည္။

ဤနည္းျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမွ ဝန္ထမ္းမ်ား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူျပဳလုပ္ၿပီး  က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ securityကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနၾကပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမ်ားမွ ဤအခ်က္ကို အထူးၾကပ္မတ္ေပး ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါသည္။
  ------------
(၃) 

လြန္ခ့ဲေသာ တစ္ပတ္ခန္႔က ၾကည့္ျမင္တိုင္ညေစ်းမွ တိုက္အိုတစ္လံုး ဝရံတာပ့ဲက်၍ လူေသမႈျဖစ္ပြားခ့ဲ သည္။ ဤက့ဲသို႔ တိုက္အို တိုက္ေဆြးမ်ား မၾကာခဏၿပိဳက်မႈမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာတာဝန္ရွိသူမ်ားမွ  တိုက္၏ခိုင္ခ့ံမႈ securityကို ႀကီးၾကပ္စစ္ေဆး ထိန္းသိမ္းေပးသင့္သည္။ 

ေနာက္ဆံုးတင္ျပလိုသည္မွာ လက္ရွိေခတ္စားေနေသာ Ebola virus အေၾကာင္းကို လူတိုင္းသိၿပီးၾကၿပီ။ Ebola virusကူးစက္ခံရပါက ေျဖေဆးမေတြ႔ေသး။ ထိုEbola virus မွာ အာဖရိကနိုင္ငံဖက္မွ စတင္ျဖစ္ပြားခ့ဲရာမွ ယခုအခါ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းျပန္႔ႏွံ႔လာေလၿပီ။  က်မတို႔ျမန္မာနိုင္ငံ တြင္းသို႔ အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာနိုင္သည္။  

Ebola virusေရာဂါကူးစက္ခံရသူဟု သံသယရွိသူ  အသက္(၂၂)ႏွစ္ အရြယ္ ျမန္မာလူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျပည္ပမွ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လာၿပီး ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုတြင္ ေဆးကုသမႈခံယူလွ်က္ရွိသည္ ဆိုေသာ သတင္းတစ္ခု   အင္တာနက္တြင္ျပန္႔ႏွံ႔လ်က္ရွိသည္။

ေရာဂါအေျခအေနမွာ သက္သာလာၿပီဟုလည္း ၾကားသိရပါသည္။ ဤသည္ကား ဝမ္းသာစရာပင္။ ဤက့ဲသို႔ ေဆးမေတြ႔ေသးေသာ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီး ျမန္မာျပည္အတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္နိုင္ေစ ရန္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ေသာ ေလေၾကာင္း ေရေၾကာင္း ကုန္းေၾကာင္းတို႔မွ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးနွင့္တကြ သက္ဆိုင္ရာက်န္းမာေရးဌါနမွ တာဝန္ရွိ သူမ်ားက securityအျပည့္ျဖင့္ စိစစ္ေပးရန္လိုသည္။

ထိုသို႔မဟုတ္ပါက Ebola virusရွိသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွအစျပဳ၍ ဆင့္ပြားကူးစက္ကာ ကပ္ေဘးဆိုးႀကီးကို ရင္ဆိုင္ၾကရမည္ကို ေတြးရင္း "security"အလြန္ အားနည္းေသာ ျမန္မာျပည္မွ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ လြန္စြာစိုးထိတ္မိပါေၾကာင္း တင္ျပရင္းးး ဤေဆာင္းပါးေလးကို Blog Day အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးသားလိုက္ပါသည္။

(မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္က တားရပါတယ္ ေလာင္ၿပီးမွဆိုရင္ေတာ့… )

စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္တကြ စာေရးသူသူငယ္ခ်င္းခ်င္းမ်ားအားလံုး Happy Blog Day ပါေနာ္။

Read more »

က်မရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္ကေလး

မၾကာမီ မိဘေနရာကို ေရာက္ရွိလာေတာ့မည့္ က်မအဖို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးနဲ႔အတူ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။

 ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္းက က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာသည့္က်မ ယခုအိမ္ေထာင္က်ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္ က်န္းမာေရးက ည့ံေနဆဲပင္။

ပိုဆိုးသည္က အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကိုယ္ဝန္(၁)လခြဲအခ်ိန္တြင္ သေႏၶသားအခ်င္းကြာသျဖင့္ အိပ္ယာေပၚတြင္ လေပါင္းမ်ားစြာ အနားယူရင္း ဗိုက္ထဲမွရင္ေသြးေလး၏အသက္ကို ကယ္ယူခ့ဲရသည္။

အဲဒီလိုႏွင့္ ကိုယ္ဝန္(၆)လအခ်ိန္တြင္ သေႏၶသားအရိုးဖြဲ႕စည္းမႈအတြက္ လိုအပ္သည့္ အရိုးဓာတ္မ်ားကို မိခင္ထံမွ မွ်ယူစဥ္အခ်ိန္တြင္ မိခင္မွာ ကယ္လ္စီယမ္အရိုးဓာတ္ခ်ိဳ႕တည့္ၿပီး တင္အရိုးကြင္းဟ ေဝဒနာကို ခံစားခ့ဲရသည္။ အရိုးဟသြားသည့္အတြက္ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းတိုင္း နာက်င္လြန္းေသာ ေဝဒနာကို ခံစားရျပန္သည္။

 ဆရာဝန္ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း အရိုးကြင္း ျပန္ဆက္ရန္ တင္ကို ပတ္တီးစည္းၿပီး ေမႊ႔ယာမပါ ကုတင္အမာေပၚတြင္ တစ္လခန္႔ ၿငိမ္သက္စြာအနားယူရျပန္ပါသည္။

ကိုယ္ဝန္ရွိစဥ္အခ်ိန္မွစ၍    ယခုကိုယ္ဝန္(၆)လအခ်ိန္ထိ က်န္းမာေရးည့ံလ်က္ရွိေသာ က်မကို က်မ၏အစ္မဝမ္းကြဲျဖစ္သူက က်မႏွင့္အတူေနၿပီး ျပဳစုေပးလ်က္ရွိရာ အသက္(၅၂)ႏွစ္ရွိျဖစ္ေသာ သူမမွာလည္း အဝတ္ေလွ်ာ္ရ မီးပူတိုက္ရ ဟင္းခ်က္ရ အလုပ္မ်ားကို တစ္ေယာက္ထဲလုပ္ရသျဖင့္ ညည္းေလၿပီ။

က်မမွာလည္း ကိုယ့္ေဝဒနာႏွင့္ကိုယ္မို႔ သူမအား ကူညီဖို႔ရာ မျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ အိမ္အကူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ငွါးခ့ဲရပါသည္။

က်မဘဝတြင္ အိမ္အကူအလုပ္သမားမ်ားကို ငွါးေလ့ငွါးထမရွိ။
ကိုယ္တိုင္လုပ္မွ စိတ္တိုင္းက်သည္မွာ က်မ၏အက်င့္။
ဟင္းခ်က္ျခင္း မီးပူတိုက္ျခင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ျခင္း အိမ္သန္႔ရွင္းျခင္း အစရွိသည့္ အလုပ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ရမွ ေက်နပ္ခ့ဲသည့္က်မ ယခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးတြင္ အိမ္အကူအလုပ္သမား မငွါးမျဖစ္မို႔ ငွါးခ့ဲရသည္။

က်မ၏အစ္မကေတာ့ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အိမ္အကူမ်ားစြာျဖင့္ ေနခ့ဲဖူးသည္။

အိမ္ကိုေရာက္ေလာေသာ အိမ္အကူအမ်ိဳးသမီးမွာ မျမင့္ဆိုေသာ
အသက္( ၄၀)ဝန္းက်င္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သည္။
သူက ေက်ာက္ျပင္ႏွင့္ေသြးလိမ္းရေသာ သနပ္ခါးကို ႏွစ္သက္သျဖင့္ ဝယ္ေပးခ့ဲေသာက်မကို က်မ၏အစ္မက သိပ္အလိုမက်ခ်င္။

"အိမ္ေဖာ္ေတြကို သိပ္အလို မလိုက္နဲ႔ ေရႊျပည္နန္းသနပ္ခါးဘူးတစ္ဘူး ဝယ္ေပးလိုက္ရင္ ရတာပဲ"ဆိုၿပီး ေျပာခ့ဲဖူးသည္။

မျမင့္အတြက္ သြားပြတ္တံတစ္ေခ်ာင္းဝယ္ေပးရန္ အစ္မအားေျပာေသာအခါ အိမ္မွာရွိေသာ ဧည့္သည္လာတုန္းက သံုးထားသည့္ သြားတိုက္သြားပြတ္တံကို ထုတ္ေပးခ့ဲျပန္သည္။
အိပ္ယာေပၚမွက်မ သက္ပ်င္းကိုသာ ခိုး၍ခ်မိပါေတာ့သည္။ တစ္ကယ္ဆိုလွ်င္ သြားတိုက္တံတစ္ေခ်ာင္း၏တန္ဖိုးမွာ ၄၀၀/၅၀၀က်ပ္မွ်ပင္ရွိပါသည္။

ထမင္းစားရာတြင္လည္း တျခားအိမ္မ်ားလို အိမ္ရွင္ႏွင့္အိမ္အလုပ္သမားဟူ၍ အိုးခြဲမစား။
က်မတို႔နွင့္တန္းတူ  က်မတို႔စားသလို မျမင့္ကို စားေစခ့ဲသည္။

မျမင့္ကလည္း အလိုက္သိသည္။ အိမ္ရွင္မစားခင္ ထမင္း ဟင္းမ်ားကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား စားသည္မ်ိဳး မရွိ။ အလိုက္သိသည္ ေနတတ္သည္။
သူ႕ေနရာ သူသိသည္။

အိပ္ယာထဲတြင္ အနားယူေနရသည့္က်မအတြက္  အကူ လူတစ္ေယာက္လိုသည္မွာအမွန္။
ယခင္က က်မ၏အစ္မလုပ္ခ့ဲေသာ အိမ္မႈကိစၥ အားလံုးကို မျမင့္အားလႊဲေျပာင္း လုပ္ကိုင္ေစခ့ဲသည္။

တစ္ေန႔ က်မ၏အစ္မမွ " shopping center သြားမလို႔ မျမင့္လိုက္ခ့ဲပါလား"
ဟု ဆိုလာသျဖင့္ က်မမွ
 "မျမင့္ရဲ႕သား အဲဒီshopping center မွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဆို သားကိုေတြ႔လို႔ရတာေပါ့"
"မေတြ႔ခ်င္ပါဘူး သားစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္"
"ဟင္ ဘာကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာလဲ"
"က်မ သူမ်ားအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေနတာ သူသိသြားရင္ အားငယ္သြားလိမ့္မယ္"

မျမင့္ရဲ႕ရင္ထဲက မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားသမီးအေပၚထားရွိတ့ဲေမတၱာကို က်မျမင္ခ့ဲရသည္။

အၿမဲတန္း ၿပံဳးရယ္ေနတတ္သည့္ မျမင့္၏ရင္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားရွိေနသည္။
အားငယ္ျခင္း သိမ္ငယ္ျခင္းမ်ားရွိေနသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း??
က်မ သိပါသည္။

အိမ္တြင္ မျမင့္ရွိသည္ျဖစ္ေစ
မျမင့္ မရွိသည္ျဖစ္ေစ
က်မ၏အစ္မေျပာေသာ
 "အိမ္ေဖာ္" ဆိုသည့္ အသံုးအႏႈံးေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

မက်န္းမာသည့္က်မကို ေဆြမ်ိဳးမ်ားက မၾကာခဏ လာၾကည့္တတ္သည့္အခါမ်ိဳး  က်မအစ္မ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္လာလည္သည့္အခါမ်ိဳးတြင္  အၿမဲတန္းၿပံဳးရႊင္ေနတတ္ေသာ မျမင့္ကို ေတြ႔သြားၾကသည့္အခါ မျမင့္လိုလူမ်ိဳးကို သေဘာက်သည္ လိုခ်င္ၾကသည္။

သူတို႔အိမ္မွ အိမ္အကူမ်ားႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္၍ ေျပာၾကသည္။
အဲဒီအခါမ်ိဳးတြင္
"ငါတို႔အိမ္က အိမ္ေဖာ္ကေတာ့… "
 "အိမ္ေဖာ္ေတြက…"
စသည့္စကားအသံုးအႏႈံးကို မျမင့္ေရွ႕မွာေသာ္လည္းေကာင္း မျမင့္ကြယ္ရာမွာေသာ္လည္းေကာင္း  လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုေလ့ရွိသည္။

ထိုသို႔ေျပာဆိုၾကရာတြင္လည္း မျမင့္အား နစ္နာေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ ေျပာျခင္းမဟုတ္သည္ကို က်မ နားလည္သေဘာေပါက္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ၾကားရသည့္ မျမင့္အဖို႔မွာမူ သိမ္ငယ္ေပလိမ့္မည္ အားငယ္ေပလိမ့္မည္
နာက်င္ေပလိမ့္မည္။

ျဖစ္သင့္သည္က
 "အိမ္ေဖာ္" ဆိုသည့္ အသံုးအႏႈံးအစား
"အိမ္အကူ/ အိမ္အလုပ္သမား" ဆိုသည့္အသံုးအႏႈံးက ပို၍ နားေထာင္ေကာင္းမည္ဟု က်မထင္ပါသည္။

မိမိဖက္က နာက်င္ေစလိုေသာဆႏၵ မပါေသာ္လည္း တဖက္လူမွာ ႏွလံုးသားကို ဓားနဲ႔ထိုးခံရသလို နာက်င္သြားပါလိမ့္မည္။
သူတစ္ပါး၏အားနည္းခ်က္ကို သူတို႔၏ေရွ႕တြင္ မေျပာမိဖို႔ သတိရွိေစခ်င္ပါသည္။

လူေနမႈအသိုင္းအဝိုင္းတြင္
"စကား"သည္ အလြန္အေရးပါသည္။
"စကားအေျပာမတတ္ရင္ ဆဲသလိုပဲ"
ဟူသည့္အဓိပၸါယ္ကို ေကာင္းစြာနားလည္ခ့ဲၿပီ။

လူသားျခင္း စာနာေထာက္ထားမႈ
လူသားျခင္း ေဖးမကူညီမႈ
ဆိုသည့္ အေတြးမ်ား အသိစိတ္မ်ား လူတိုင္းတြင္ရွိေစခ်င္ပါသည္။

က်မကေတာ့    လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္သည့္က်မကို တြဲေခၚေပးေလ့ရွိေသာ မျမင့္အား  သူမ၏ ေရွ႕တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ကြယ္ရာတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း
 "က်မရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္ကေလး"
ဟုသာ ေခၚဆိုျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

Read more »

ပြင့္ေသာပန္းတိုင္းေမႊးပါေစ

“““ေတြးၾကည့္ရေအာင္(မိမိတို႕စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့အတိုင္း ေရးေပးၾကပါ)
.......................
“သားသမီးကို ျပန္ေၾကာက္ေနရတဲ့ မိဘ”..တဲ့
ၾကားရတာ နားထဲမွာ အဆင္မေျပဘူး..
ကိုယ့္ဝမ္းနဲ႔လြယ္ၿပီး ေမြးထားရတဲ့ သားသမီးကို ျပန္ေၾကာက္ေနရတဲ့မိခင္တစ္ေယာက္မွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေတြ ရွိတယ္လို႕ ထင္ပါသလဲ????

သားသမီးဖက္ကို အျပစ္ေျပာမလား???
မိဘဖက္ကို အျပစ္ေျပာမလား? ???
ေဝဖန္ၾကည့္ေပးပါ..
က်မနားေထာင္ခ်င္လို႕ပါ..””””

ဆိုတဲ့အေမးအေျဖေလးတစ္ခု လုပ္ခဲ့ပါတယ္၊
စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း မ်ားကလည္း ဝိုင္းဝန္းၿပီး ေဝဖန္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါ။


ဝိုင္းၿပီး ေဝဖန္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊
က်မရဲ႕အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီေဝဖန္စာေလးေတြကို က်မရည္ရြယ္တဲ့ မိဘနဲ႔သားသမီးတို႕ ဖတ္မိၿပီး ဆင္ခ်င္ႏိုင္ေအာင္လို႕ပါ၊

က်မဖက္က ေဆြးေႏြးၾကည့္မယ္ေနာ္။။
မိဘ။ ။ မိဘဆိုတာ မိဘလိုေနရတယ္၊ မိဘပီသရတယ္၊ သားသမီးေတြရဲ႕အရိုအေသခံခ်င္ရင္ အရိုအေသတန္ေအာင္ ေနျပရတယ္၊
အရိုအေသမဲ့ေစမယ့္ အျပဳအမူမ်ိဳး သားသမီးေတြေရွ႕မွာ
မလုပ္မိဖို႔ ဆင္ခ်င္ရတယ္၊ ထိန္းသိမ္းရတယ္၊
ကိုယ္က မွန္ေအာင္ေနမွ သားသမီးေတြက ရိုေသမယ္၊ လိုက္နာမယ္၊ ေလးစားမယ္၊ မိဘေနရာမွာထားမယ္၊
အထူးသျဖင့္ အခုေခတ္သားသမီးေတြဟာ အရင္ေခတ္ကန႔ဲမတူေတာ့ဘူး၊ အရင္ေခတ္က ဆိုရင္
မိဘဖက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ မွားေနပါေစ၊ ျပန္မေျပာရဲၾကဘူး၊ “မိဘ”ဆိုတဲ့ ရိုေသျခင္း Respect ဆိုတာရွိတယ္၊

အခုေခတ္သားသမီးေတြကေတာ့
ေတြးေခၚမႈေတြျမင့္မားလာၾကတာနဲ႔အမွ် မွားတာေတြ႕ရင္ ပါးစပ္ပိတ္မေနၾကေတာ့ဘူး၊ အမွားကို ေထာက္ျပတတ္ၾကတယ္။
မိဘဆိုတာကလည္း “မာန္”ရွိတယ္၊ ကိုယ့္အမွားကိုယ္မသိတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ သိလွ်က္နဲ႔
“ငါက နင္တို႕ရဲ႕မိဘ.. ဘာမွျပန္ေျပာစရာမလိုဘူး၊ ငါေကၽြးတာစား၊ ငါေျပာတာလုပ္”ဆိုတဲ့ ဟာေလးေတြရွိတယ္။

က်မေျပာခ်င္တာက အရင္ေခတ္မွာ အဲဒီလိုေတြရေပမယ့္ ခုေခတ္မွာမရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ မိဘေတြသိေစခ်င္တယ္၊
မိဘဆိုတာ အိမ္ေထာင္တစ္ခုရဲ႕ ခရာပါ..
မိသားစုတစ္ခု ေႏြးေထြးမႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေပးႏိုင္ဖို႕က မိဘေတြဖက္မွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။
မိသားစုဆိုတာ ထင္းစည္းနဲ႔တူပါတယ္၊
ထင္းစည္းေျပေနတဲ့ မိသားစုဟာ မသာယာႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီထင္းစည္း မေျပဖို႔ကလည္း မိဘေတြမွာ တာဝန္အရွိဆံုးလို႕ထင္ပါတယ္။

...............

သားသမီး။ ။ သားသမီးဆိုတာက ေမြးလာကတည္းက မိခင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး ႏို႕ဆို႕လာခဲ့ၾကတာပါ၊
မိခင္ရဲ႕ ဟန္ပန္အမူအရာေတြကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ႀကီးပ်င္းလာခဲ့ၾကသူေတြပါ၊
ခေလးေတြရဲ႕ဦးေႏွာက္ေလးေတြက မွတ္ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၅/ ၆ ႏွစ္အရြယ္ေတြမွာေပါ့။
အဲဒီအရြယ္ေတြရဲ႕ေရွ႕မွာ မိဘေတြ ရန္ျဖစ္တာ၊ ရိုက္ပုတ္တာမ်ိဳးေတြကို မျပဳလုပ္ၾကရဘူး၊ “ေဆာင္းအိပ္မက္”“မိုးညအိပ္မက္ျမဴ”လိုမ်ိဳးရုပ္ရွင္ေတြမွာ မိဘေတြရဲ႕ပဠိပကၡေၾကာင့္ စိတၱဇဆန္တဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳးေတြကို လုပ္လာၾကတယ္၊ အထီးက်န္လာၾကတယ္၊ အားငယ္တတ္လာၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရိုင္းစိုင္းလာတတ္ၾကတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ရင္တြင္းခံစားခ်က္ေတြကို သိုဝွက္ရင္း အရြဲ႕တိုက္လာတတ္ၾကတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေပါက္ကြဲထြက္တတ္ၾကပါတယ္။
သူတို႕ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတခဲ့တဲ့ မိဘဆီက မရတဲ့အရာေတြကို
တျခား သက္မဲ့ အရာဝတၳဳေတြဆီကေသာ္လည္းေကာင္း
(ဥပမာ။ ။ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုစြဲျခင္း)၊ သက္ရွိျဖစ္တဲ့ ရည္းစားထားျခင္း၊ စိတ္ခံစားမႈ စိတ္ထြက္ေပါက္ျဖစ္တဲ့ Night Club တက္ျခင္း အစရွိတာေတြကို လုပ္တတ္လာၾကပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ သားသမီးေတြဟာ “သမီးမိန္းခေလး”ဆိုရင္ ပိုဆိုးပါတယ္၊ ေဆးပညာအရ Same Sex ျဖစ္တဲ့အတြက္ မိခင္နဲ႔စိတ္တူတယ္၊ Jealous ဆိုတဲ့ မနာလိုစိတ္ ေျခရာတိုင္းစိတ္ေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕မသိစိတ္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတတ္တာကို မိဘေတြက အထူးသတိထားသင့္ပါတယ္။


မိဘက ကိုယ့္သားသမီးရဲ႕စိတ္ကို သိထားသင့္တယ္၊ အဲဒါမွလည္း လိုသလို ပဲ့ကိုင္လို႔ရမွာေပါ့။ ကိုယ့္သားသမီးက ဘာကိုလိုခ်င္တာလဲ၊ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့သားသမီးပဲ ဆိုၿပီး ျပစ္ထားမယ္ လစ္လွ်ဴရႈထားၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သားသမီးေတြဟာ အရြဲ႕တိုက္ခ်င္စိတ္နဲ႔ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးလာေတာ့မွာပါပဲ၊
အဲဒီအခ်ိန္က်မွ မိဘက “အဲဒီလို ဆိုးရမလား”ဆိုၿပီး အၾကမ္းနည္းသံုးလို႕မရေတာ့ပါဘူး၊
ကိုယ့္ဖက္ကမွားေနသ၍ကေတာ့ တဖက္လူကို ဘယ္လိုမွျပဳျပင္လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။

ေနာက္ဆံုး က်မေျပာခ်င္တာကေတာ့..
အခု က်မေရးျပထားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို သက္ဆိုင္သူမ်ား ဖတ္မိၿပီး ဆင္ခ်င္ႏိုင္ၾကဖို႕ပါပဲ၊
မိဘဖက္ကလည္း သားသမီး အရိုေသခံျဖစ္ေအာင္ေနျပရပါမယ္၊
သားသမီးဖက္ကလည္း မိဘဆိုတာ မိဘေနရာမွာပဲ ထားရပါမယ္၊
မိဘဖက္က မွားသည္ပဲထားအံုး၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မေစာ္ကားမိပါေစနဲ႔၊ သားသမီးဖက္က အဆိုးမ်ားကိုေတာ့ သူတို႕ရဲ႕personal အတြက္ က်မ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး၊
အမွားအမွန္ျပႆနာရဲ႕အေျဖကေတာ့ ၅၀/ ၅၀ ပါပဲ၊
သားသမီးဖက္က ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေစာ္ကားမိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခံရသူက“ မိဘ”ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ +၁၀ထပ္ေပါင္းေပးၿပီး သားသမီး -၁၀ ေပါ့။
ေနာက္ဆံုးအေျဖကေတာ့ မိဘ=၆၀ ၊ သားသမီး=၄၀ ျဖစ္ပါတယ္။


သားသမီးနဲ႔မိဘၾကား မေျပလည္မႈမ်ားကို ႏွစ္ကိုယ္ၾကားညွိႏိႈင္းၾကပါ။
သားသမီးကလည္း မိဘကို ရိုေသပါ၊
မိဘကလည္း သားသမီး အရိုေသခံ ျဖစ္ေအာင္ေနပါ၊
အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြကို သားသမီးေတြက နားလည္ေပးႏိုင္ေပမယ့္
လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္နဲ႔အနာဂတ္မွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့မိသားစုေလးျဖစ္ဖို႔..
ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေလးတစ္ခု ျဖစ္ဖို႕...
ထင္းစည္းေလး ေျပေလ်ာ့မသြားဖို႔ ..
မိဘေတြမွာ တာဝန္ရွိပါေၾကာင္း... အႀကံေပးရင္း..

ပြင့္ေသာ ပန္းတိုင္း ေမႊးၾကပါေစ...

Read more »

““လုပ္လိုက္ရင္ တလြဲ””””

“ဆိုက္ပရပ္စ္”ဆိုတဲ့ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးတစ္ခုမွာ (၉)ႏွစ္ၾကာအလုပ္သြားလုပ္ၿပီး အမိျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခဲ့တဲ့က်မ တိုးတက္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့အေျခအေနေတြကို ျမင္ေတြ႔ၿပီး အရမ္းကို အားရဝမ္းသာခဲ့ပါတယ္။

စူပါမားကက္ႀကီးေတြဆိုလည္း အႀကီးႀကီး..၊
ကားေတြဆိုလည္း အရင္ကထက္ပိုမ်ားလာတယ္..၊
Auto Gear ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ကားေတြၾကားထဲ ၿပိဳင္ကားေမာင္းသလို ရႊတ္ကနဲ ရႊတ္ကနဲပဲ..။Gameကစားေနသလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္။

ေက်ာင္းေတြဆိုလည္း Private Schoolေတြမွ အမ်ားႀကီးပဲ၊ အစိုးရေက်ာင္းနဲ႔ Privateေက်ာင္း ဘာကြာသလဲလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ Privateေက်ာင္းေတြက ႏိုင္ငံျခားသားဆရာေတြပါတယ္တဲ့၊
အင္း.. ထားပါေတာ့.. မိဘဆိုေတာ့လည္း ကိုယ့္သား/သမီးေတြကို ပညာေရးျမင့္မားေစခ်င္မွာေပါ့..။
အ.မ.က/ အ.ထ.က ေက်ာင္းေတြကထြက္တဲ့ ပညာတတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။

က်မေရာက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တပ္မေတာ္ျပခန္းမွာ ျပသတဲ့ ITျပပြဲနဲ႔တိုးပါတယ္။
ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာေတြမ်ား တိုးတက္လာလိုက္ၾကတာ..၊ အံ့မခန္းပါပဲ၊ က်မ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အရမ္းတံုးပါတယ္။
အဲဒီျပပြဲထဲက နည္းပညာေတြကိုၾကည့္ၿပီး က်မ မူးသြားတယ္။ ေလးစားပါတယ္ ITပညာရွင္မ်ားရွင္..။

စားေသာက္ဆိုင္ေတြဆိုလည္း အမ်ားႀကီးပဲ၊ သူ႕ေစ်းနဲ႔သူေပါ့၊ အေနာက္တိုင္းအစားအစာ၊ အေရွ႕တိုင္းအစားအစာ၊ အစံုရတယ္၊
ေစ်းႏႈန္းေလးေတြကလည္း မဆိုးရွာပါဘူး။

Private ေဆးရံုေတြဆိုလည္း အမ်ားႀကီးပဲ၊ က်မက ခ်ဴခ်ာေတာ့ ေဆးခန္းနဲ႔အိမ္ အိမ္ဦးနဲ႔ၾကမ္းျပင္လိုပါပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေဆးခန္းရွိတဲ့ေနရာကို အၿမဲရွာထားရတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ က်မ Shopping Mall တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္၊
ဝယ္စရာရွိတာေတြ ဝယ္ပါတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုင္ေသးေလးေတြက ဝယ္ၿပီးတာနဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းရပါတယ္၊ အဲဒီမွာ “စ”တာ..း(
လက္သည္းဖ်က္ေဆးနဲ႔ဂြမ္းဝယ္ေတာ့ က်မမွာရွိတဲ့ပိုက္ဆံ(အရြက္ေသး)ေတြကို ေရတြက္ရာမွာ ေပးေျခရမယ့္ေငြပမာနထဲမွ ၃၀၀လိုေနပါတယ္၊ ၅၀၀၀တန္ေပးေတာ့ အေရာင္းစာေရးမေလးက မယူပါဘူး။
က်မမွာရွိတဲ့အရြက္ေသးေတြကိုပဲ ၃၀၀ေလွ်ာ့ၿပီးယူလိုက္ပါတယ္။
က်မကို ၃၀၀ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာပါ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ဆိုင္မွာ ပစၥည္းတစ္ခုဝယ္ေတာ့ ၁၅၂၅၀က်ပ္က်ပါတယ္၊
အရွက္က အဲဒီမွာကြဲတာ..း(

လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္က ဆိုက္ပရပ္စ္ကိုမသြားခင္ က်မရဲ႕အဝတ္အစားတခ်ိဳ႕နဲ႔ျမန္မာပိုက္ဆံတစ္ခ်ိဳ႕ကို အိမ္ကဘီဒိုထဲမွာ ထားခဲ့ပါတယ္။
အခု ဆိုက္ပရပ္စ္က ျပန္လာေတာ့ အဲဒီပိုက္ဆံေလးေတြကို သံုးဖို႔ ယူလာခဲ့ပါတယ္။
၅က်ပ္တန္၊ ၄၅က်ပ္တန္၊ ၅၀က်ပ္တန္၊ ၁၀၀က်ပ္၊ ၂၀၀က်ပ္၊ ၅၀၀က်ပ္၊ အဲဒီပိုက္ဆံေလးေတြထဲက က်မေပးရမယ့္ေငြ ၁၅၂၅၀က်ပ္အတြက္ =၅၀၀၀က်ပ္(၃ရြက္)+၂၀၀က်ပ္+၄၅က်ပ္+၅က်ပ္ကို ေပးလိုက္ေတာ့ အေရာင္းဝန္ထမ္းမိန္းခေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး က်မကို အံ့ၾသစြာျပန္ၾကည့္ပါတယ္။
က်မလည္း စိုးရိမ္သြားတာေပါ့ေနာ္၊ ပိုက္ဆံမ်ားလိုလို႕လားေပါ့..။
ပထမတစ္ခါတုန္းက သူတို႔အမ္းစရာမရွိလို႔ ဒီတစ္ခါေတာ့ အတိအက်ေပးလိုက္တာ။

““ညီမေလး.. ပိုက္ဆံလိုလို႔လားဟင္”””လို႕ေမးလိုက္ေတာ့
“““အစ္မ.. ၄၅က်ပ္တန္က သံုးလို႔မရေတာ့ဘူး၊ ၅က်ပ္တန္က ရွိေတာင္မရွိေတာ့ဘူး”””တဲ့..
အဲဒီမွာတင္..
ေစ်းလာဝယ္ၾကတဲ့သူေတြက က်မကို ေက်ာက္ေခတ္က လူတစ္ေယာက္လို ဝိုင္းၿပီးၾကည့္ၾကပါေတာ့တယ္...


က်မကလည္းက်မပါပဲေလ...
လုပ္လိုက္ရင္ တလြဲ....
ကဲ...


ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစရွင္...း)

Read more »

ျပည္ေတာ္ျပန္ရွင္းတမ္း

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး မဂၤလာပါရွင္..
ဆိုက္ပရပ္စ္ႏိုင္ငံမွာ (၉)ႏွစ္ၾကာေနထိုင္လာခဲ့ၿပီး အမိျမန္မာျပည္သို႔ အၿပီးျပန္လာခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ လမ္းခရီးအေတြ႔အႀကံဳေလးကို ေျပာျပမယ္ေနာ္..

က်မရဲ႕ ေလေၾကာင္းခရီးစဥ္ဟာ ဆိုက္ပရပ္စ္(Cyprus)မွ Amman ၊ Amman မွ Thailand ၊
Thailand မွ Myanmar ဆိုၿပီး ေလယာဥ္ သံုးဆင့္စီးရပါတယ္၊
ခရီးအစမွ အဆံုးအထိ လမ္းခရီးမွာ ၾကာခ်ိန္ တစ္ရက္ခြဲ/ႏွစ္ရက္နီးပါ ၾကာပါတယ္။

Air Lineကို Jordan Air Line ျဖစ္ပါတယ္၊
ေစ်းလည္းေပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၉ႏွစ္တာအတြင္း ျမန္မာျပည္ကို ႏွစ္ခါအလည္ျပန္ခဲ့တုန္းကလည္း ဒီေလေၾကာင္းလိုင္းကိုပဲ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့အတြက္ က်မအတြက္ လမ္းေၾကာ အထာေလးေတြလည္းနပ္ေနၿပီမို႔ ဒီလိုင္းကိုပဲ ေရြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ျပႆနာက ခရီးအစကတည္းက က်မကို ႀကိဳဆိုေနခဲ့ပါတယ္၊
LANACAေလဆိပ္မွာ က်မရဲ႕ပစၥည္းေတြကို Weightခ်ိန္ေတာ့ ကီလို၃၂ ရပါတယ္၊ သူတို႔ကလည္းခြင့္ျပဳပါတယ္။
ျပႆနာက Hand Carry ပါ။
က်မရဲ႕ Hand Carryရယ္+ကြန္ပ်ဴတာထည့္ထားတဲ့လြယ္အိတ္ရယ္+ အေရးႀကီးစာရြက္စာတန္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ပိုက္ဆံအိတ္ ၊ အလွျပင္ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕ထည့္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ရယ္ အားလံုးရဲ႕အေလးခ်ိန္ဟာ ၁၂ကီလိုေက်ာ္ေနတဲ့အတြက္ ခြင့္မျပဳပါဘူးတဲ့။
အဲဒီအတြက္ Hand Carryကို ယူရို၁၀၀ အပိုေပးၿပီး သယ္ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒါေတြၿပီးျပန္ေတာ့ က်မရဲ႕ ေသတၱာ(၃)လံုးရဲ႕ဝန္ေဆာင္မႈဟာ Thailand အထိပဲလို႔ ေျပာလာျပန္ပါတယ္။
အရင္ႏွစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္တုန္းက ခရီးအစမွ အဆံုးအထိ ေလေၾကာင္းလိုင္းက တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့အတြက္ က်မဖက္က ဘာမွလိုက္လုပ္စရာမလိုခဲ့ပါဘူး။

အခုတစ္ခါမွာေတာ့ က်မရဲ႕ေသတၱာသံုးလံုးကို Thailand မွာ ျပန္ထုတ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ကို
ျပန္တင္ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ရႈပ္ခဲ့ရပါတယ္။
ေလယာဥ္လိုင္းက တာဝန္ရွိသူေတြနဲ႔ အေျခအတင္ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမရတဲ့အဆံုး လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႔လိုက္မယ္ဆိုၿပီး လက္ခံခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒါက က်မဆိုက္ပရပ္စ္ႏိုင္ငံကေန စထြက္တဲ့ အခက္အခဲ(၁)ပါ။

ဆိုက္ပရပ္စ္ကေနထြက္လာၿပီး Amman ကိုေရာက္ပါတယ္၊
LANACA>AMMAN>THAILAND>MYANMAR ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုေရြးရင္ AMMAN မွာ တစ္ည အိပ္ကိုအိပ္ရပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ျဖတ္ကတည္းက Include Hotel ပါၿပီးသားပါ။
AMMAN HOTEL မွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွာ THAILAND ကိုသြားဖို႔ ေလယာဥ္ေနာက္က်ပါတယ္၊ ၁နာရီေနာက္က်ပါတယ္။
က်မ စိတ္ေတြအေတာ္ညစ္ခဲ့ရပါတယ္၊ က်မရဲ႕ခရီးစဥ္ဟာ THAILAND မွာ ဂိတ္ဆံုးခဲ့မယ္ဆိုရင္ က်မအတြက္ ျပႆနာမရွိပါဘူး။
အခုဟာက THAILAND ကေန MYANMAR ကို ဆက္သြားရမွာမို႔ ေလယာဥ္တစ္စီးေနာက္က်ရင္ ေနာက္တစ္စီးကို မမွီမွာစိုးလို႕ပါ။

THAILANDကိုေရာက္ၿပီး MYANMARကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ကို ၄နာရီျခားထားေပးပါတယ္၊ သာမန္ဆိုရင္ေတာ့ က်မအတြက္ Shopping ထြက္ဖို႔အခ်ိန္ေတာင္ ပိုပါေသးတယ္။
အခု အေျခအေနက Thailandမွာ က်မရဲ႕ေသတၱာသံုးလံုးကို ျပန္ေရြးၿပီး MYANMAR ကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ေပၚကို ျပန္တင္ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ က်မအတြက္ အေတာ္ေလးကို ကသီမယ့္ကိစၥမို႕ပါ။

ပိုဆိုးတာက THAILANDေလဆိပ္ဟာ အႀကီးႀကီးပါ၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြကလည္း အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မအေနနဲ႔ ေသတၱာသံုးလံုးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီမွာတင္ က်မ အေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္ေနပါၿပီ။

AMMANက ထြက္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ က်မစိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ လိုက္ပါလာရင္း ေတြးေနမိတဲ့ အေတြးေလးေပါ့။
အဲဒီလိုနဲ႔ THAILANDကိုေရာက္ေတာ့ ေလယာဥ္အေပါက္ဝမွာရပ္ေနၾကတဲ့ “ဆဝါဒီခပ္”မ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြနဲ႔ စေတြ႕ပါတယ္၊
သူလည္း“ဆဝါဒီခပ္” ..၊ ကိုယ္လည္း အခ်ိဳဆံုးအၿပံဳးနဲ႔“ဆဝါဒီခပ္”လိုက္ပါတယ္..။

“က်မကို တစ္ခုေလာက္ကူညီပါလား”ဆိုေတာ့..
သူတို႔က အၿပံဳးေလးေတြနဲ႔ ကူညီဖို႔ စေမးလာပါတယ္..
က်မကလည္း က်မမွာ ေသတၱာသံုးလံုး ေလယာဥ္ဝမ္းဗိုက္ထဲမွာ ပါလာတဲ့အေၾကာင္း၊ JORDAN AIR LINE က ဝန္ေဆာင္မႈကို THAILAND အထိပဲ ေပးေၾကာင္း၊ THAILANDကေန MYANMAR ကို သြားမယ့္ေလေၾကာင္းလိုင္းကို ခ်ိတ္ဖို႔ ကူညီေပးေစလိုေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူတို႔က က်မဆီက စာရြက္စာတန္းေတြကို ေတာင္းၾကည့္ၿပီး သူတို႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးဖုန္းေတြနဲ႔ “ခပ္”ၾကပါတယ္..

၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်မရဲ႕ေသတၱာသံုးလံုးကို သူတို႔အစီအစဥ္နဲ႔ MYANMAR ကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ေပၚကို ပို႕ေပးမယ္လို႕ေျပာပါတယ္၊
က်မေလ.. ဘယ္လိုေပ်ာ္သြားမွန္းကို မသိပါဘူး။
သူတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး THAI AIRWAY ေကာင္တာရွိရာေနရာကို ေရာက္ဖို႔ အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ THAILAND AIRPORTအႀကီးႀကီးထဲမွာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သြားခဲ့ရပါတယ္၊ ေကာင္တာကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ထံုးစံအတိုင္း က်မရဲ႕ျပႆနာကို အစမွ အဆံုး ျပန္ေျပာျပရင္း ျပန္ခ်ိတ္ရပါတယ္။
သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးသားဆိုေတာ့ သိၿပီးသားကိစၥမို႔ က်မရဲ႕ေသတၱာသံုးလံုး THai air way ေလယာဥ္ေပၚကိုေရာက္ဖို႔ ၄၅မိနစ္ ေစာင့္ခိုင္းပါတယ္။

အဲဒီမွာ ထပ္ၿငိတာက ကီလိုပို ကိစၥပါ..။
သူတို႔က ေသတၱာႏွစ္လံုးစာ ၃၂ကီလို အတြက္ ခြင့္ျပဳေပမယ့္ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ အပိုေငြ ယူရို ၁၀၀ေပးေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ ေသတၱာအတြက္ ယူရို၁၂၀ထပ္ေပးဖို႔ေျပာလာပါတယ္။
မေပးလို႔မွမရပဲေလ.. ေပးရတာေပါ့။
အဲဒီေသတၱာအတြက္ စုစုေပါင္းကုန္က်ေငြ ယူရို ၂၂၀ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးအဆင္ေျပသြားၿပီဆိုေတာ့ THAI AIR WAYရွိရာ ဂိတ္ကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလးသြားခဲ့ရပါတယ္၊
ဂိတ္ကို ေရာက္ဖို႔ မိနစ္၂၀ေက်ာ္ေလာက္ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။
အဲဒီဂိတ္ကို သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ
တျခားေလေၾကာင္းလိုင္းေတြဆီက ေလယာဥ္ထြက္ေတာ့မွာမို႔ သက္ဆိုင္ရာဧည့္သည္မ်ား ဂိတ္ရွိရာကို အျမန္လာဖို႔မိုက္နဲ႔ေခၚေနတဲ့ အသံေတြကလည္း ခဏခဏပါပဲ၊
အဲဒီလို ေခၚေနတဲ့ထဲမွာ က်မနားဆြင့္မိတာက“ To MYANMAR ”ဆိုတာ ပါလာတယ္၊ “Final call” ဆိုတာ ပါလာတယ္..။
က်မကလည္း MYANMARကိုသြားမွာဆိုေတာ့ အရမ္းကို စိုးရိမ္သြားတယ္။
တစ္ခုသတိထားမိတာက ဂိတ္နံပါတ္မတူဘူးဆိုတာ သတိထားမိေနေပမယ့္လည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြလြန္ကဲၿပီး လူကထူပူေနၿပီေလ။
က်မရဲ႕ေလယာဥ္အခ်ိန္ကလည္းနီးေနၿပီ၊ ပိုဆိုးတာက THAI AIR WAYေကာင္တာက “ခပ္ပြန္ခပ္”ေလးက ေကာင္တာဖြင့္ေနၿပီ၊ အျမန္သြားလို႔ေျပာလိုက္တာကိုး..။

အဲဒီလိုနဲ႔ က်မစီးရမယ့္ ေလယာဥ္ဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ၊ ဂိတ္မွာ (ေကာင္တာမွာ) ေလယာဥ္မယ္တစ္ေယာက္ပဲရွိေတာ့တယ္၊ ခရီးသည္ေတြလည္းမရွိဘူး၊
ေကာင္တာက ေအာက္ထပ္မွာ၊ က်မရပ္ေနတဲ့ေနရာကေန ေကာင္တာကို ေရာက္ဖို႔ ေလခါးနဲ႔ဆင္းရတယ္၊
က်မလည္း ခပ္သုတ္သုတ္ေလးဆင္းသြားလိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္မယ္က “Go back.. go back.. stay there” လို႕ေျပာပါတယ္။
က်မရဲ႕စိတ္ထဲမွာ “သြားၿပီ.. ေလယာဥ္ထြက္ေတာ့မွာမို႔ ေကာင္တာပိတ္သြားၿပီ၊ ေလယာဥ္မမွီေတာ့ဘူး”ဆိုၿပီး အရမ္းစိတ္ပူသြားတာေပါ့။

အဲဒါနဲ႔ပဲ ေဘးဖက္တျခားေကာင္တာက ေလယာဥ္မယ္ေတြကို ေမးေတာ့မွ ဂိတ္မဖြင့္ေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္၅မိနစ္ေနရင္ဖြင့္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းသိရပါတယ္။
အဲဒီေတာ့မွပဲ ေစာေနတဲ့စိတ္ေတြ၊ ပူေနတဲ့စိတ္ေတြ၊ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာ ေခၽြးေတြက တစ္ကိုယ္လံုးကိုရႊဲရႊဲနစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။


အဲဒါေတြၿပီးျပန္ေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ထြက္ဖို႔ မိနစ္၃၀ ထပ္ေနာက္က်ျပန္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိေတာ့ပါဘူး၊ ဂိတ္ဆံုးျမန္မာျပည္ကို သြားတဲ့ေလယာဥ္မို႔ စိတ္ပူစရာမရွိေတာ့ပါဘူး၊ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ က်မေလ..
ျမန္မာျပည္ကို လံုးလည္ပတ္ျခာလိုက္ၿပီး ျပန္ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္ရွင္..


...............
ျမန္မာျပည္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ၉ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ေျပာင္းလဲသြားလိုက္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ..
လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးကလည္း ဘာမွမရစ္..
ဘာမွမေတာင္း..
အေကာက္ခြန္လား..
မ်က္ႏွာေလးေတြက ၿပံဳးလို႔ရႊင္လို႔..
စကားေျပာလည္း ခ်ိဳသာၾကတယ္..
အရင္လို ရစ္တာေတြ ညွစ္တာေတြ လံုးဝမရွိေတာ့ပါဘူး..
အားလံုး သူ႕အလုပ္သူလုပ္ေနၾကတာ.. ေလးစားစရာပါ..
ျမန္မျပည္ေလဆိပ္က ဝန္ထမ္းမ်ားအားလံုးကို ေလးစားေၾကာင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေျပာျပပါရေစ..
.....................
က်မ မေက်နပ္တာက ျမန္မာေတြရဲ႕ မေျပာင္းလဲေသးတဲ့စိတ္ဓာတ္တစ္ခုကိုပါ..

THAILAND ေလဆိပ္မွာ က်မ ေလယာဥ္ေနာက္က်ၿပီဆိုၿပီး ဗ်ာမ်ားေနတဲ့အခ်ိန္၊ ေကာင္တာ ပိတ္ၿပီ ေလယာဥ္မမွီေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ျပာယာခတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မနဲ႔ေလယာဥ္တစ္စီးထဲလိုက္ပါမယ့္ျမန္မာေတြဟာ အဲဒီဂိတ္မွာ ရွိေနၾကပါတယ္၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုက  လူေတြလည္းပါပါတယ္(ဝတ္စံုတူေတြနဲ႔ပါ)၊
က်မရဲ႕လက္ထဲမွာ ျမန္မာပါ့စ္ပို႔အနီေရာင္ကို ကိုင္ထားပါလွ်က္ ..
ေလယာဥ္တစ္စီးထဲ ခရီးအတူသြားမယ္ဆိုတာ သိပါလွ်က္..
ျပာယာခတ္ေနတဲ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ကို ေမ်ာက္ပြဲၾကည့္သလို ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ သိပ္ကို ရုပ္ဆိုးအၾကည္းတန္လွပါတယ္..
တစ္ကယ္ဆိုရင္..
ျပာယာခတ္ေနတဲ့က်မဟာ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံျခားသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂိတ္ခ်င္းတူေနတာကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ တစ္ခရီးထဲသြားမယ့္သူဆိုတာ ေပၚလြင္လွပါတယ္..
အနည္းဆံုး “ဂိတ္မဖြင့္ေသးဘူး”ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလာက္ေလာက္ေတာ့ ေျပာျပသင့္တာေပါ့ရွင္..

အဲဒီအျပဳအမူေလးကိုေတာ့ က်မ ရႈတ္ခ်ပါတယ္..
“ျမန္မာဆိုတာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ၿပီး ရိုင္းပင္းကူညီတတ္တဲ့သူ”လို႔ ဆိုရိုးစကားရွိပါတယ္..
အခုအျဖစ္အပ်က္မွာ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လိုေကာက္ခ်က္ခ်ၾကမယ္ဆိုတာ က်မသိခ်င္ပါတယ္..။
ေတာ္ေတာ္ရုပ္ဆိုးပါတယ္..း(
ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီမႈ လံုးဝမရွိဘူး..
ၾကည့္ရတာ သေဘၤာသားအုပ္စုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ (သေဘၤာသားအုပ္စုဆိုတာ သေဘၤာလိုက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အုပ္စုမ်ိဳးကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး၊
ျမန္မာျပည္ကေန ေလ့လာေရးအဖြဲ႔လိုက္ထြက္တဲ့အုပ္စုကို ဆိုလိုတာပါ)
ကုမၸဏီအုပ္စုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..
ဝတ္စံုတူညီေတြနဲ႔..။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေစာင္းၿပီး ေျပာေနၾကေသးတယ္..
ခံုေနရာက အေရွ႕ေနာက္ ထိုင္ၾကတာကိုး..
“သူက VIPလားမသိဘူး၊ မုန္႔အရင္ရတယ္..”တို႔..
“သူက ခံုႏွစ္ခံုဝယ္ထားတာလားမသိဘူး.. ေဘးခံုးမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး..”တို႔..
အဲဒီလိုေတြ မၾကားတၾကားေျပာေနၾကတယ္..
အဲဒီစိတ္ဓာတ္ေတြ ဘာလို႕ မေျပာင္းၾကေသးတာလည္းမသိဘူး..

လူေတြၾကည့္ေတာ့ ပညာတတ္ ႏိုင္ငံျခားေတြေတာင္ ေရာက္ေနၾကၿပီ..
စိတ္ဓာတ္က မိန္းခေလးျမင္ရင္ ရိခ်င္ေနေသးတယ္.. ခက္တယ္..

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ...
က်မ ..
အမိျမန္မာျပည္သို႔ ျပည္လည္ေရာကိ္ရွိခဲ့ပါၿပီ..

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကို အစဥ္ေလးစားလွ်က္..
နမ္းမဝ(အျဖဴေရာင္နတ္သမီး)

Read more »

အေနာက္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာက်င္းပတဲ့ ၾကက္မ ပါတီ (18+ only)

“““က်မ ျပင္ဆင္ေပးရတဲ့ စားပြဲပါ””””

လူပ်ိဳညကို bachelor night လို႔ေခၚၿပီး
အပ်ိဳညကို hen night လို႔ေခၚပါတယ္။
လူပ်ိဳညမွာ သတို႔သားေလာင္းနဲ႔ေယာက်္ားေလးမ်ားဟာ သတို႔သားေလာင္းအတြက္ ေနာက္ဆံုးလူပ်ိဳဘဝကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ ေယာက်္ားေလးသီးသန္႔စားေသာက္ပြဲကိုက်င္းပၾကတယ္။


အဲဒီလိုပဲ အပ်ိဳညမွာ သတို႔သမီးေလာင္းနဲ႔ မိန္းခေလးမ်ားစုၿပီး စားေသာက္ပြဲကို က်င္းပၾကတယ္။
 အပ်ိဳည ပါတီမွာ stripper လို႔ေခၚတဲ့ ေၾကးစား ကေခ်သည္ အမ်ိဳးသားက သတို႔သမီးေလာင္းကို အဝတ္အစားမ်ား မေပၚတေပၚလွစ္ဟျပၿပီး ကလူက်ီစယ္ ကျပတဲ့အေလ့အက်င့္ကို အေနာက္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ ရိုးရာတစ္ခုအေနနဲ႔ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။


စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဧည့္ႀကိဳတာဝန္နဲ႔ အခန္းအနားျပင္ဆင္ေရးတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ့ က်မက ဒီလိုပြဲမ်ိဳးေတြကို တာဝန္ယူလက္ခံၿပီး အခန္းအနားကို ျပင္ဆင္ေပးရပါတယ္၊
အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ပါတီပြဲျဖစ္တဲ့အတြက္ Private Room ထဲမွာ က်င္းပရပါတယ္၊
အခန္းတြင္းမွာလည္း အမ်ိဳးသားတန္ဆာပံုမ်ားနဲ႔ အလွဆင္ရပါတယ္၊

က်မတို႔ျမန္မာအျမင္နဲ႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႔ မသင့္ေတာ္ပါဘူး၊
စာဖတ္သူေတြအတြက္ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို တင္ေပးျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္၊
အျမင္ရိုင္းသြားရင္ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါရေစ၊

stripper လို႔ေခၚတဲ့ ေၾကးစား ကေခ်သည္ အမ်ိဳးသားကို ပါတီပြဲက်င္းပတဲ့ သတို႔သမီးက ငွါးရမ္းခ ယူရို ၂၀၀မွ ၅၀၀ အထိ အစားစားရွိတဲ့အတြက္ က်သင့္သေလာက္ ေပးေဆာင္ရပါတယ္။

က ျပေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ၾကာခ်ိန္ကေတာ့ ၄၅မိနစ္မွ ၁နာရီအတြင္းရွိပါတယ္။
ဒီလင့္ေလးမွတဆင့္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္

မိုးပ်ံေဘာ္လံုးအႀကီးထဲမွာ ဒီလိုေဘာ္လံုးေသးေလးေတြကိုထည့္ထားၿပီး ပြဲၿပီးခါနီးမွာ အဲဒီမိုးပ်ံဗူေဖာင္းႀကီးကို ေဖာက္ခ်လိုက္တဲ့အခါ ေဘာ္လံုးအေသးေလးေတြက လူေတြေပၚကို မိုးရြာခ်သလို က်လာပါတယ္

http://www.youtube.com/watch?v=yTCDMY7q2r8
ဒီပြဲကို မိန္းခေလးေတြ ဘရုတ္က်တဲ့ပြဲလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္
ျမန္မာျပည္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မအပ္ဆပ္ပါဘူး
ျမန္မာျပည္မွာသာဆိုရင္ သတို႔သားေလာင္းနဲ႔ stripperတို႔ သတ္ပြဲေတြ ျဖစ္ကုန္မွာ အေသအျခာပါပဲ..း)

“L”ဆိုတဲ့သေကၤတကေတာ့ learn (သင္ယူျခင္း)လို႔အဓိပၸါယ္ရပါတယ္၊ မနက္ျဖန္မွာက်ေရာက္ေတာ့မယ့္ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝကို ဒီညမွာသင္ယူပါဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ပါ

“““စားပြဲေပၚမွာ အလွျဖဴးေပးရတဲ့ အလွဆင္ ပစၥည္းေလးေတြပါ””

ကိတ္မုန္႔

အေအးေသာက္တဲ့ပိုက္

စားဖိုမွဴးရဲ႕လက္ေဆာင္

Read more »

ႏွင္းဆီဆူးႏွင့္တူေသာ မိန္းခေလးမ်ား

Valentine Dayတုန္းက ဆိုင္ကိုလာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဧည့္သည္ေတြအတြက္ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္စီ ကမ္းေပးဖို႔ သူေဌးက က်မကိုတာဝန္ေပးခဲ့ပါတယ္။
ႏွင္းဆီပြင့္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရြက္ေတြနဲ႔အဆူးေတြမ်ားေနတာေၾကာင့္ လွပေသသပ္တဲ့ ႏွင္းဆီေတြျဖစ္သြားေအာင္ ႏွင္းဆီပြင့္နားမွာကပ္ေနတဲ့အရြက္အနည္းငယ္ကိုခ်န္ၿပီး က်န္အရြက္ေတြကို ဖယ္ထုတ္ျပစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါမွလည္း ဧည့္သည္အမ်ိဳသမီးေတြကို ပန္းကမ္းရာမွာ ႏွင္းဆီဆူး မစူးမိမွာေလ၊
ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေပးလည္းေပရေသးတယ္ ဆူးစူးသြားလို႔ အျပစ္ျဖစ္ေနအံုးမွာ..။

အဲဒီလိုနဲ႔ ႏွင္းဆီအရြက္ေတြနဲ႔ အဆူးေတြကို ေျခြရင္း စိတ္ထဲကို အေတြးေလးတစ္ခုဝင္လာမိလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးျဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့..

ႏွင္းဆီဆူးေတြဟာ ႏွင္းဆီခ်င္းတူေပမယ့္ ႏွင္းဆီရိုးတံမွာပါတဲ့ ဆူး အနည္း အမ်ား မတူၾကဘူး။
တခ်ိဳ႕က ဆူးမရွိသေလာက္နည္းပါးၾကတယ္(ေရေမႊးႏွင္းဆီလိုမ်ိဳးေပါ့)၊ တနည္းအားျဖင့္ ဆူးမပါတဲ့ႏွင္းဆီလို႕ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဆူအတင့္အသင့္ရွိၾကတယ္၊
တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ ႏွင္းဆီပြင့္က အရမ္းလွၿပီး ႏွင္းဆီရိုးတံမွာရွိတဲ့ ဆူးေတြက ေနရာအလစ္အလပ္မရွိေလာက္ေအာင္ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္ပါတယ္။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အသြင္သ႑န္ရွိတဲ့မိန္းခေလးေတြကို က်မတို႔က “ပန္း”နဲ႔တင္စားၾကတယ္။
မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသြင္သ႑န္ကိုလိုက္ၿပီး တင္စားတဲ့ပန္းပံုခ်င္းကြာျခားသြားၾကတယ္။
ဥပမာ။  ။ ျဖဴစင္ၿပီး အျပစ္ကင္းတဲ့မိန္းခေလးေတြကို “စပၸါယ္ပန္း”
အဆင့္အတန္းျမင့္မားၿပီး ဂုဏ္ျဒပ္ေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြကို “ပင္ျမင့္ထက္က သဇင္ပန္း”
ရိုးရိုးေအးေအးေလးေနတတ္တဲ့မိန္းခေလးေတြကို “ခြာညိဳပန္း”
အဆင့္အတန္းရွိရွိေနတတ္တဲ့မိန္းခေလးေတြကို“သစ္ခြပန္း”
အားနည္းခ်က္တစ္ခုခုေၾကာင့္ အၿမဲတန္းညွိဳးငယ္ေနတတ္တဲ့ မိန္းခေလးေတြကို“ခေရပန္း”
မာန္ရွိတဲ့မိန္းခေလးေတြကို “ႏွင္းဆီပန္း” ... အစရွိသည္ျဖင့္ တင္စားၾကတယ္။

က်မကေတာ့ မိန္းခေလးေတြကို “ဆူး”ရွိတဲ့ “ႏွင္းဆီပန္း”နဲ႔တင္စားၾကည့္ခ်င္တယ္။
“ပန္း”ဆိုတာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္း၊ အဆင္း အနံ႔တို႔ျဖင့္လွပတင့္တယ္ၿပီး
ျမင္သူတစ္ကာတို႔၏ရင္ကို ေအးျမေစသည့္အစြမ္းရွိသည့္အရာ။

ႏူညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့မိန္းခေလးေတြကို က်မကေတာ့ မာန္ရွိတဲ့၊ အဟန္႔အတားရွိတဲ့၊ ရင့္က်က္တဲ့၊ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့၊အိေျႏၵရွိတဲ့၊ ရဲရင့္လွပတဲ့“ႏွင္းဆီ”နဲ႔တင္စားလိုက္ပါတယ္။

မိန္းခေလးမွန္ရင္ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊မူရာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ရပါတယ္၊
မိန္းမ=ႏွင္းဆီပန္း
ဆူး=အိေျႏၵ၊ သိကၡာ၊ မာန္၊

“ႏွင္းဆီ”လို႔ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔သူ႕ရဲ႕ရိုးတံက ဆူးေတြကိုတြဲၿပီးျမင္ၾကမွာပါ။
မိန္းခေလးတိုင္းမွာ အဆင္းသ႑န္ကိုယ္စီရွိၾကတယ္၊ အလွကိုယ္စီရွိၾကတယ္။
အဲဒီအလွေတြကပဲ သူတို႔အတြက္ အႏၱရာယ္ကို လက္ယပ္ေခၚသလိုျဖစ္ေစပါတယ္။

ဆူးမရွိတဲ့ႏွင္းဆီဟာ အဟန္႔အတားမရွိဘူး၊ လူတစ္ကာ ခူးခ်င္တိုင္းခူး၊ ခ်ိဳးခ်င္တိုင္း ခ်ိဳးဖဲ့ဖို႔ အခြင့္အေရးအမ်ားႀကီးရွိတယ္။တန္ျပန္တုန္႔ျပန္မႈမရွိတဲ့ႏွင္းဆီေပါ့။
အဲဒီလိုပဲ မာန္မရွိတဲ့မိန္းခေလး၊ အိေျႏၵသိကၡာမရွိတဲ့မိန္းခေလးဟာလည္း လူတစ္ကာရဲ႕ကိုယ္ ႏႈတ္ အမူအရာတို႔နဲ႔ ေစာ္ကားခ်င္တိုင္း ေစာ္ကားလို႔ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ႏွင္းဆီေတြက်ျပန္ေတာ့ မ်ားလိုက္တဲ့ဆူး၊ အရိုင္းႏွင္းဆီလို႔ေခၚမလားပဲ၊ ႏွင္းဆီရိုးတံတစ္ခုလံုးမွာ ဆူးေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တယ္၊ ႏွင္းဆီပြင့္ေလးကေတာ့ လွပါလ်က္ ရိုးတံကဆူးႀကီးေတြေၾကာင့္ မခူးဆြတ္ရဲၾကဘူး၊ ဆူးစူးမွာ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကတယ္။
အဲဒီလိုပဲ ေခ်ာေမာလွပတဲ့မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ ႏႈတ္ အမူအရာ ရိုင္းစိုင္းေနမယ္ဆိုရင္ လူတစ္ကာရဲ႕ ကဲ့ယဲ့ေျပာဆိုမႈ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းအျဖစ္ လူရာမသြင္းမႈေတြနဲ႔ႀကံဳေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။
ရိုင္းစိုင္းတဲ့မိန္းခေလးေတြကို ေယာက်္ားေလးေတြ မႀကိဳက္ၾကဘူး၊ “ရုပ္ေခ်ာသေလာက္ ရိုင္းစိုင္းတဲ့မိန္းမ”လို႔ ကဲ့ယဲ့ေျပာဆို ျပစ္တင္ေလ့ရွိတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ “ဆူးခ်ိဳး/ဆူးက်ိဳးႏွင္းဆီ”ပါ
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့ႏွင္းဆီေပါ့၊
သဘာဝအရ ဆူးမရွိရင္ေတာင္ အဟန္႔အတားမဲ့စြာ ခူးယူၾကေသးတာ၊ ဆူးအခ်ိဳးခံထာရတဲ့ႏွင္းဆီဆိုရင္ေတာ့ ပိုဆိုးၿပီေပါ့။
အဲဒီလိုႏွင္းဆီနဲ႔တူတဲ့သူေတြကေတာ့ ဘဝပ်က္ေနေသာမိန္းခေလး၊ အမွားအမွန္ခြဲျခားသိျမင္မႈမရွိပဲ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပားေနတဲ့မိန္းခေလး၊ အရြယ္မေရာက္ေသးပဲ အညြန္႔ခ်ိဳးခံရေသာမိန္းခေလးမ်ားနဲ႔သ႑န္တူပါတယ္။

က်မရဲ႕ဆႏၵကေတာ့ မိန္းခေလးအားလံုးကို ကိုယ္ ႏႈတ္ အမူအရာ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ ဆူးမ်ားတဲ့ အရိုင္းႏွင္းဆီလို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး၊
လူတစ္ကာ ခ်ိဳးဖဲ့လြယ္ကူတဲ့ အဟန္႔အတားမရွိတဲ့ အကာအကြယ္မရွိတဲ့ ဆူးမဲ့ႏွင္းဆီမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး၊
အသက္ရွင္လွ်က္နဲ႔ ဘဝေသေနရတဲ့၊ စိတ္ဓာတ္ပ်က္စီးေနတဲ့ ၊ သူမ်ားအေစာ္ကားခံထားရတဲ့ ဆူးက်ိဳး/ဆူးခ်ိဳးႏွင္းဆီမ်ိဳးလည္း အျဖစ္မခံႏိုင္ပါဘူး။

ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကို ကိုယ္ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့၊ မာန္ရွိတဲ့၊ အိေျႏၵ သိကၡာရွိတဲ့ ၊ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့ ကိုယ္ႏႈတ္ အမူအရာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တဲ့ ၊ လူတစ္ကာ အရိုေသခံ “ဆူးအတင့္အသင့္သာရွိတဲ့ ေတာ္ဝင္ႏွင္းဆီ”မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါေတာ့တယ္....

Read more »

တရုတ္လူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ The Snake Year(2013)

ဒီေန႔(၁၀.၀၂.၂၀၁၃)ေန႔ဟာ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔တဲ့..
Chinese Horoscope အရ The Rat, The Ox , The Tiger , The Rabbit , The Dragon , The Snake , The Horse , The Sheep , The Monkey , The Rooster , The Dog , the Pig ဆိုၿပီး တရိစာၦ(၁၂)ေကာင္နဲ႔ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့အထဲက ဒီႏွစ္က်ေရာက္တဲ့ အေကာင္ကေတာ့ The Snake ျဖစ္ပါတယ္။
ကဲ.. ေျမြႏွစ္ဖြားသူမ်ားရဲ႕အေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္ၾကရေအာင္..

1941 ႏွင့္ 2001 ေမြးဖြားသူမ်ားကို The Metal Snake
1953 ႏွင့္ 2013 ေမြးဖြားသူမ်ားကို The Water Snake
1905 ႏွင့္ 1965 ေမြးဖြားသူမ်ားကို The Wood Snake
1917 ႏွင့္ 1977 ေမြးဖြားသူမ်ားကို  The Fire Snake
1929 ႏွင့္ 1989 ေမြးဖြားသူမ်ားကို The Earth Snake ဟူ၍ သတ္မွတ္ထားသည္။

ေျမြႏွစ္ဖြားမ်ားသည္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ၿပီး ၾကင္နာတတ္သူမ်ားျဖစ္သည္။
အလုပ္လုပ္ရာတြင္ တျခားႏွစ္ေမြးဖြားသူမ်ားႏွင့္မတူပဲ Slow and study ဟုေခၚေသာ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္မွန္မွန္ လုပ္တတ္သူမ်ားျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ မွန္ကန္စြာ ဆံုးျဖတ္ေတြးေခၚတတ္သူမ်ားျဖစ္သည္။

ေျမြႏွစ္ဖြားမ်ားသည္ ေခါင္းမာ၏။
တစ္စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးလွ်င္ မျပင္တတ္၊ေခါင္းမာစြာ  ေရွ႕ကိုသာ ဆက္တိုးေလ့ရွိသည္။
 မိသားစုတြင္းတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္တြင္းတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း
ေျမြႏွစ္ဖြားတစ္ဦးပါရွိပါက ထိုသူသည္ ယံုၾကည္အားထားရသူျဖစ္လိမ့္မည္။

ေျမြႏွစ္ဖြားမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းဆရာ၊ ေဗဒင္ဆရာ၊ စိတ္ပညာရွင္၊ စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္၊ ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုတတ္ၾကြမ္းသူ/ ဘာသာျပန္၊ အၾကားအျမင္ဆရာ၊ ကိုယ္ေရးအတိုင္ပင္ခံ အရာရွိ၊ အစရွိသည့္ အလုပ္မ်ားႏွင့္လိုက္ဖက္သည္၊ အက်ိဳးေပးသည္။

ကံေကာင္းေသာအေရာင္မွာ အဝါ၊ အနီ။
ကံေကာင္းေသာအရပ္မွာ အေနာက္ေျမာက္၊ အေရွ႕ေတာင္အရပ္။
ကံေကာင္းေသာဂဏန္းမွာ ၂၊ ၄၊ ၇၊ ၉။
ကံေကာင္းေသာပန္းမွာ သစ္ခြ၊ ေစာင္းခ်မ္းပင္(ကႏၱာရပင္)။
ကံေကာင္းေသာေန႔မွာ တနလၤာေန႔ ျဖစ္သည္။

ေျမြႏွစ္ဖြားသူမ်ားသည္ The Ox ဖြားႏွင့္ The Rooster ဖြားမ်ားႏွင့္ မိတ္ဖက္ျဖစ္ၿပီး
The Tiger ဖြားႏွင့္ The Pig ဖြားမ်ားႏွင့္ ရန္ဖက္ျဖစ္သည္။

တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားက  ေကာင္းကင္ထက္မွ နဂါးသည္ ေျမျပင္သို႔ ျပဳတ္က်ၿပီး ေျမြအျဖစ္သို႔ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့သည္ဟု အယူရွိၿပီး ေျမြမ်ားကို နဂါးအေသးစားမ်ားဟု တင္စားေခၚဆိုၾကသည္။

ေျမြပံုပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ လဒ္ရႊင္ျခင္း၊ မဂၤလာရွိျခင္း၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝျခင္းဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။
ေျမြႏွစ္ဖြားအမ်ိဳးသားျဖစ္ပါက ထက္ျမက္ေသာသူ၊ ဦးေဆာင္သူဟု သတ္မွတ္ယံုၾကည္ၾကၿပီး ေျမြႏွစ္ဖြား အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို တစ္ျခားႏွစ္ဖြားသူမ်ားႏွင့္မတူပဲ ထူးျခားလွပေသာ အဆင္းသ႑ာန္ရွိသူမ်ားဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ တရုတ္အယူအရ မိမိ၏မိသားစုတြင္းတြင္ ေျမြႏွစ္ဖြားရွိပါက တစ္မိသားစုလံုး ထမင္းမငတ္ဟု ဆိုၾကသည္။

ေျမြကို အိပ္ယာေပၚတြင္ ေတြ႕ရွိပါက လဒ္ရႊင္ကံေကာင္းၿပီး တံစက္ၿမိတ္ေအာက္တြင္ ေတြ႕ရွိပါက မေကာင္းေသာ အတိတ္နမိတ္ဟု အယူရွိၾကသည္။
အိမ္ထဲသို႔ ေျမြဝင္လွ်င္ ထိုအိမ္ရွိမိသားစုဝင္မ်ားအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာဘဝ ၊
မေတာင္းမတ မေၾကာင္းမက်ေသာ ဘဝကို မၾကာမီ ရရွိေတာ့မည့္နမိတ္ျဖစ္သည္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ေျမြအေရခြံကို ပိုက္ဆံအိတ္အတြင္း အေဆာင္အျဖစ္ ထားရွိပါက စီးပြားလဒ္ရႊင္ၿပီး ေငြမျပတ္ဟု အယူရွိၾကသည္။
တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး(ဗုဒၶဘာသာဝင္)တို႔သည္ ေျမြကို မသတ္သင့္ေသာ သတၱဝါအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကေၾကာင္း ဗဟုသုတအေနျဖင့္ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္..။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ေျမြႏွစ္မွာ စီးပြားလဒ္ရႊင္ၾကပါေစေၾကာင္း.. ဆုေတာင္းေပးရင္း
HAPPY CHINESE NEW YEAR(2013) TO ALL...

““““GONG XI FA CAI”””

Read more »

“KEY နဲ႔ LOCK”

မေန႔က ဆိုင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က On Line မွာ သူဖတ္ခဲ့တဲ့စာသားေလးတစ္ခုကိုေျပာျပခဲ့တယ္။
ေတြးစရာေလးမို႔ ျပန္ၿပီး Share ေပးလိုက္ပါတယ္။

............................


ေယာက္်ားေတြဟာ “ေသာ့”(KEY)ျဖစ္ၿပီး၊
မိန္းမေတြဟာ“ေသာ့ဂေလာက္”(LOCK)ျဖစ္တယ္။

Key can open many lock.
So this key is Good key.

But , every keys can open the same lock, this lock is SHIT.... တဲ့
....................................

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္တာပဲေနာ္..
တစ္ကယ္လို႔ က်မတို႔ မိန္းမသားေတြဟာ သူေျပာသလို LOCK (ေသာ့ဂေလာက္)သာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ “this lock is shit”လို႕ အေျပာမခံရေအာင္ မိ္န္းခေလးတိုင္း ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကပါေစ...

Read more »

ပန္းသီးလက္ေဆာင္

ဒီေန႔ဟာ Christmas Eve (၂၄)ရက္ ဒီဇင္ဘာေန႔ျဖစ္သည္။
အလုပ္ထဲကို က်မေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္က က်မအတြက္ ေက်ာက္စိမ္း အကာႏွင့္လုပ္ထားေသာ ပန္းသီးေလးတလံုးကို လက္ေဆာင္ေပးရင္း “(၂၄)ရက္ေန႔၊ဒီဇင္ဘာလတြင္ လက္ေဆာင္းေပးရေသာ ပန္းသီး” အေၾကာင္းကိုရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။
(၂၄)ရက္ေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ “ည”အခါတြင္ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ ပန္းသီးလက္ေဆာင္ေပးသည့္ ရိုးရာဓေလကို ယခုအခ်ိန္ထိ က်င္းပၿမဲျဖစ္သည္။

Safe(အသက္ရွည္ျခင္း/က်န္းမာျခင္း)ကို တရုတ္ဘာသာစကားျဖင့္ =Ping An(ဖ်င္န္အန္)
Apple(ပန္းသီးေပးျခင္း ) ကို တရုတ္ဘာသာစကားျဖင့္ =Ping Guo(ဖ်င္န္ကြာန္)
Safe(အသက္ရွည္ျခင္း/က်န္းမာျခင္း) =Apple(ပန္းသီးေပးျခင္း)ဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္သည္။

ထို႔အတြက္ “ပန္းသီးလက္ေဆာင္ရေသာသူသည္ ထိုေန႔မွစ၍ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ေစရန္” ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ ပန္းသီးလက္ေဆာင္ ေပးၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ဤပန္းသီးလက္ေဆာင္ကို (၂၄)ရက္၊ ဒီဇင္ဘာ ညအခ်ိန္ခါတြင္သာ သတ္မွတ္ၿပီးေပးျခင္းေၾကာင့္ ထိုညကို
Safe Night = Ping An Ye(ဖ်င္န္အန္ယဲ့)ဟု ေခၚဆိုၿပီး “က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္ၽႏွက္ေနေသာ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ ပန္းသီးေပးေသာည ”ဟု တင္စားေခၚဆိုၾကေၾကာင္း ဗဟုသုတအေနျဖင့္ တင္ျပရင္း (၂၄)ရက္၊ဒီဇင္ဘာ ညမွာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ ခ်စ္သူတို႔ကို ပန္းသီးလက္ေဆာင္ေပးၾကရေအာင္လား......။

ကဲ............ေရာ႔
သူငယ္ခ်င္းတို႔အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းနဲ႔ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ အျပည့္ထည့္ထားတဲ့
“ပန္းသီး လက္ေဆာင္”....

Read more »

“ေမြးေန”႔ႏွင့္ “ေသေန႔”

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ “ေမြးေန႔”နဲ႔“ေသေန႔”ဆိုၿပီး ေန႔(၂)ေန႔ရွိၾကပါတယ္..။

အဲဒီထဲကမွ လူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ေမြးေန႔ကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုအေနနဲ႔ က်င္းပေလ့ရွိၾကၿပီး ေသေန႔ကိုေတာ့ ေမ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။

ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ..

လူတစ္ေယာက္(သို႕)သက္ရွိသတၱဝါတစ္ေကာင္ ေမြးဖြားလာတဲ့အခါ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုတတ္ၾကၿပီး ေသဆံုးျခင္းေန႔ကိုေရာက္တဲ့အခါ ပူေဆြး ဝမ္းနည္း ငိုေၾကြးျခင္းေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိတယ္..။

က်မတို႔ေတြဟာ..
“ေမြးဖြားျခင္းႏွင့္ ေသဆံုးျခင္း”
“ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းႏွင့္ဝမ္းနည္းျခင္း”
“ႀကိဳဆိုျခင္းႏွင့္ႏႈတ္ဆက္ျခင္း”ဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္ ခံစားမႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု..(သို႕)စိတ္ဝိဥာဥ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသူေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

ရွင္သန္ေနတဲ့အသက္ဝိဥာဥ္တစ္ခုဟာ “ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္း”လို႔ ဆိုၾကပါစို႕..
အဲဒီႀကိဳးေလးရဲ႕အစတစ္ဖက္မွ အစျပဳလို႔ က်မတို႔ဟာ “ဘဝ”ရဲ႕ခရီးလမ္းကို အခက္အခဲမ်ိဳးစံုေတြ႕ႀကံဳျဖတ္သန္းၿပီးေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကရင္း
ေနာက္ဆံုးမွာ က်န္ရွိေနတဲ့ ႀကိဳးေလးရဲ႕အဆံုးတစ္ဖက္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ “ေသဆံုးျခင္း”နဲ႕ နိဂံုးနဲ႔အဆံုးသတ္ၾကရပါတယ္။

တစ္ကယ္ေတာ့ က်မတို႔ေတြဟာ..
“ေမြးဖြားျခင္း”နဲ႔“ေသဆံုးျခင္း”ဆိုတဲ့ ႀကိဳးအစနဲ႔အဆံုးႏွစ္ခုၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသူမ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္..။

Read more »

သီတင္းကၽြတ္အလြမ္း

ဆီမီးငယ္တဲ့ ထိန္ထိန္။

အိုင္မင္း ေရၾကည္က

ၾကာငါးမည္ ငံုအာစြင့္တယ္

ဖူးပြင့္ခါခ်ိန္။

အသဝါနီ ယွဥ္ကာခ်ဥ္းပါလို႔

လင္းလာတဲ့ ေငြတာရိန္ရယ္

ျပာမွိန္လ်က္ ျမဴေျခဆိုင္း။

ဂါရေဝ

သကၠစၥံ ပဏာေမျဖင္႔

သဒၶါေျခြ ကန္ေတာ့ပြဲကိုလ

မစဲေပါင္ ကုသိုလ္ကိုႏႈိးၾကတယ္

မ်ိဳးၿမန္မာ့တိုင္း။

ဝါဆိုလျပည္႕ေန႔၌ ရဟန္းသံဃာသည္ မိမိတို႕၏ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသင္ခန္း၌ ကပ္ေရာက္၍ သီတင္းသံုးၿပီးေသာ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေန႔၌ ဝါမွထ၍ ဝါမဝင္မီ ေရွးက အရပ္တပါးဆီသို႔ ေဒသစာရီၾကြခ်ီၿမဲ အတိုင္း ၾကြခ်ီေတာ္မူ၏။

ဤကဲ့သို႔ ဝါဆိုလျပည့္မွ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္အထိ ရက္ေပါင္း၉၀ သီတင္းျပည့္၍ ကၽြတ္လြတ္ေသာေၾကာင့္ဝါကၽြတ္သည္ဟု ေခၚဆိုၾက၏။ ထိုသို႔သီတင္းဝါကၽြတ္ေသာအခါ သက္ငယ္တို႔သည္ သက္ႀကီးရြယ္အို လူႀကီး မိဘ ဆရာသမားတို႔ထံ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ သြားေရာက္၍ ကန္ေတာ့ၾက၏။ ထိုသို႔ ငယ္သူက ႀကီးသူကိုလည္းေကာင္း၊ လူအေပါင္းတို႔က မိဘ ဆရာသမား ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ မိမိတို႔၌ အျပစ္ရွိခဲ႔ေသာ္ ထိုအျပစ္တို႔မွ ပေပ်ာက္ရန္ ကန္ေတာ့ပါ၏ ဟုဆို၍ ကာယကံေျမာက္္္္္ကန္ေတာ့ၾကေသာ ပြဲေတာ္ႀကီးေပၚေပါက္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ အဘိဓမၼာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္မူေသာျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုလည္း ရည္စူး၍ ဆီမီးထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကသည္ ဟူ၍လည္း ဆိုၾကသည္။

က်မ မွတ္မိေနပါေသးတယ္..။ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝက သီတင္းကၽြတ္ၿပီဆိုလွ်င္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔ရဲ႕ေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး“ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔ကို သမီးေျပာမွား ဆိုမွား ရွိခဲ႔ရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါ”ဆိုၿပီး ကန္ေတာ့လိုက္တိုင္း“ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔က သမီးေလးကို အၿမဲခြင့္လႊတ္ၿပီးသားပါ” ဆိုတဲ့အေျဖေလးနဲ႔အတူ“သမီးေလးအတြက္” ဆိုၿပီး မုန္႔ဖိုးေပးၿပီး အိမ္တြင္း သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္ကိုက်မတို႔ မိသားစု ၃ေယာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာဆင္ႏႊဲၾကၿမဲ။ သိမ္ႀကီးေစ်းက ေဖေဖဝယ္လာတဲ့စကၠဴမီးပုန္းေလးေတြကို အိမ္ေရွ႕ဝရန္တာမွာ အလွဆင္ရင္း ေမေမရဲ႕လက္ရာ လၻက္သုတ္နဲ႔ေရေႏြးပူပူေလးကို မိသားစု၃ေယာက္ ထိုင္းၿပီး စားခဲ့ဖူးတယ္။ကေလးပီပီ မီးေဆာ့ခ်င္တဲ့က်မဟာ မီးဖိုေစာင့္နတ္၊ ေရခ်ိဳးခန္းေစာင့္နတ္၊ ေျမေစာင့္နတ္၊ ေက်ာက္ျပင္ေစာင့္နတ္၊ ေလွခါးေစာင့္နတ္ အစရွိတဲ့ နတ္မ်ားကို ပူေဇာ္ဖို႔ ဖုေယာင္းတိုင္ထြန္းတဲ့တာဝန္ကိုယူရင္း ေလတိုက္လို႔ မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါ အေျပးေလး မီးညွိရင္း မီးေဆာ့ခဲ့ဖူးတယ္။

သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္ ညေစ်းတန္းကို ေဖေဖ ၊ေမေမတို႔နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တိုင္းလည္း ေတြ႔သမွ် မုန္႔ပဲသားရည္စာမ်ားကို စားၿပီး ဗိုက္ျပည့္တဲ့အခါ ေဖေဖ႔ပခံုးထက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ရင္း မိသားစု၃ေယာက္ အိမ္ၿပန္လာခဲ့ၾကတဲ့ဘဝေလးကို က်မ ျပန္စဥ္းစားရင္း က်မ မ်က္ရည္လည္လာမိတယ္။

အသက္ႀကီးမွ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၾကတဲ့ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႕ဟာ တဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္တဲ႔ က်မကို အရမ္းခ်စ္ၾကပါတယ္။ ေမေမကေတာ႔ မိန္းမပီပီ သမီးမိန္းခေလးျဖစ္တဲ့က်မကို မိန္းမတို႔တတ္ထားသင့္သည့္အိမ္တြင္းမႈကိစၥအဝဝနဲ႔ အိမ္ရွင္မပီသေအာင္ သင္ေပးရင္း က်မကို မ်က္ႏွာသာေပးေလ့မရွိပါဘူး။ေဖေဖကေတာ့ က်မဘာလုပ္လုပ္ ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔ၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနတတ္တဲ့သူပါ။

ေဖေဖ့ရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္ က်မဟာ မူလတန္းအရြယ္က စလို႔ ေနရာတကာမွာ ပါေလရာျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ေက်ာင္း ကာယ အားကစားအသင္း၊ ဘင္ခရာအသင္း၊ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲ၊ ပညာရည္ထူးခြန္ဆုေတြနဲ႔က်မဟာ ေဖေဖရဲ႕ ပစားေပးမႈႈေၾကာင္႔ “မစြာေတး”ေလးျဖစ္ခဲ႔ရသတဲ႔... း)

က်မကို ေဖေဖက ပစားေပးၿပီး ေမေမကႏွိပ္ကြတ္... က်မက စြာတူးလန္ေနေအာင္ ျပန္ေျပာၿပီးလို႕ ... သီတင္းကၽြတ္ေရာက္တိုင္း မိဘေတြကို လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ျပန္ေတာင္းပန္...

ဒီလိုနဲ႔ပဲ..မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ခဲ႔ရတဲ့သီတင္းကၽြတ္ေရာက္တိုင္း ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔ရဲ႕ေရွ႕မွာလက္အုပ္ခ်ီၿပီး ေတာင္းပန္ကန္ေတာ႔ရင္းမုန္႔ဖိုးေတြ တေပြ႕တပိုက္ႀကီး ရခဲ့တဲ့က်မတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုေလးရဲ႕ ဘဝဟာအခုေတာ႔ ဟိုးးးးး အတိတ္ဆီမွာ က်န္လို႔ေနခဲ့ပါၿပီ..။

အခုေတာ့လည္း သီတင္းကၽြတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း........ ကြယ္လြန္သြားၾကၿပီၿဖစ္ေသာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ႔ကိုတမ္းတမွန္းဆ ကန္ေတာ့ရင္း........

မိဘအရြယ္ လူႀကီးသူမမ်ားကို မိဘအမွတ္နဲ႔ ကန္ေတာ႔ရင္း....

မီးပုန္းေလးေတြကိုျမင္တိုင္း...

ညပြဲေစ်းတန္းမွာ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတဲ႔ မိသားစုေတြကိုျမင္တိုင္း...

ဖခင္ရဲ႕ပခံုးထက္မွာ ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ကေလးငယ္ေတြကိုျမင္တိုင္း...

က်မေလ....ဟိုးးးးးး အေဝးဆီက မိသားစုေလးကို လြမ္းတယ္...

ေၾသာ္....ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီ...သီတင္းကၽြတ္ဆီ......

ဝန္ခံခ်က္။ ။ ကဗ်ာႏွင္႔ အေပၚဆံုးအပိုဒ္ကို ဆရာေမာင္ထင္ေရးသည္႕ ၁၂လရာသီမွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။

Read more »

“Stone Grill” (သို႔မဟုတ္)ေက်ာက္တံုးေပၚမွာကင္တဲ့အသား

“ ေက်ာက္တုံးနဲ႕ကင္တဲ့ အသား”ဆိုလို႔ ထူးဆန္းတဲ့  အသားျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ႕.. က်မတို႕ ေန႔စဥ္ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနႀၾကတဲ့ သာမန္အသားမ်ားကို အပူေပးထားတဲ့(သို႔မဟုတ္) မီးကင္ထားတဲ့ “Stone Grill ”လို႕ ေခၚတဲ့ အထူးစီမံျပဳလုပ္ထားေသာ ေက်ာက္တံုးေပၚမွာတင္ၿပီး အသားရဲ႕ အက်က္ႏႈန္းကို မိမိတို႔အလိုရွိသေလာက္ ကင္ၿပီး စားေသာက္ရတဲ႔ နည္းတစ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုပါတယ္။

က်မ အလုပ္ လုပ္ရာ ကုမၸဏီလက္ေအာက္ခံျဖစ္ေသာ စားေသာက္ဆိုင္(၅)ဆိုင္ထဲမွ အီတလီစာမ်ားႏွင္႔ အေနာက္ႏိုင္ငံအစားမ်ားေရာင္းခ်ေသာ စားေသာက္ဆိုင္တဆိုင္တြင္ “Stone Grill” ဟုေခၚေသာ အလွ်ား၁ေပခြဲx အနံ ၁ေပx အနံ ၂လက္မ ခန္႔ ရွိသည္႕ အပူခ်ိန္လံုေလာက္စြာ ရရွိထားေသာ ဟင္းခ်က္ေက်ာက္တံုးေပၚတြင္ အသားစိမ္း ငါးစိမ္းမ်ားကို မိမိတို႕ အလိုရွိသေလာက္သာ က်က္ေစၿပီး ကိုယ္တိုင္ကင္၍စားရသည္။
ေက်ာက္တံုးမွာ အပူခ်ိန္ပ်င္းလြန္းသည္႔အတြက္ စားပြဲထိုးမ်ားအတြက္ လက္ကိုင္အျဖစ္ ၁လက္မခြဲခန္႔ရွိေသာ သစ္သားျပားကို ေအာက္ခံအျဖစ္ထားရွိေပးထားသည္။
Stonegrill ဟုေခၚေသာ ေက်ာက္တံုးကို Australia ႏိုင္ငံမွထုတ္လုပ္ၿပီး မီးေတာင္မွရရွိေသာ ေခ်ာ္ရည္ေက်ာက္ျဖင္႔ ျပဳလုပ္ထားသျဖင္႔ အပူအခံႏိုင္ဆံုး ေက်ာက္သားအျဖစ္ စံခ်ိန္တင္ခဲ႔သည္။

လည္းေကာင္းေက်ာက္တံုးကို အပူေပးအခန္းထဲတြင္ အပူခ်ိန္400 ံC ၿဖင္႔ ၂၄နာရီၾကာထားရွိၿပီး အသံုးျပဳရာတြင္ အသားမ်ားကို ေက်ာက္တံုးေပၚတြင္ ကင္ခ်ိန္ မိနစ္၃၀ ႏွင္႔ အသားမ်ားကင္ၿပီးေသာ္ ထိုအသားမ်ား၏ အေႏြးဓာတ္ကို ထိန္းထားရန္ ၁နာရီခန္႔ ေက်ာက္တံုးမွ အပူခ်ိန္ကို ထိန္းထားႏိုင္သည္။

က်မတို႕ဆိုင္တြင္ေတာ႔ အပူခ်ိန္ကို 240 ံC ျဖင္႔ ၇ နာရီၾကာ ထားရွိၿပီး အသံုးျပဳရာတြင္ အသားကင္ခ်ိန္ မိနစ္၂၀ႏွင္႔ အေႏြးဓာတ္အတြက္မိနစ္၂၀ခန္႔ ထိန္းထားေပးသည္။

ဧည္႕သည္မွ မိမိတို႕အလိုရွိရာ အသားကို မွာယူၿပီးခ်ိန္တြင္ စားပြဲထိုးမ်ားမွ အသားစိမ္းကို မီးကင္ထားေသာ ေက်ာက္တံုးေပၚတြင္ တင္ၿပီး ဧည့္သည္ေရွ႕သို႕ခ်ေပးရသည္။

အေနာက္ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အသားစားရာတြင္ အသားမ်ားကို မက်က္တက်က္၊ အက်က္၊ အက်က္လြန္ စသည္ၿဖင္႔ အသား၏ အက်က္ႏႈန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင္႔ စားေသာက္ေလ႔ရွိရာ မိမိတို႕အလိုရွိသေလာက္ အက်က္ႏႈန္းကို မိမိတို႕ဘာသာ ကင္၍စားေသာက္ၾကေသာ အေလ႔ကို သေဘာက်ၾကသည္။

တခ်ိဳ႕ကမူ မိမိတို႕ကိုယ္တိုင္ မခ်က္ျပဳတ္ခ်င္သည့္အခါ ၎တို႕အလိုရွိရာ အသားက်က္ႏႈန္းကို မွာယူၿပီး စားဖိုမွဴးမ်ားမွ မီးဖိုထဲတြင္ အသားမ်ားကို ကင္ေပးၿပီး အသင့္စားသံုးႏိုင္သည့္အေနအထားတြင္ ေက်ာက္တံုးေပၚသို႕(အလွ)တင္ေပးရသည္လည္းရွိသည္။
တခ်ိဳ႕ကမူ မီးကင္ထားေသာ အသား ငါးမ်ားကို ပန္းကန္ႏွင္႔သာ စားၾကသည္။

ဆီပရိယိုလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာ အသား ငါးမ်ားထက္ ကင္၍စားေသာ
အသား ငါးမ်ားက ပို၍ အားၿဖစ္ေစသည္ဟု ဆိုကာ... အသား ၊ငါးမ်ားပါ မက
ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကိုပါ ကင္၍ စားေလ႔ရွိၾကသည္။

Stone Grill အကင္ေလးမ်ားကို ျမည္းစမ္းၾကည္႔ရင္း....

Read more »

ယေန႔မွာက်ေရာက္တဲ့ တရုတ္ျပည္မွ လမုန္႔ပြဲေတာ္ႏွင့္ ပါးစပ္ရာဇဝင္ေလးတစ္ပုဒ္

ဒီေန႕ဟာ တရုတ္ရိုးရာ “Full Moon Day ” ၿဖစ္တဲ႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို “Full Moon Cake ”လို႕ေခၚတဲ႔ “လ”မုန္႔ရဲ႕ ပါးစပ္ရာဇဝင္ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပပါရေစ.......

ဟိုး......
ေရွးေရွးတုန္းက တရုတ္ျပည္က ရြာတစ္ရြာမွာ..ျမွားပစ္အလြန္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ “ဟုန္ရီ”(Hou Yi) ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္..။
သူ႕မွာ “ေခ်ာင္အာ”(Chang Er)ဆိုတဲ့ သိပ္ေခ်ာ သိပ္လွတဲ့ ဇနီးေလးလည္းရွိတယ္..တဲ႔။
တစ္ေန႔ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ေန(၁၀)စင္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ထြန္းလင္းတဲ႔အတြက္ ကမၻာႀကီးဟာ မီးေလာင္လုမတတ္ ပူျပင္းလာၿပီး ပင္လယ္ေရေတြဟာလည္း ခန္းေျခာက္စျပဳလာခဲ႔တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို “ဟုန္ရီ” သိသိျခင္းပဲ..သူ႕မွာရွိတဲ႔ ေလးနဲ႕ ျမွားေတြကိုယူၿပီး အျမင္႔ဆံုးေတာင္ျဖစ္တဲ႔ “ကူလြင္”(Kun Lun) ေတာင္ေပၚကို ခဲရာခဲဆစ္ က်ိဳးစားၿပီးေရာက္ေအာင္တက္ခဲ႔တယ္...။

အဲဒီေတာင္ေပၚကေန ေန(၁)စင္းကိုခ်န္ၿပီး က်န္တဲ႔ ေန(၉) စင္းကို သူ႕ရဲ႕ျမွားေတြနဲ႔ေျခဖ်က္ႏိုင္ခဲ႔တယ္..။
အဲဒီအခ်ိန္က“စ”ၿပီး ျမွားပစ္သမားေလး “ဟုန္ရီ”ဟာ ကမၻာေျမနဲ႕ လူသားေတြကို ကယ္တင္ခဲ႔တဲ႔ လူစြမ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႔တာေပါ႔.။
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို အစ အဆံုးျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ နတ္ျပည္က နတ္မင္းႀကီးရဲ႕ မိဖုရားဟာ လူစြမ္းေကာင္း “ဟုန္္ရီ”ကို နတ္ေဆးလံုးတစ္လံုးခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တယ္။

အဲဒီနတ္ေဆးလံုးရဲ႕အစြမ္းသတၱိကေတာ႔... ရုပ္ပ်ိဳကိုယ္နုၿပီး နတ္စည္းစိမ္နဲ႔တကြ နတ္ျပည္မွာ စံစားရင္း ထာဝရ အသက္ရွင္သန္ေနေစႏိုင္တယ္..တဲ႔။

ဇနီးသည္ကိုခ်စ္တဲ႔ “ဟုန္ရီ”ဟာ အဲဒီနတ္ေဆးလံုးကို ေသာက္ၿပီး နတ္ျပည္မွာ ထာဝရ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနႏိုင္တဲ႔ အခြင္႔အေရးကို ရေပမဲ႔ သူခ်စ္ရတဲ႔ ဇနီးကို မခြဲႏိုင္တာေၾကာင္႔ နတ္ေဆးလံုးကို မေသာက္ပဲ ဇနီးသည္ကို အေၾကာင္းစံုေျပာျပကာ... သိမ္းထားေစခဲ႔တယ္..။
စိတ္ဆိုတာကလည္း အခက္သားလား.... “ဟုန္ရီ”ရဲ႕ဇနီး..“ေခ်ာင္အာ”ေလးဟာ “ဟုန္ရီ”မရွိတုန္း နတ္ေဆးလံုးကို စမ္းသပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ေသာက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ...မိန္းမေခ်ာေလး “ေခ်ာင္အာ”ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေလေပၚကိုေျမာက္တက္သြားၿပီး “လ”ရွိရာကို ပ်ံတက္သြားခဲ႔တယ္..။ နတ္ေဆးလံုးရဲ႕အစြမ္းအရ မိန္းမေခ်ာေလး “ေခ်ာင္အာ”ဟာ ဘယ္ေတာ႔အခါမွ လူ႕ျပည္ကို ျပန္မလာႏိုင္ေတာ႔ပဲ (အရွင္ထြက္ သေဘာမ်ိဳးနဲ႕)“လ”ေပၚမွာပဲ မင္းသမီးေလးတစ္ပါးအျဖစ္နဲ႕ ရာသက္ပန္ေနသြားရင္း ျပင္လို႕မရေတာ႔တဲ႔ သူမရဲ႕အမွားကို ေနာင္တရေနေတာ႔တာေပါ႔..။
ျမွားပစ္သမားေလး “ဟုန္ရီ” ကလည္း သူ႕ရဲ႕ဇနီးေခ်ာေလးကို လူ႕ျပည္ကေန လြမ္းယံုကလြဲလို႕ဘာမွမတတ္ႏိုင္ရွာပဲ ဇနီးသည္ကိုလြမ္းတိုင္း “လ”ကိုပဲ ေမာ့ၾကည့္ေနေတာ့တာေပါ႔..။
အဲဒီ တရုတ္ရိုးရာ ပံုျပင္ကို အစြဲျပဳၿပီး တရုတ္လူမ်ိဳးေတြဟာ အဲဒီေန႔ကိုေရာက္တိုင္း မိသားစုေတြ ဘယ္လိုအေႀကာင္းေႀကာင္႔နဲ႕မွ အေဝးတစ္နယ္ဆီကို ေရာက္ေနတဲ႔ သူျဖစ္ေနပါေစ... မိသားစုေတြ ျပန္ဆံုကၿပီး “Moon Cake”လို႕ေခၚတဲ႔ “လ”မုန္႕ကို စားေသာက္ႀၾကတယ္။
အဲဒီေန႔မွာ သူတို႕အဓိက စားၾကတဲ႔ အရာေတြကေတာ႔...

(၁) Moon Cake (လမုန္႔) ။ ။ မိသားစုေတြ “လ”ကဲ႔သို႕ လံုးဝိုင္းတဲ႔ အရာထဲမွာ အတူတကြ ရွိေစရန္။


(၂)Grape (စပ်စ္သီး) ။ ။တစ္ခိုင္တည္းမွာ မိသားစုေတြ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ရွိေနေစရန္။

(၃)Pear (သစ္ေတာ္သီး) ။ ။သစ္ေတာ္သီးကို တရုတ္လို “Li” လို႕ေခၚပါတယ္...
လမ္းခြဲၿခင္းကို တရုတ္လို “Fen Li” လို႕ေခၚပါတယ္...
အဲဒီေတာ႔ သစ္ေတာ္သီး “ Li” ကိုစားၿခင္းၿဖင္႔ လမ္းခြဲၿခင္း “Fen Li ”မွကင္းေဝးႏိုင္ေစရန္ ရည္ညႊန္းၿပီး အယူတစ္ခုအၿဖစ္သတ္မွတ္ ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
တရုတ္ရိုးရာ လျပည့္ေန႔ရဲ႕ အခ်ိန္အခါေလးမွာ ကၽြန္မကေတာ႔ “လမုန္႔”ကိုစားရင္း ရွင္ကြဲ ကြဲခဲ႔ရတဲ႔ “ဟုန္ရီ” နဲ႔ “ေခ်ာင္အာ” တို႕အတြက္ ေနာင္ဘဝဆက္တိုင္းမွာ ဒီလို အျဖစ္ဆိုးေတြနဲ႔ မႀကံဳမိေစရန္ ဆုေတာင္းရင္း....ပံုျပင္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါရေစေနာ္...။

မိဘ၊ေဆြမ်ိဳး မ်ားနဲ႕ခြဲခြာၿပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း မိမိတို႕ရဲ႕ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားနဲ႕ အျမန္ဆံုးေတြ႕ဆံုရန္ႏွင္႔ ခ်စ္သူမ်ား အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ ေဝးကြာျခင္း ဒုကၡမွ ကင္းေဝးၾကပါေစရွင္...။

Read more »